यः सम्यग्देवर्षिभिः सह पूजां करोति, पितृभ्यः जलं च अन्नं च समर्पयति, अतिथीन् सत्कृत्य आदरं दर्शयति, सः परमाणि लोकानि प्राप्नोति। यः हितं समये यथायोग्यं मधुरं च वदति, यः स्वात्मन्यवस्थितः, सः तान् लोकान् यत्र आनन्दस्य मूलं नित्यं तिष्ठति, प्राप्नोति। यः बुद्धिमान्, लज्जासंपन्नः, क्षमावान्, श्रद्धालुः, विनयी च, सः ज्ञानवन्तां कुलिनानां वृद्धानां च उत्तमान् लोकान् गच्छति। बुद्धिमान् पुरुषः अनपेक्षितवज्रनादे, उत्सवदिने, अशौचकाले, ग्रहणादिषु च, अध्ययनं निवर्तयेत्। यः क्रुद्धान् शमयति, स्वबन्धुषु सर्वत्र द्वेषरहितः, भीतान् सान्त्वयति, धर्मनिष्ठः च, तस्य स्वर्गः अपि लघुतरं फलम्। वर्षासु वा आतपे वा छत्रं धारयेत्, रात्रौ वा अरण्ये वा दण्डं गृहीत्वा गच्छेत्, देहस्य रक्षणार्थं पादत्राणं नित्यं धारयेत्। बुद्धिमान् पुरुषः नोच्चैः, न पार्श्वतः, न दूरदृष्ट्या गच्छेत्, किंतु युगमात्रदृष्ट्या भूमौ पश्यन् गच्छेत्। यः यत्नेन सर्वदोषहेतून् परित्यजति, सः धर्मार्थकामानां किंचित् अपि नाशं न प्राप्नोति। सुशीलः, विद्वान्, विनीतः, दुर्जनेषु अपि न मलिनः, कटुवदनं प्रति अपि प्रियं वदति, मैत्रीपूर्णहृदयः, तस्य मुक्तिः हस्तगतैव। ये रागक्रोधलोभवर्जिताः, सदाचारस्थिताः, तेषां प्रभावेनैव पृथिवी धृता। तस्मात्, सत्यं तदेव वदेत् यत् परानन्ददायकम्; यदि सत्यं दुःखदं भवेत्, तदा मौनं वरम्। यदि प्रियं न हितकरं, तद्वचनं न वदेत्; तदा, यद्यपि अतीव अप्रियं, हितं वचनं श्रेष्ठम्। इह परत्र च सर्वभूतहिताय, विवेकी यथायोग्यं कर्म, चिन्तनं, वचनं च कुर्यात्। और्व उवाच— पुत्रे जातमात्रे, पिता वस्त्रयुतः स्नानं कुर्यात्; तस्मिन्काले जातकर्म च, शुभश्राद्धं च कार्यम्। देवद्वयम्, पितृद्वयम्, द्विजद्वयम् च, एकाग्रचित्तः सम्यक् पूजयेत्, तान् च भोजनं दद्यात्। दध्ना, अक्षतान्नेन, यवेन च, प्राचीं वा उदिचीं वा दिशं प्रेक्ष्य, पिण्डं जलयुक्तं देवतानां दद्यात्, वा स्वशरीरेणैव, हे राजन्। एतेन श्राद्धेन नान्दीमुखाः पितरः तुष्टाः भवन्ति; सर्वे वर्धनकालेषु एषा विधिः पुरुषैः कार्य्या। पुत्रदुहितृविवाहे, गृहप्रवेशे, नामकरणे, चूडाकर्मादिषु, केशविभागे, पुत्रदर्शनादिषु च, नान्दीमुखपितॄन् भक्त्या पूजयेत्। पितृपूजनस्य क्रमः प्राचीनः उक्तः; अधुना, हे पृथिवीपाल, अन्त्येष्टिविधानं शृणु। शुद्धतोयैः मृतशरीरं स्नाप्य, माल्याभरणैः अलङ्कृत्य, ग्रामात् बहिः दग्ध्वा, वस्त्रयुतः सरसि स्नानं कुर्यात्। यत्र यत्र तिष्ठन्ति, दक्षिणां दिशं प्रेक्ष्य, 'अस्मै' इति जलपुष्पाञ्जलिं दद्युर्बान्धवाः। तारेषु दृष्टे ग्रामं गवां सहिताः प्रविश्य, तृणशय्यायाम् उपविश्य, अन्त्येष्टिहोमं कुर्वन्ति। प्रतिदिनं भूमौ पिण्डं मृताय दद्यात्, दिवा मांसवर्जितं भोजनं कुर्यात्। यदि तस्मिन्काले भूः न निवर्तते, तदा ब्राह्मणभोजनं कुर्यात्; बान्धवभोजनसमये मृताः तृप्यन्ति। प्रथमे, तृतीये, सप्तमे, नवमे च दिने, वस्त्रपरित्यागात् बहिः स्नानं कृत्वा, तिलयुतं जलं दद्यात्। चतुर्थे दिने, अस्थिसञ्चयः कार्यः; ततः बान्धवाङ्गस्पर्शनं अनुमन्यते। ये सर्वकर्मसु पात्राः, ते एकमेव जलं युञ्ज्युः, अभ्यञ्जनमाल्याद्युपभोगवर्जितम्। शय्यासंस्थानभोजनानि बान्धवेषु अनुमन्यन्ते, अस्थिसञ्चयात् अनन्तरं स्त्रीणां सह संगमः निषिद्धः। बालस्य, विदेशस्थस्य, पतितस्य, मुनिनः च मृत्यौ, जलाग्निवल्गनादिषु, अशौचं तत्क्षणात् वा इच्छया नश्यति। दशाहपर्यन्तं बान्धवाः न भोजनं कुर्वन्ति; दानग्रहणयज्ञाध्ययनानि च न कुर्वन्ति। द्वादशदिनानि ब्राह्मणस्य अशौचम्, क्षत्रियस्य अपि; वैश्यस्य पञ्चदशदिनानि, शूद्रस्य मासपर्यन्तं शौचम्। इच्छया, अन्त्ये दिने अपरिज्ञातबन्धून् ब्राह्मणान् भोजयेत्; तत्रैव पिण्डं कुशे दद्यात्। जलं, शस्त्रं, अङ्कुशं, दण्डं च—ब्राह्मणभोजनानन्तरं जातिभिः अनुक्रमेण स्प्रष्टव्यानि। ततः स्वजातिकर्तव्यं सम्यगाचरेत्, ब्राह्मणाद्यनुशासनं यथोक्तं, स्वधर्मेण जीवेत्। मृत्युदिने एकोदिष्टश्राद्धं कार्यम्; तत्र आहूत्यादिकं न भवति, केवलं दैवविहितम्। तत्र एकं जलदानं, एकं यज्ञोपवीतं दातव्यम्; ब्राह्मणभोजनानन्तरं मृताय पिण्डं दद्यात्। तत्र याजकद्विजातिभिः प्रश्नः कर्तव्यः—'अपुत्रस्य अक्षयम् अस्ति वा?' इति। एकोदिष्टं संवत्सरं कुर्वन्ति। ततः, हे राजन्, सपिण्डीकरणकर्म शृणु। एकोदिष्टविधिना संवत्सरे, अथवा षष्ठे मासि, अथवा द्वादशे दिने सापिण्डीकरणं कार्यम्। तत्र चतुर्विधानि पात्राणि—तिलैः, गन्धैः, जलैः युक्तानि। एकं मृतस्य, त्रीणि पितॄणाम्। मृतपात्रं तेषु त्रीषु पितृपात्रेषु समर्प्यते। ततः, मृतः पितृभावं प्राप्य, सर्वैः श्राद्धविधिभिः पूज्यः, पूर्वपितृवत्। पुत्रः, पौत्रः, प्रपौत्रः, भ्राता, भ्रातृपुत्रः, सापिण्डबान्धवः, एतेषां कोऽपि श्राद्धे अधिकारी। सर्वेषां अभावे, सगोत्रिकः, मातृकुलसंबन्धी वा, पिण्डोदकसम्बन्धी वा, श्राद्धं कुर्यात्। यदि उभयकुलं नष्टं, स्त्रियः अपि पितृमातृसपिण्डैः, पिण्डोदकसम्बन्धिभिः वा, श्राद्धं कुर्वन्ति। अथवा, समूहान्तरिते, राजा अपि सम्बन्धिनः वा द्रव्याभावे, श्राद्धं कारयेत्। कर्माणि त्रिविधानि—पूर्वं, मध्यं, उत्तरं च। तत्र, दाहात् द्वादशदिनपर्यन्तानि पूर्वाणि; मासिकानि एकोदिष्टानि च मध्यानि; सापिण्डीकरणानन्तरं पितृभावप्राप्ते, पितृश्राद्धानि उत्तराणि। पितृमातृसपिण्डैः, पिण्डोदकसम्बन्धिभिः, वा समूहान्तरितैः, राजा द्रव्यं प्राप्य, कर्माणि कारयेत्। पूर्वकर्माणि पुत्रादिभिः, उत्तरकर्माणि अपि; अथवा, राजन्, दुहितुः पौत्रेण वा तस्यैव सन्ततौ कर्तव्यानि। मृत्युदिने, उत्तरकर्माणि अपि स्त्रीणां कर्तव्यानि, प्रतिवर्षं एकोदिष्टविधिना। तस्मात्, हे राजन्, उत्तरकर्माणि यथाविधि केन कर्तव्यानि, कथं च इति शृणु।