ततः स राजा विचारयन्, ‘‘अतः अहम् एनां विवाहयिष्यामि’’ इति निश्चितवान्। तदा तां कन्यां रथारूढां कृत्वा स्वगृहं नीतवान्। तत्र सः शैव्यायाः स्वीकृत्य सह तस्याः विवाहं कृतवान्। पुनः तां रथे स्थापयित्वा स्वनगरे प्रतिपेदे। जयशाली स राजा सर्वैः नगरवासिभिः, बान्धवैः, सेनया मन्त्रिभिश्च सह राजद्वारे प्राप्तः। तत्र तं द्रष्टुं शैव्या स्वयम् आगता। सापि तत्र राज्ञः वामभागे स्थितां कन्यां दृष्ट्वा, या क्रोधेन कम्पमानाधरपुटा बभूव, शैव्या राजानम् अपृच्छत्—‘‘एषा काऽपि चञ्चलचित्ता कन्या रथे उपविष्टा किम्?’’ इति। रजा अपि, शङ्कया पृष्टः, प्रत्युत्तरं न विचिन्त्य, ‘‘एषा मम स्नुषा’’ इति शैव्यां प्रत्यूचत्। तदा शैव्या तम् अपृच्छत्—‘‘नाहं तव पुत्रं जातवती, न च त्वं अन्यां पत्नीं प्राप्तवान्; कस्य तव पुत्रस्य एषा स्नुषा?’’ इति। श्रीपराशर उवाच—एवं शैव्या मत्सरकोपसमन्वितया वाचा, भयात् विवेकं नष्ट्वा, कटुवचनपरिहारार्थं राजा प्रत्युवाच—‘‘या तव भविष्यति पुत्रः, तस्यैषा पत्नी नियुक्ता’’ इति। ततः शैव्या सौम्यस्मितं कृत्वा ‘‘एवं भवतु’’ इति प्रत्युक्तवती। सा च राज्ञा सह प्रासादं प्रविष्टा। तदनन्तरं शुभसङ्गमकालमूर्तिक्षणयोगात् शैव्या लघुदिनैः गर्भं धारयामास। कालेन पुत्रं प्रसूतवती। तस्य पिता नाम ‘‘विदर्भः’’ इति चकार। स च विदर्भः तां स्नुषां विवाहितवान्। तस्मात् द्वौ पुत्रौ जातौ—क्रथः कैशिकश्च। पुनः तृतीयः पुत्रः रोमपदः नाम जातः, यः नारदात् प्राप्तविद्यायुक्तः बभूव। रोमपदात् बभ्रुः, बभ्रुतः धृतिः, धृतितः कैशिकः, कैशिकात् चेदिः जातः। तस्य वंशे चेदिराजानः अभवन्। क्रथस्य पुत्रः स्नुषायां कुन्तिः। कुन्तेः धृष्टिः, धृष्टेः निधृतिः, निधृतितः दशार्हः, ततो व्योमः, व्योमात् जिमूतः, जिमूतात् विकृतिः, विकृतेः विभरथः, विभरथात् नवरथः, नवरथात् दशरथः, दशरथात् शकुनिः, शकुनेः करम्भिः, करम्भेः देवरतः। देवरतात् देवक्षत्रः, तस्मात् मधुः, मधोः कुमारवंशः, कुमारवंशात् अनु, अनोः पुरुमित्रः, स च पृथिवीपतिः। तस्मात् अंशुः, अंशोः सात्वतः। सात्वतस्यैते सात्वताः प्रसिद्धाः। एवं, मैत्रेय, यः कश्चित् श्रद्धया भक्त्या च ज्यामघस्य एतद्वंशश्रवणं करोति, स पापैः विमुच्यते। श्रीपराशर उवाच—भजिनः, भजमानः, दिव्यः, अन्धकः, देववृद्धः, महाभोजः, वृष्णिश्च—एते सप्त सात्वतानाम् अपि सात्वतस्य पुत्राः। भजमानस्य पुत्राः निमिः, कृतिकणः, वृष्णिश्च; अन्ये द्वाभ्यां मातृभ्यां जाताः—शतजित्, सहस्रजित्, आयुतजित्—एते त्रयः। देववृद्धस्यापि पुत्रः बभ्रुः। तयोः विषये श्लोकः पठ्यते—‘‘यथा श्रवणं दूराद्, साक्षात् च दर्शनं समीपात्; एवं बभ्रुः श्रेष्ठः पुरुषेषु, देववृद्धः सुरसमः।’’ बभ्रुदेववृद्धयोः वंशे षट्षष्टिसहस्राण्यष्टौ च पुरुषाः अमरत्वम् आप्नुवन्। महाभोजः धर्मात्मा बभूव; तस्य वंशे भोजाः मार्तिकवारा अभवन्, ये मार्तिकवारनगरे निवसन्ति। वृष्णेः पुत्रौ सुमित्रः युधाजितश्च। ततोऽनमित्रः, अनमित्रात् निघ्नः। निघ्नस्य पुत्रौ प्रसैनः, सात्रजितश्च। सात्रजितः दिवाकरस्य सखा बभूव। स एकदा सागरतीरे स्थित्वा, सूर्यं समाहितचित्तः स्तुत्वा, तेन पूजितः सविता साक्षात् तस्य पुरतः प्रादुरभवत्। स च सूर्यं स्फुटरूपेण न ददर्श, तस्मात् उवाच—‘‘यथा त्वां गगने वह्निसङ्घातसदृशं पश्यामि, तथा समागतोऽपि त्वं मम विशेषं न दर्शयसि’’ इति। ततः सूर्यः स्वकण्ठात् स्यामन्तकं महदद्भुतमणिं गृह्य, एकस्मिन् रहसि निक्षिप्य तस्थौ।