यदा अक्रूरः तं रत्नं मुक्तवान्, तस्य अद्भुतप्रभया समस्तं सभामण्डपं प्रकाशितम्। ततः अक्रूरः उवाच—"एतत् रत्नं शतधन्वना अस्माकं दत्तम्; यस्य अधिकारः अस्ति, स एव एतत् गृह्णातु।" तद् दृष्ट्वा सर्वे यादवाः विस्मयपूर्णचित्ताः "साधु साधु" इति शब्दं उच्चैर् वदन्तः अभवन्। तत्र बलरामः तद् रत्नं दृष्ट्वा अत्यन्तं इच्छन् मनसि चिन्तयामास—"एतत् मम एव, अच्युतः अपि समम् इच्छति।" सत्यम्, सत्यभामा अपि तद् रत्नं दृष्ट्वा गम्भीरम् अभिलषन्ती मनसि विचारयामास—"एतत् मम पितुः धनम्।" बलरामस्य सत्यभामायाः च इच्छां निरीक्ष्य कृष्णः आत्मानम् द्वयोः शृङ्गयोः मध्ये स्थितम् इव अनुभूतवान्। सर्वेषां यादवानां सन्निधौ कृष्णः अक्रूरम् उवाच—"एतत् रत्नं मया यादवेषु आत्मशुद्ध्यर्थम् दर्शितम्; एषः पितृधनम् बलरामस्य मम सत्यभामायाः च, अन्यस्य नास्ति। एतत् रत्नं सर्वदा तेन धार्यं येन शुद्धः, ब्रह्मचर्यादिगुणयुक्तः; यदि अशुद्धः धारयति, तदा राज्यस्य मूलम् अपि नाशयति। अतः अहम् षोडशसहस्रयोषितः पतिः सन् धारयितुं न समर्थः; कथं सत्यभामा धारयेत्? त्वम् अपि, बलरामः, सुरापानादि भोगं त्यज। अतः पर्याप्तम्—यादवजनाः जानीयुः, बलरामः सत्यभामा अहम् च त्वां याचामः, दानपते। अतः त्वमेव धारयितुं समर्थः। यत् त्वया धार्यते, तद् राज्यस्य हितम्; अतः पूर्ववत् राज्यहिताय त्वया धार्यताम्, अन्यत् न किंचित् वक्तव्यम्।" एवं उक्ते दानपतिः "एवं भवतु" इति प्रतिज्ञाय तद् महत्तरं रत्नं गृह्णात्। तस्मात् कालात् अक्रूरः तद् रत्नप्रभया कण्ठे शोभमानः सूर्यः इव रश्मिभिः विभ्राजमानः स्पष्टं विचरत्। यः भगवत्-शुद्ध्यर्थं कृतं असत्यापवादविमोचनं स्मरति, सः कदापि लघ्वपि असत्यापवादेन न बाध्यते; यः इन्द्रियाणि निर्बाधानि धारयति, सः सर्वपापात् पूर्णं मोक्षं प्राप्नोति। तत्र युद्धे कृष्णस्य बलः ओजः च अन्नं जलं च विश्वासपूर्वकं योग्यपात्रे समर्पितं लब्ध्वा पुष्टम् अभवत्। श्रीपराशरः उवाच—अनमित्रस्य पुत्रः शिनिः अभवत्। तस्य पुत्रः सत्यकः; सत्यकात् सात्म्यकी, युयुधानः इति प्रसिद्धः। तस्मात् संजयः; तस्य पुत्रः कुणिः; कुणेः युगन्धरः। एते शिनिवंशजाः। अनमित्रवंशे वृष्णिः; तस्मात् श्वफाल्कः, यस्य तेजः कथया प्रसिद्धम्। श्वफाल्कस्य अनुजः चित्रकः। श्वफाल्कस्य गान्दिन्याः अक्रूरः अभवत्। एवं उपमद्गः अपि जातः। उपमद्गस्य पुत्राः मृदः, अमृदः, विश्वारिः, मेजयः, गिरिक्षत्रः, उपक्षत्रः, शतघ्नः, अरिमर्दनः, धर्मदृक्, दृष्टधर्मा, गन्धमोजः, वाहः, प्रतिवाहः; कन्या सुतारा। अक्रूरस्य पुत्रौ देववान् उपदेवः। चित्रकस्य पुत्राः पृथु, विपृथु, अन्ये च। कुकुरस्य चत्वारः पुत्राः—भजमानः, शुचिः, कम्बलः, बर्हिषाखः; एवं अन्धकस्य अपि चत्वारः पुत्राः। कुकुरात् हृष्टः; तस्मात् कपोतरमा; तस्मात् विलोमा; तस्मात् तुम्बुरस्य मित्रम् अनुसञ्ज्ञः। अनुश्च आнакदुन्दुभिः; अभिजित्, अभिजिता; पुनर्वसु। तस्य पुत्रः आहुकः, कन्या आहुकी। आहुकस्य द्वौ पुत्रौ—देवकः, उग्रसेनः। देवकस्य चत्वारः पुत्राः—देववान्, उपदेवः, सहदेवः, देवरक्षितः। सप्त कन्याः—वृकदेवा, उपदेवा, देवरक्षिताः, श्रीदेवा, शान्तिदेवा, सहदेवा, देवकी। वसुदेवः सर्वाः विवाहितवान्। उग्रसेनस्य पुत्राः—कंसः, न्यग्रोधः, सुनामः, नकाह्वः, शङ्कुः, शुभूमिः, राष्ट्रपालः, युद्धतुष्टिः, सुतुष्टिः, मत्सः। कंसा, कंसवती, सुतनू, राष्ट्रपालीका—एते उग्रसेनस्य कन्याः। भजमानात् पुत्रः विदूरथः। विदूरथात् शूरः; शूरात् शमी; शमीत् प्रतिक्षत्रः; तस्मात् स्वयंभोजः; तस्मात् हृदिकः। एवं यादववंशस्य महान् प्रसारः, अक्रूरस्य रत्नधारणं, कृष्णस्य धर्मयुक्ता बुद्धिः, यादवकुलस्य उज्ज्वलता च, एतत् सर्वं विष्णुपुराणस्य दिव्यकथायाम् प्रकटितम्।