तत्र स एव भगवन्नाम्नां उच्चारणहेतुः सञ्जातः। स च, बहुजन्मन्युपचितेन द्वेषेण, यः सदा वर्धमानः, तेन मनसा भगवन्नाम्नां निन्दनत्रासने एव प्रवृत्तः, पूर्वसम्भृताभ्यासात् कोपात् च तानि नामानि निरन्तरं निन्दया उच्चरति स्म। तस्य च, या स भगवत्स्वरूपा—पूर्णविकसितकमलदलायतलोचना, दीप्तपीताम्बरवसना, निर्मलमुकुटकङ्कणहारवलयाद्यलङ्कृताङ्गा, उदारचतुर्भुजा, शङ्खचक्रगदाधारिणी—ताम् एव, गाढद्वेषबन्धनात्, गच्छतः, भुञ्जतः, स्नानतः, उपविशतः, शयानस्य च सर्वदा, तस्य मनः अन्यत्र न प्रवर्तते स्म। एवं, स निरन्तरं भगवत्स्मरणेन निन्दया नामोच्चारणं कुर्वन्, तं भगवन्तं हृदि धारयन्, यावत् जीवितं तावत्, तं तेजस्विनं, हस्तस्थितचक्रकान्तिनिर्मलम्, अक्षयतेजस्विनं, ब्रह्मस्वरूपिणं, द्वेषादिदोषरहितं, भगवन्तं साक्षात् अपश्यत्, यदा सः स्ववधाय तस्य पुरतः प्रादुरभूत्। ततः, भगवतः चक्रेण शीघ्रं हतः, भगवदनुस्मरणप्रभावात् सर्वपापैः दग्धः, सः भगवतः समीपं नीत्वा तत्रैव मोक्षं प्राप्तवान्। एतत् सर्वं ते निगदितम्। यः खलु अयं भगवाञ् स्तूयते, स्मर्यते वा, द्वेषभावेनापि, स सर्वदुर्लभान् फलं ददाति, यानि सुरासुरैरपि सुलभानि न भवन्ति—किं पुनः श्रद्धाभक्तिसम्पन्नेन! अनकदुन्दुभेः पुत्रः वासुदेवः, तस्य बह्व्यः पत्न्यः आसन्, तासु देवकी, रोहिणी, मदिरा, भद्रा च मुख्याः। रोहिण्यां तु अनकदुन्दुभिना बलभद्रः, शठः, सारणः, दुर्मदः चान्ये अप्युत्पन्नाः। बलदेवः अपि रेवत्यां विषठम् उल्मुकं च सुतौ उत्पादितवान्। सारणस्य सुताः सार्ष्टिः, मार्ष्टिः, शिशुः, सत्यः, सत्यधृतिः चान्ये च। रोहिण्याः अपि भद्राश्वः, भद्रबाहुः, दुर्दमः चान्ये च महात्मानः अभवन्। मदिरायाः नन्दः, उपनन्दः, कृतकः च सुताः। भद्रायाः उपनिधिः, गदः च सुतौ। वैशाल्यां तु केवलं कौशिकः पुत्रः अभवत्। देवक्यां तु अनकदुन्दुभिना षट् पुत्राः जाताः—कीर्तिमान्, सुसेणः, उदायुः, भद्रसेनः, ऋजुदासः, भद्रदेवः च। एतान् सर्वान् कंसः हत्वा नाशितवान्। ततो, भगवतः निद्रया प्रेरितया, सप्तमगर्भः देवक्याः उदरात् रोहिण्याः उदरं नीतः। स च गर्भः आकर्षणात् सङ्कर्षण इति विख्यातः अभवत्। तदा, स एव वासुदेवः, यो विश्ववृक्षस्य मूलरूपः, सर्वदेवदानवर्षिमनुष्याणां मनसामपि अगोचरः, ब्रह्मादिभिः अग्निप्रमुखैः देवैः पृथिव्याः भारहरणाय पूजितः, अनादिनिधनो, सः देवक्याः गर्भं प्रविष्टवान्। तस्य कृपया योगनिद्रायाः मनसः महत्त्वं वर्धितम्, सा च नन्दगोपपत्नी यशोदायाः गर्भं प्रविष्टा। यदा पद्मलोचनः जन्मायोगमगमत्, तदा सर्वं जगत् अधर्मरहितं, प्रशान्तचित्तं जातम्, सर्वे ग्रहतारकसर्पादिभयाः नष्टाः। तस्य च जन्मना, इदं विश्वं धर्ममार्गे प्रतिष्ठितम्। अत्रैव, भगवतः अवतारे, षोडशसहस्रशतमेकं पत्न्यः आसन्। तासु, रुक्मिणी, सत्यभामा, जाम्बवती च सुशोभनमुख्यः, अष्टौ एव मुख्याः आसन्। तासु भगवतः, सर्वात्मनः, अनादेः, प्रतिपत्न्यां दशमिल्योन्यः पुत्राः अभवन्। तेषु, प्रद्युम्नः, चारुदेष्णः, साम्बः च अन्ये त्रयोदश मुख्याः। प्रद्युम्नः अपि रुक्मिण्याः पुत्र्या रुक्मवत्यां विवाहितः। तस्यां अनिरुद्धः जातः। अनिरुद्धः अपि रुक्मिण्याः पौत्र्यां सुभद्रायां विवाहितः। तस्यां वज्रः जातः। वज्रात् प्रतिबाहुः, तस्मात् सुचारुः अभवत्। एवं यदुवंशस्य पुत्राणां संख्या शतसहस्रशः अस्ति, या शतवर्षैः अपि न कथयितुं शक्या। अतः, एते श्लोकाः स्वार्थं सम्पादितवन्तः। त्रिंशद् कोट्यधिकाष्टाशीतिसहस्राणि राजपुत्राः आचार्याश्च शस्त्राभ्यासरताः आसन्। को वा तान् यदवान् गणयितुं शक्नोति, येषां दशसहस्राणि शतसहस्राणि च नित्यं निवसन्ति स्म? ये दैत्याः सुरासुरयुद्धे निहताः, ते मानवेषु जनविघातकत्वेन जाताः। तेषां विनाशाय, देवाः यदुवंशे पृथिव्यां अवतीर्णाः, यत्र शतान्येकाधिकशतानि कुलानि आसन्, द्विजश्रेष्ठ। ते मानवेषु जाताः, मितबलसम्पन्नाः, सर्वे यदवः भगवतः आज्ञया वर्धिताः। यः कश्चिद् एतद् वृष्ण्युत्पत्तिकथां नित्यं शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः विष्णुलोकं प्राप्नोति।