सारण्यः सुतान् सृष्टवान्—सार्ष्टिं, मार्ष्टिं, शिशुम्, सत्यं, सत्यधृतिं, अन्यांश्च। रोहिण्याः अपि भद्राश्वः, भद्रबाहुः, दुर्दम इत्यादयः पुण्यसन्तानाः अभवन्। मदिरायाः नन्दः, उपनन्दः, कृतक इत्यादयः अपि जाताः। भद्रायाः उपनिधिः गदः च अपि जातौ। वैशाल्यां तु केवलं कौशिकः पुत्रः अभवत्। देवक्यां च अनकदुन्दुभिः षट् पुत्रान् उत्पादितवान्—कीर्तिमन्तं, सुषेणम्, उदायुम्, भद्रसेनम्, ऋजुदासम्, भद्रदेवम्। सर्वे तु तान् कंसः हत्वा विनाशितवान्। ततः भगवता प्रेषिता या दिव्या योगनिद्रा, सा सप्तमं गर्भं देवक्याः उदरात् रोहिण्याः उदरं प्रति अर्धरात्रेऽपिनिन्याय। सः च यतः आकृष्टः अभवत्, तेन सः सङ्कर्षण इति विख्यातः। अनन्तरं वासुदेवः—योऽयं विश्ववृक्षस्य मूलरूपः, सर्वदेवदानवर्षिसत्त्वमानसानाम् अतीन्द्रियः, ब्रह्मणादिभिः अग्निप्रमुखैः देवैः धर्मसंस्थापनाय पूजितः, अनाद्यन्तः—सः देवकीगर्भे अवतरत्। तस्य अनुग्रहेण योगनिद्रायाः चित्तवैभवं समभवत्, सा च नन्दगोपपत्नी यशोदायाः गर्भे प्रविष्टा। यदा स कमललोचनः जन्मेऽभ्युपेतः तदा समग्रं जगत् धर्मनिष्ठं शान्तचित्तं च अभवत्; ग्रहतारकसर्पादिभ्यः सर्वाणि भीतानि अपगतानि। तस्य जन्मना सर्वं जगत् धर्मपथे प्रतिष्ठितम्। भगवतः अवतारेऽपि अस्मिन्मर्त्यलोके षोडशसहस्रशतमेकं पत्न्यः आसन्। तासु मुख्याः अष्टौ; तासां मध्ये रूपेण रमणीयाः—रुक्मिणी, सत्यभामा, जाम्बवती च। एतेभ्यः भगवतः सर्वात्मनः अनादेः अष्टासु प्रत्येकं दशलक्षाणि पुत्राः अभवन्। तेषु प्रमुखाः त्रयोदश—प्रद्युम्नः, चारुदेष्णः, साम्बः, अन्ये च। प्रद्युम्नः अपि रुक्मिण्याः पुत्र्या रुक्मवत्यां विवाहं कृत्वा अनिरुद्धं पुत्रं अजनि। अनिरुद्धः अपि रुक्मिण्याः पौत्र्यां सुभद्रायाम् अपत्यं वज्रं प्रासूत। वज्रात् प्रतिबाहुः, तस्मात् सुचारुः। एवं यदुवंशस्य पुत्राणां संख्या शतानि सहस्राणि च, यः शतवर्षेऽपि न शक्यते गणयितुम्। अतोऽत्र श्लोकाः स्वकार्यं संपादितवन्तः। त्रयः कोटयः अष्टाशीतिसहस्राणि राजकुमारगृहाचार्याणां शस्त्रविद्यायाम् आसन्। कः यदून् गणयितुं समर्थः, येषु दशसहस्राणि शतसहस्राणि च सदा निवसन्ति? ये देवासुरसंग्रामे निहताः महाबलिनो दैत्याः, ते मानवेषु जनविघातकाः अभवन्। तेषां विनाशार्थं देवाः भूमौ यदुवंशेऽवतारं कृतवन्तः, यत्र शतकुलानि, एकाधिकं शतम्। ते मानवेषु जाताः, प्रमाणबले प्रतिष्ठिताः, सर्वे यदवः भगवतः आज्ञया समृद्धिं प्राप्तवन्तः। यः कश्चित् एषां वृष्णीनां जन्मकथां शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः विष्णुलोकं प्राप्नोति। इति पराशरः उक्तवान्—एवं संक्षेपेण कथा उक्ता, अधुना त्वं तुर्वशस्य वंशं शृणु। तुर्वशस्य पुत्रः वह्निः, तस्य गोभानुः, तस्मात् त्रैशम्भुः, तस्मात् करण्धमः, तस्मात् मरुत्तः। सः अपत्यम् अलभत; अतः पौर्वस्य दुःष्मन्तं पुत्रवत् स्थापयामास। एवं ययातेश्शापेन तद्वंशः पौर्वेषु संलीनः। पुनः पराशरः उवाच—द्रुह्योः पुत्रः बभ्रुः, तस्य सेतुः, तस्य आरब्धः, तस्य गान्धारः, तस्य धर्मः, तस्मात् घृतः, तस्मात् दुर्दमः, तस्मात् प्रचेताः। प्रचेतसः पुत्रः शतधर्मा, सः उत्तरदेशीयान् म्लेच्छान् अधिपतिः अभवत्। पुनः पराशरः उवाच—पूरोः पुत्रः जनमेजयः, तस्य प्राचिन्वान्, तस्य प्रवीरः, तस्य मनस्युः, तस्य अभयदः, तस्य सुध्युम्नः, तस्य बहुगतः, तस्य संयातिः, तस्य अहंयातिः, तस्मात् रौद्राश्वः। रौद्राश्वस्य दश पुत्राः—ऋतेषुः, कक्षेषुः, स्थण्डिलेषुः, कृतेषुः, जलेषुः, धर्मेषुः, धृतेषुः, थलेषुः, सन्नतेषुः, वनेषुः। ऋतेषोः पुत्रः अम्तिनारः अभवत्। एवं श्रीविष्णुपुराणे वंशपरम्पराकथनं सम्पन्नम्।