रुक्मकवचस्य पुत्रः परावृत् अभवत्। परावृतस्य पञ्च पुत्राः आसन्—रुक्मेषुः, पृथुज्यामः, अघवालितः, हरितः च। तेषां मध्ये, ज्यामघस्य सम्बन्धे एकः श्लोकः अपि अद्यापि गायते। सर्वेषां पतिपत्नीनां मध्ये, जीवतः मृतस्य वा, ज्यामघः एव श्रेष्ठः अभवत्—स एव शैव्यायाः पतिः, राजा च। तस्य भार्या शैव्या नाम निरपत्यका आसीत्; सुतकामः अपि सन्, पत्न्याः भीतः अन्यां न पत्नीं अगृह्णात्। कदाचित् स राजा घोरायां महायुद्धायाम्, रथाश्वगजसंघर्षे, सर्वान् शत्रून् विजित्य युद्धे स्थितः। ते शत्रवः, पुत्रान्, भार्याः, बान्धवान्, सेनां, धनं च परित्यज्य, स्वदेशात् सर्वतः पलायितवन्तः। तेषां पलायमानानां मध्ये, स राजा एकां राजकन्यां ददर्श—सा भीतिभारविस्फुरद्विशाललोचना, दुःखार्तया वाचा क्रोशन्ती, “रक्ष मां पितरौ मातरः भ्रातः!” इति विलपन्ती। तां दृष्ट्वा, राज्ञः हृदयं स्नेहेन आपूरितम्। ततः स चिन्तयामास—“मम अपत्यहीनस्य, अपत्यदायिनी भार्या च नास्ति; भाग्येन एषा कन्या इदानीं मम सुतप्राप्तये समुपस्थिता रत्नवत्। अतः, अहं एतां विवाहयिष्यामि।” एवं निश्चित्य, तां स्वस्य रथे आरोप्य स्वगृहं निनाय। ततः शैव्यायाः अनुमत्याः पश्चात्, तस्याः सह विवाहम् अकरोत्। पुनः तां कन्यां रथमारोप्य स्वनगरे अगच्छत्। विजयी राजा, सर्वजनैः बान्धवैः सैन्येन मन्त्रिभिः च सह, राजप्रासादद्वारि आगतः। तत्र शैव्या तं द्रष्टुं समुपागता। सा अपश्यत्—राज्ञः दक्षिणे पार्श्वे एकां कन्यां स्थितां, साऽपि कोपवेगेन कम्पमानाधरां। ततः शैव्या राजानम् अपृच्छत्—“काऽयं चपला कन्या रथे उपविष्टा?” भीतो राजा, पुनः विवेचनं विना, प्रत्युवाच—“एषा मम सूनुषा अस्ति।” शैव्या पुनः प्राह—“मया तव पुत्रः न जातः, त्वं च अन्यां पत्नीं न गृहीतः; कस्य तव पुत्रस्य एषा स्नुषा इति?” श्रीपराशर उवाच—ईर्ष्या-क्रोधदूषितया वाचा, विवेकं नष्ट्वा, भीतया तया, कठोरवचनपरिहाराय च राजा प्रत्युवाच—“एषा तव भविष्यतः पुत्रस्य भार्या नियुक्ता अस्ति।” ततः शैव्या स्मितपूर्वकं प्रत्युवाच—“एवं भवतु।” ततः सा राज्ञा सह प्रासादं प्रविवेश। ततः शीघ्रमेव शुभयोगसमये, शुभघटिकाविभागे, शैव्या गर्भिणी अभवत्। कालान्तरात्, सा पुत्रं प्रसूता। तस्य पिता तस्मै नाम चकार—विदर्भः। स च तां स्नुषां विवाह्य, तस्या द्वौ पुत्रौ उत्पादयामास—क्रथः, कैशिकः च। पुनः सा तृतीयं पुत्रं प्रसूता—रोमपदः, यः नारदात् ज्ञानसम्पन्नः अभवत्। रोमपदात् बभ्रुः, बभ्रुतः धृतिः, धृतितः कैशिकः, कैशिकात् च चेदिः अभवत्; तस्य वंशे चेदिराजानः अभवन्। क्रथस्य पुत्रः स्नुषायां कुन्तिः अभवत्। कुन्तेः धृष्टिः, धृष्टेः निधृतिः, निधृतेः दशार्हः, तस्मात् व्योम, तस्मात् जिमूतः, तस्मात् विकृतिः, तस्मात् विभरथः, तस्मात् नवरथः, तस्मात् दशरथः, तस्मात् शकुनिः, तस्य पुत्रः करम्भिः, करम्भेः देवरातः अभवत्। देवरातात् देवक्षत्रः, तस्मात् मधुः, मधोः कुमारवंशः, कुमारवंशात् अनु, अनोः पुरुमित्रः पृथ्वीपतिः, तस्मात् अंशुः, तस्मात् सात्वतः अभवत्। सात्वतात् एते सात्वताः प्रसिद्धाः। एवं, मैत्रेय, यः कश्चित् श्रद्धया भक्त्या च ज्यामघस्य एतत् वंशचरित्रं शृणोति, स स्वपापेभ्यः विमुक्तः भवति। श्रीपराशर उवाच—भजिनः, भजमानः, दिव्यः, अन्धकः, देववृद्धः, महाभोजः, वृष्णिः—एते सात्वताः, सात्वतस्य पुत्राः आसन्। भजमानस्य पुत्राः निमिः, कृतिकः, वृष्णिः; अन्ये द्वाभ्यां मातृभ्यां जाताः—शतजित्, सहस्रजित्, अयुतजित्—एते त्रयः। देववृद्धस्य अपि बभ्रुः नाम पुत्रः अभवत्। एतयोः द्वयोः विषये श्लोकः कीर्त्यते।