ततः भगवता और्वेण धर्मविधीनां विवरणं कृतम्। प्रथमं सत्यवचनस्य महत्त्वं निरूप्य उक्तम्—यः बुद्धिमान्, स सर्वदा सत्यमेव वदेत् यत्र तद् अन्येषां सुखदं भवति; यदि तु सत्यम् अन्यस्य दुःखजनकं स्यात्, तदा मौनं धारणीयम्। यद्यपि किमपि प्रियं वचनं लाभकरं न भवति, तद् ज्ञात्वा तस्योक्तिः न कर्तव्या; तत्र तु यत् हितकरं वचनं, तदेव श्रेयः, अपि च तद् अतीव अप्रियं स्यात्। जीवस्य हितार्थं, इह च परत्र च, यः विवेकी सदा तदनुकूलं आचरति, चिन्तयति, वदति च। अनन्तरं जननविधिप्रकरणे और्वः पुनः उवाच—यदा पुत्रः जायते, तदा पिता वस्त्रधारी स्नानं कुर्यात्; तस्मिन्नेव काले जातकर्म तथा शुभश्राद्धं कर्तव्यम्। तदा यथाविधि देवद्वय, पितृद्वय, द्विजद्वय च सत्कारपूर्वकं भोजनं दातव्यम्, मनः एकाग्रं कृत्वा, अविचलितः सन्। दध्ना, अक्षतैः, यवैः पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं वा अभिमुखः, देवतानां तर्पणं जलसहितं वा स्वशरीरेण वा दातव्यम्। एतेन श्राद्धेन नान्दिमुखाः पितरः तुष्यन्ति; तद् सर्वदा वृद्धिकाले पुरुषैः कर्तव्यम्। कन्यायाः वा पुत्रस्य विवाहे, नूतनगृहप्रवेशे, नामकरणे, चूडाकरणे, तथा अन्येषु संस्कारेषु, विभाजनकाले, प्रथमदर्शनकाले, गृहस्थः भक्त्या नान्दिमुखपितरः पूजयेत्। पितृपूजनक्रमः एवम् उक्तः, यः प्राचीनः धर्मः; अधुनाऽपि श्मशानविधिं शृणु। शुद्धवारिभिः मृतशरीरं स्नाप्य, माल्यानुलेपनैः अलङ्कृत्य, ग्रामात् बहिः दग्ध्वा, वस्त्रधारी जलाशये स्नानं कुर्यात्। यत्र कुत्र स्थिता, 'अस्यार्थं' इति वदन्तः, बन्धवः दक्षिणाभिमुखाः जलं हस्तेन तर्पयन्ति। तारादर्शनकाले, गोसहिताः ग्रामं पुनः प्रविश्य, तृणशय्यायां शयनं कृत्वा, श्मशानाग्निविधिं कर्तव्यम्। प्रतिदिनं मृतस्य पिण्डं भूमौ दातव्यम्; दिवसा मांसरहितं भोजनं कर्तव्यम्। यदि तेषु दिवसेषु क्षुधा स्यात्, ब्राह्मणभोजनं कर्तव्यम्; तद् बन्धवभोजनं मृतानां तृप्त्यर्थं भवति। प्रथमं, तृतीयं, सप्तमं, नवमं च दिवसे, वस्त्रं त्यक्त्वा बाह्यस्नानं कृत्वा, तिलयुक्तं जलं तर्पयेत्। चतुर्थे दिवसे, अस्थिसंग्रहणं कर्तव्यम्; ततः बन्धवाङ्गसंस्पर्शः अनुमतः। सर्वविध्यर्थं पात्राणि तु समानि जलानि युञ्ज्युः, गन्धपुष्पाद्युपयोगं वर्जयेत्। एकशय्यायां, समासने, सहभोजने च जातिसमानानां अनुमतिः, किन्तु अस्थिसंग्रहे पश्चात् स्त्रीसंगः न भवति। शिशोः, विदेशस्थस्य, पतितस्य, मुनेश्च मृत्यौ, शुद्धिः त्वरितं वा इच्छया, जलाग्निसूत्रवधादिषु। दशदिनानि मृत्युपर्यन्तं कुटुम्बिनः अन्नं न भुञ्जन्ति; दानप्रदानं, यज्ञकर्म, वेदपाठः च न कर्तव्यः। ब्राह्मणस्य शौचं द्वादशदिनानि, क्षत्रियस्यापि; वैश्यस्य पक्षार्धः, शूद्रस्य मासः। इच्छया अन्तिमदिवसे अपरिजनब्रह्मणभोजनं कर्तव्यम्; तत्र दर्भासने पिण्डप्रदानं मृतस्य साक्षात् अवशेषेण। जलं, शस्त्रं, अंकुशं, दण्डं च—ब्रह्मणभोजनानन्तरं जातिभिः क्रमशः स्पृशेत् शौचान्ते। ततः स्वजातीयकर्माणि यथाविधि ब्राह्मणादिभिः कर्तव्यानि, स्वधर्मार्जनेन जीवेत्। मृत्युदिवसे एकोदिष्टश्राद्धं कर्तव्यम्; तद् न निमन्त्रणादिकं युक्तं, केवलं विधिना नियोजितम्। तत्र एकं जलतर्पणं, एकं यज्ञोपवीतं दातव्यम्; ब्राह्मणभोजनानन्तरं मृतस्य पिण्डं दातव्यम्। तत्र यजमानद्विजैः 'अपुत्रस्य अक्षयम्?' इति प्रश्नः कर्तव्यः, समापनकाले। एकोदिष्टं संवत्सरपर्यन्तं कर्तव्यम्। तत्र sapiṇḍīkaraṇa-विधिं शृणु; तदपि एकोदिष्टविधिना संवत्सरे, षष्ठे मासे, द्वादशे दिवसे वा कर्तव्यम्। चत्वारि पात्राणि तिलगन्धजलयुक्तानि योज्यन्ते। एकं मृतस्य, त्रयः पितृणाम्। मृतपात्रं पितृपात्रेषु समर्प्य, मृतः पितृत्वं प्राप्य, तदा श्राद्धविधिना पूर्वपितरः सहितः पूज्यः। पुत्रः, पौत्रः, प्रपौत्रः, भ्राता, भ्रातृपुत्रः, वा sapiṇḍवर्ग्यः, कर्ता भवति। सर्वेषां अभावे, जलतर्पणसम्बन्धी, मातृपक्ष्यः पिण्डजलसम्बन्धी वा कर्ता भवति। यदि कुलद्वयं नष्टं, स्त्रियः कर्तव्या, पितृमातृसपिण्डैः वा, जलतर्पणसम्बन्धिभिः वा। यदि वर्गे सम्मिलितः, राजा मृतस्य कर्तव्यम्, यदि न बान्धवः न सम्पत्तिः। त्रीणि प्रकाराणि कर्माणि—पूर्वं, मध्यं, उत्तरं; तेषां भेदः श्रूयताम्। दाहाद् द्वादशदिवसपर्यन्तं पूर्वं, मासिकं एकोदिष्टं च मध्यं; sapiṇḍīkaraṇानन्तरं पितृपूजनं उत्तरं। पितृमातृसपिण्डैः, जलतर्पणसम्बन्धिभिः, वर्गे सम्मिलितैः वा, राजा वारसः कर्तव्यम्। पूर्वकर्म पुत्रादिभिः कर्तव्यम्, उत्तरकर्म अपि; अथवा कन्यापौत्रेण वा तस्य वंशजैः। मृत्युदिवसे उत्तरकर्म स्त्रीभ्यः अपि कर्तव्यम्, प्रति वर्षं एकोदिष्टविधिना। तस्मात् उत्तरकर्मणां विधिं शृणु, यथा, येन, केन च कर्तव्यम्। और्वः पुनः उवाच—श्राद्धं श्रद्धया कृत्वा ब्रह्मा, इन्द्रः, रुद्रः, अश्विनौ, सूर्यः, अग्निः, वसवः, मरुतः, विश्वेदेवाः, पितृगणाः, वंशाः, मानवाः, पशवः च तुष्टाः भवन्ति। श्रद्धया श्राद्धं कृत्वा समस्तं जगत् तुष्टं भवति, सर्पादि, ऋषिगणाः, भूतसंज्ञकाः सर्वे च। प्रतिमासस्य कृष्णपक्षे पञ्चदशे दिवसे, तथा अष्टकादिने, इच्छितं श्राद्धं यथाकालं कर्तव्यम्। यदा युक्तं द्रव्यं वा विशिष्टो ब्राह्मणः श्राद्धार्थे आगच्छति, तदा दक्षिणायनकाले श्राद्धं कर्तव्यम्। तथा उत्तरायणकाले, चन्द्रसूर्यग्रहणे, सूर्यस्य राश्यन्तरे प्रवेशे वा। ग्रहपीडायाम्, दुष्टस्वप्नदर्शने, नवधान्यागमने च, ऐच्छिकं श्राद्धं कर्तव्यम्। यदा अमावस्या मैत्रे, विशाखायां, स्वत्यां वा, तदा पितरः अष्टवर्षं तुष्टाः भवन्ति। पुष्ये, रुद्रे, पुनर्वसौ वा, तदा द्वादशवर्षं तुष्टिः। वसवजैकपदे अमावास्यायां, यः पितरं तर्पयितुम् इच्छति, वा वरुणे अमावास्यायां, तदा देवैरपि दुर्लभं तुष्टिं लभते। नवसिद्धान्तेषु अमावास्यायां पितृतर्पणं तुष्टिं ददाति; तस्य विस्तरं शृणु। एवं और्वः धर्मविधीनाम् अत्यन्तं सूक्ष्मं, श्रद्धया कर्तव्यं, लोकशान्त्यर्थं, पितृपूजनं, श्राद्धविधानं च प्रकटयामास।