विद्वान् पुरुषः कदापि कलहं न प्रारभेत्, न च शुष्कद्वेषं धारयेत्; स्वल्पहानिः अपि यदा स्यात्, तदा तां सह्यां कृत्वा, द्वेषेण प्राप्तं लाभं परित्यजेत्। स्नानानन्तरं स्नानवस्त्रेण वा हस्तेन वा अङ्गानि न प्रक्षालयेत्, न च केशान् कम्पयेत्, न च उत्त्थाय त्वरितं भोजनं कुर्यात्। परपादं न स्पृशेत्, न च पूज्यवस्तुषु पादं सम्यक् नयेत्; गुरोः सन्निधौ अहङ्काररहितः, उन्नते आसने न उपविशेत्। मन्दिरेषु, चत्वरेषु, शुभेषु पूज्येषु च वस्तुषु, वामतो न गच्छेत्; न च तेषां प्रतिलोमं प्रदक्षिणं कुर्यात्—सदा दक्षिणतो एव गच्छेत्। चन्द्रसूर्याग्निवरुणवायुपूज्येषु वस्तुषु प्रत्यक्षं न कदापि विष्ठं, मूत्रं, वा पित्तं कुर्यात्। न च स्थाणुः मूत्रं कुर्यात्, न मार्गे; कफमलमूत्ररुधिराणि न अतिक्रामेत्। भोजनकाले, होमसमये, मङ्गलक्रियायां, जपयज्ञे, जनसमूहे च, कफं वा नासामलं न विसृजेत्। स्त्रीषु न अवमानं कुर्यात्, न च तासु विश्वासं स्थापयेत्; न तासु ईर्ष्यां कुर्यात्, न च तासां निन्दां वदेत्। सदाचारनिष्ठः विद्वान्, पूज्यजनान् मङ्गलद्रव्यैः, पुष्परत्नैः, घृतेन वा, सन्मान्य नमस्कृत्य, गृहात् न निर्गच्छेत्। चत्वरेषु प्रणिपत्य, यथाकालं यजनं कुर्यात्; दुःखितान् उद्धरेत्, साधून् सेवेत, विदुषः सदा सङ्गच्छेत्। यो देवर्षीन् सम्यक् पूजयति, पितृभ्यः जलान्नं ददाति, अतिथीन् सत्करोति, स उत्तमान् लोकान् प्राप्नोति। यः हितं, मितं, प्रियं च यथाकालं भाषते, आत्मसंयमी, स तान् लोकान् प्राप्नोति ये नित्यं सुखदाः, न च क्षीयन्ते। यः विद्वान्, लज्जावान्, क्षमावान्, श्रद्धावान्, विनीतश्च, स ज्ञानवंशवयोऽन्वितानां श्रेष्ठान् लोकान् प्राप्नोति। विद्याध्ययनं अयुक्तकाले, पर्वदिने, अशौचकाले, ग्रहणादिषु च न कुर्यात्। यो क्रुद्धं शमयति, सर्वेषां बान्धवानां द्वेषरहितः, भीतान् सान्त्वयति, धर्मिष्ठश्च, तस्य स्वर्गोऽपि लघु फलम्। वर्षायां वा आतपे छत्रं धारयेत्; रात्रौ वा अरण्ये दण्डं गृहीत्वा, शरीररक्षणार्थं पादत्राणं नित्यं धारयेत्। विद्वान् न ऊर्ध्वं, न पार्श्वे, न च दूरं पश्यन् गच्छेत्; युगपद् भूमौ योक्प्रमाणं पश्यन् एव पन्थानं व्रजेत्। यः आत्मसंयमेन सर्वदोषहेतून् परित्यजति, तस्य धर्मार्थकामेषु किंचित् अपि नाशः न भवति। सदाचारनिष्ठः, शिक्षितः, विनीतः च विद्वान्, दुष्टेषु अपि न लिप्यते; कठोराय अपि मधुरं भाषते, मैत्रीपूर्णहृदयः, तस्य मुक्तिः हस्ते एव। ये रागक्रोधलोभवर्जिताः, सदाचारस्थिताः, तेषां प्रभावेन भूमिः स्थिता। तस्मात्, सत्यं वदेत् यदा परानन्ददं भवति; यदि तु सत्यं दुःखदं स्यात्, तदा मौनं वरम्। यद् प्रियं न हितकरं, तद् बुद्ध्वा न वदेत्; तदा हितं वचनं वदेत्, अपि चेद् अतिप्रतिकूलं स्यात्। भूतानां हिताय, इह परत्र च, यः विवेकी तदनुसारं आचरेत्, चिन्तयेत्, वदेत् च। और्व उवाच—पुत्रे जाते, पिताऽपि वस्त्रयुक्तः स्नानं कुर्यात्; तस्मिन्नेव काले जातकर्म च, मङ्गलश्राद्धं च समाचरेत्। देवपितृद्विजयोः युग्मं यथायोग्यं सत्कृत्य, तान् मनःसमाहितः, निर्व्यग्रः भोजयेत्। दध्ना, अक्षतान्नैः, यवैरपि, प्राचीं वा उदिचीं दिशं प्रेक्ष्य, देवतानां जलैः, स्वशरीरेण वा, पिण्डदानं कुर्यात्। तस्मात् श्राद्धेन नन्दीमुखाः पितरः तुष्यन्ति; पुरुषैः सदा वर्धमानकाले एतत् कर्तव्यम्। पुत्रदुहितृविवाहे, गृहप्रवेशे, नामकरणे, चूडाकर्मादिषु, केशवपनकाले, पुत्रदर्शनादौ च, गृही भक्त्या नन्दीमुखान् पितॄन् पूजयेत्। पितृपूजनस्य क्रमः एवमुक्तः, यः सनातनः विधिः; अधुना शृणु मृतकक्रियायाः विधानम्। शुद्धतोयैः शवं स्नाप्य, माल्याभरणैः भूषयित्वा, ग्रामात् बहिः दग्ध्वा, वस्त्रयुक्तः जलाशये स्नानं कुर्यात्। यत्र तिष्ठन्ति, दक्षिणां दिशं प्रेक्ष्य, ‘अस्यार्थम्’ इति जलं पाणिभिः नात्यन्तं दद्यात्। तारे दृष्ट्वा गावः सह नगरं प्रविश्य, तृणशय्यायां भूमौ शयानाः, मृतकाग्निकर्म समाचरेयुः। प्रत्यहं भूमौ पिण्डं मृताय दद्यात्; दिवसा मांसवर्जितं भोजनं कुर्यात्। यदि तेषु दिनेभ्यः क्षुधा निवार्यते, तदा ब्राह्मणभोजनं कारयेत्; स्वजनाः यदा भुञ्जते, तदा पितरः तृप्यन्ति। प्रतिपद्य, तृतीय्यां, सप्तम्यां, नवम्यां च, वस्त्रं त्यक्त्वा, बहिः स्नात्वा, तिलमिश्रितं जलं दद्यात्। चतुर्थ्यां अस्थिसञ्चयः कार्यः; ततः अनन्तरं बान्धवाङ्गस्पर्शः अनुमतः। ये सर्वेषां कर्मणां पात्राः, तैः एकमेव जलं उपयुज्यते, स्नेहपुष्पाद्युपभोगं विना। एकशय्यासनभोजनं बन्धुषु अनुमतं, परन्तु अस्थिसञ्चयानन्तरं स्त्रीसंयोगः न विद्यते। बालस्य, विदेशस्थस्य, पतितस्य, मुनिनः च मृत्यौ, अपवित्रता त्वरितं वा, इच्छया वा, जलाग्निसूत्रमरणादिषु स्यात्। एवं धर्मानुशासनं, सदाचारस्य माहात्म्यं, पितृकर्मणां च विधिं, परमं श्रद्धया आचरन्, पुरुषः लोकान् श्रेयांसः प्राप्नोति।