अनुं च उत्तरदिशि नियुक्तवान्, तं दिशांपतिं कृत्वा, पुरुं सर्वभूमिपतित्वेऽभिषिच्य, स राजा वनं प्रविवेश। ततः श्रीपराशर ऋषिः कथयति—यदोर्यः सुतः क्रोष्टुः, तस्य ध्वजिनिवान् नाम पुत्रः अभवत्। ध्वजिनिवतः स्वातिः, स्वातितो रुशङ्कुः, रुशङ्कोः चित्ररथः उत्पन्नः। चित्ररथस्य शशिबिन्दुः पुत्रः, स तु चक्रवर्ती अभवत्, चतुर्दश महापद्मनिधीनां स्वामी। शशिबिन्दोः लक्षं भार्याः आसन्, तस्य च लक्षं पुत्राः। तेषु षट् पुत्राः प्रमुखाः आसन्—पृथुश्रवाः, पृथुकर्मा, पृथुकीर्तिः, पृथुयशाः, पृथुजयः, पृथुदानः च। पृथुश्रवसः पुत्रः पृथुतमः, तस्मात् उशना नाम पुत्रः अभवत्, यः शताश्वमेधयज्ञं अकरोत्। उशनस्य शितपूर्णः पुत्रः, शितपूर्णस्य ऋक्मकवचः, ततः परावृत् अभवत्। परावृतः पञ्च पुत्राः आसन्—ऋक्मेषु, पृथुज्याम, अघवालित, हरित, च। एषां मध्ये, ज्यामघस्य श्लोकः अपि अद्यापि गायते—पत्नीवानां मध्ये, जीवतो वा मृतस्य वा, ज्यामघः श्रेष्ठः, स राजा शैव्याया पतिः। तस्य पत्नी शैव्या नाम, सा अपत्यशून्या आसीत्। स राजा पुत्रकामः सन्, भीत्या अन्यां पत्नीं न गृहीतवान्। एकदा स राजा भीषणे महायुद्धे, रथाश्वगजसंघर्षे, सर्वान् शत्रून् विजित्य, शत्रवः स्वपुत्रदारेषु बान्धवेषु सैन्ये च वित्ते च परित्यज्य स्वदेशं सर्वतो दिशोऽभ्यधावन्। तेषु पलायमानेषु, राजा एकां राजकन्यां ददर्श, या भीतविस्तीर्णनेत्रा रुदती 'रक्ष रक्ष पितः, जननि, भ्रातः' इति विलपन्ती तिष्ठति। तां दृष्ट्वा, राज्ञः हृदयं स्नेहेन पूर्णम् अभवत्। स चिन्तयामास—'मम अपत्यशून्यस्य, अपत्यशून्यायाः पत्न्याः च, भाग्ययोगेन एषा कन्या पुत्रकारणं प्राप्ता। तस्मात् अहं एनां विवाहयिष्यामि।' एवं निश्चित्य, तां स्वस्य रथे उपवेश्य, स्वगृहं निनाय। शैव्यायाः अनुमत्याः अनन्तरं तस्याः विवाहं अकरोत्। पुनः, तां रथे उपवेश्य, स्वनगरे अगच्छत्। विजयी स राजा, सर्वैः नगरवासिभिः, बान्धवैः, सैन्येन, मन्त्रिभिः च सहितः, राजद्वारे आगतः। तत्र शैव्या, पतिं द्रष्टुम् आगता, तदा राज्ञः वामभागे कन्यां स्थितां दृष्ट्वा, या स्वल्पकुपितवदनस्मितया तिर्यग्वदनं कृत्वा तिष्ठति, शैव्या तम् अपृच्छत्—'का एषा चपला कन्या रथे उपविष्टा?' इति। राजा, भीत्या पुनः पृष्टुं न इच्छन्, न विचिन्त्य उत्तरं, उवाच—'एषा मम स्नुषा' इति। तदा शैव्या प्राह—'न अहं पुत्रं त्वदर्थे जातवती, न त्वया अन्यापि पत्नी गृहिता; कस्य पुत्रस्य एषा स्नुषा?' इति। श्रीपराशर उवाच—इत्येवं ईर्ष्या-राग-दोषेण, भीत्या विवेकं हित्वा, कठोरवचनपरिहाराय राजा प्रत्युवाच—'या तव भविष्यतः पुत्रस्य भार्या नियुक्ता, सा एषा' इति। शैव्या सस्मितं प्रत्यब्रवीत्—'एवं भवतु' इति। ततः सा पतिसहितं प्रविवेश। कालेन शुभयोगेन, मुहूर्तक्षेत्रभागसंपत्त्या, शैव्या गर्भं धारयामास। सम्यक् काले पुत्रं ससूत। तस्य पितुः नामकरणे 'विदर्भः' इति नाम कृतम्। स च तां स्नुषां विवाह्य, तया सह द्वौ पुत्रौ उत्पादयामास—क्रथं च कैशिकं च। पुनः, तृतीयः पुत्रः रोमपदः जातः, यः नारदोपदेशेन ज्ञानसम्पन्नः अभवत्। रोमपदात् बभ्रुः, बभ्रुतः धृतिः, धृतितः कैशिकः, कैशिकात् च चेदिः जातः। तस्य वंशे चेदिराजानः अभवन्।