अमावसुः पुत्रं भीमं उत्पादितवान्। भीमस्य पुत्रः काञ्चनः, तस्य पुत्रः सुहोत्रः, सुहोत्रस्य पुत्रः जह्नुः। जह्नुर्नाम्ना, यदा गङ्गायाः जलैः यज्ञवाटः सर्वतः प्लावितः अभवत्, तदा सः क्रोधेन रक्तलोचनः, तपसा एकाग्रचित्तः, यज्ञपुरुषं स्वयमेव आत्मनि स्थापयित्वा, गङ्गां समग्रां अपिबत्। ततः दिव्याः ऋषयः जह्नुं सान्त्वयन्तः, गङ्गां तस्य कन्यां समुत्पादयामासुः। जह्नोः पुत्रः सुजह्नुः, तस्य पुत्रः अजकः, ततो बालाकाश्वः, ततः कुशः। कुशस्य पुत्राः कुशाश्वः, कुशनाभः, अमूर्तरयः, आवसुः, अश्वतारः च। तेषु कुशाश्वः इन्द्रसमः पुत्रः मे स्यात् इति तपः कृतवान्। तस्य घोरं तपः दृष्ट्वा, इन्द्रः स्वयमेव, मम तुल्यः बलवान् अन्यः न भवेत् इति चिन्तयन्, तं आत्मनः पुत्ररूपेण प्रविष्टवान्। सः गाधिः कौशिकः इति प्रसिद्धः अभवत्। गाधिः सत्यवतीं नाम पुत्रीं उत्पादितवान्, तां भर्गवः ऋचीकः पत्नीरूपेण वव्रे। गाधिः वृद्धं तपस्विनं ब्राह्मणं दातुं न इच्छन्, विवाहद्रव्यरूपेण सहस्रं अश्वान् याचितवान्—श्यामकर्णान्, एकश्वेतचिह्नान्, वातचन्द्रप्रभवर्णान्। ऋषिः वरुणात् एवं सहस्रं अश्वान् प्राप्तवान्, तान् विवाहद्रव्यरूपेण दत्तवान्। ततः ऋचीकः तां कन्यां विवाहाय गृह्य, सन्ततये पत्नीपक्षे हविः समारभत्, तस्य प्रसन्नः, तस्य मातरं क्षत्रियपुत्रप्राप्त्यर्थं अन्यं हविः समारभत्। सः उवाच—"एतत् हविः तव, अन्यं तव मातुः। यथायोग्यं उपयोजय।" इति उक्त्वा वनं गतः। हविः उपयोजने काले, सत्यवत्याः माता उवाच—"सर्वाः स्वपुत्रं श्रेष्ठं इच्छन्ति; पुत्रीपुत्रस्य वा भ्रातुः गुणाः न तावत् महत्त्वं प्राप्नुवन्ति। अतः त्वं तव हविः मां देहि, मम हविः त्वं स्वयं उपयोजय।" "मम पुत्रेण सर्वा पृथ्वी रक्षितव्या।" इति। सत्यवती पृष्टवती—"कियद् बलं अस्य ब्राह्मणपुत्रस्य?" तदा सत्यवती स्वं हविः मातरं दत्तवती। ऋषिः वनात् आगत्य, सत्यवतीं दृष्ट्वा उवाच—"अधर्मिष्ठे! किम् एतत् अनुचितं कृतवती? तव रूपं अत्यन्तं उग्रं दृश्यते; निश्चितं तव मातुः हविः त्वया उपयोजितम्। एतत् न उचितम्।" "अहं तव पुत्रस्य आचरणे सर्वं वीर्यं बलं स्थापितवान्, तथा तव पुत्रस्य आचरणे ब्राह्मणगुणाः—शान्तिः, ज्ञानं, क्षमा—सम्पूर्णं स्थापितवान्। यदि सा विपरीतं आचरति, तर्हि तव पुत्रः क्षत्रियस्य उग्रं शस्त्रधारणं विनाशकारी आचरणं प्राप्नोति; यदि शान्तिम् इच्छति, ब्राह्मणस्य आचरणं प्राप्नोति।" इति श्रुत्वा, सत्यवती त्वरितं तस्य पादौ गृहीत्वा, नमस्कृत्य उवाच—"भगवन्! अज्ञानात् एतत् मया कृतम्। कृपां कुरु। एवं पुत्रः मम न भवतु, तु एवं पौत्रः भवतु।" इति। ऋषिः अपि उवाच—"एवं भवतु।" अनन्तरं, सत्यवती जमदग्निं प्रसूतवती। तस्य मातरं विश्वामित्रं प्रसूतवती। सत्यवती कौशिकी नाम्ना नदी अभवत्। जमदग्निः रेनुं इक्ष्वाकुवंशस्य पुत्रं, रेनुकां विवाह्य, तया परशुरामं उत्पादितवान्, यः सर्वक्षत्रियबलविनाशकः, नारायणस्य अंशः, लोकगुरुः अभवत्। श्रीपराशरः उवाच—पुरूरवसः ज्येष्ठः पुत्रः आयुः नाम्ना, राहोः कन्यां विवाह्य, तया पञ्च पुत्रान् उत्पादितवान्। तेषां नामानि—नहुषः, क्षत्रवृद्धः, रम्भः, रजिः, पञ्चमः अनेना। क्षत्रवृद्धात् सुहोत्रः पुत्रः अभवत्। तस्य त्रयः पुत्राः—काश्यपः, काशः, गृत्समदः। गृत्समदात् शौनकः, चातुर्वर्ण्यस्य स्थापकः, अभवत्। काश्यपात् काश्यः, तस्मात् काशीपतिः, तस्मात् राष्ट्रः, राष्ट्रात् दीर्घतपा पुत्रः अभवत्। दीर्घतपस्य पुत्रः धन्वन्तरिः अभवत्। धन्वन्तरिः सर्वकर्मसु निपुणः, सर्वभूतानां शेषः, भगवन् नारायणेन, सर्वज्ञेन, पूर्वसृष्टिकाले वरं प्राप्तवान्—"काशीपतिवंशे अवतरित्वा, आयुर्वेदं अष्टाङ्गं सम्यक् विभागयित्वा, यज्ञभागं लप्स्यसि।" धन्वन्तरिः केतुमानं पुत्रं उत्पादितवान्; केतुमानः भीमरथं, तस्य दिवोदासः, तस्य प्रतर्दनः। सः भद्रश्रेण्यवंशं विनाश्य, सर्वान् शत्रून् जित्वा, शत्रुजित् इति प्रसिद्धः अभवत्। तस्य पुत्रः प्रियः अभवत्, अतः वत्सः इति अभवत्। सत्यनिष्ठया ऋतध्वजः इति नाम प्राप्तवान्। ततः कुअलयः नाम अश्वः लब्धः, अतः पृथिव्यां कुअलयाश्वः इति प्रसिद्धः अभवत्। तस्य वत्सस्य पुत्रः अलर्कः अभवत्, यस्य श्लोकः अद्यापि गायते—षट् सहस्राणि षट् शतानि वर्षाणि, अलर्कः युवावस्थायाम्, अन्यः कोऽपि न भूमिं शासितवान्। अलर्कस्य पुत्रः सन्नति, तस्य पुत्रः सुनिथः, तस्य पुत्रः सुकेतुः, तस्मात् धर्मकेतुः। ततः सत्यकेतुः, तस्मात् विभुः, तस्मात् सुविभुः, ततः सुकुमारः, तस्मात् दृष्टकेतुः, ततः वितिहोत्रः, तस्मात् भार्गः, भार्गात् भार्गभूमिः। ततः चातुर्वर्ण्यस्य स्थापना। एते काश्यपवंशस्य राजानः। अधुना रजिवंशं श्रृणु। रजिः पञ्चशतं पुत्रान् उत्पादितवान्, सर्वे अतुलबलसंपन्नाः, ऐश्वर्यसम्पन्नाः। सुरासुरयुद्धारम्भे, उभयपक्षः, परस्परविनाशे उत्सुकः, ब्रह्माणं उपगम्य पप्रच्छत्—"भगवन्! अस्मिन् युद्धे कस्य जयः?" ब्रह्मा उवाच—"यस्य पक्षे रजिः शस्त्रं गृहित्वा युद्धं करिष्यति, तस्य जयः।" ततो दानवाः रजिं उपगम्य, सहायं याचन्तः, सः उवाच—"युद्धे विजये मम इन्द्रत्वं दीयताम्, तर्हि अहं सहायः।" तद् श्रुत्वा, दानवाः उचुः—"न वयं अन्यथा वदामः वा कुर्मः; अस्माकं प्रह्लादः इन्द्रः, तस्यार्थं वयं यतामः।" इति उक्त्वा, ते निर्जग्मुः। देवाः अपि तं एव प्रकारेण उपगम्य, तस्य उत्तरं श्रुत्वा, उचुः—"त्वं इन्द्रः भविष्यसि।" तेषां इच्छया। रजिः देवसेनया सह, दानवसेनां घोरशस्त्रैः विनाश्य, इन्द्रः शत्रुपक्षं जित्वा, रजिः पादयोः प्रणम्य, स्वशिरः तत्र स्थापयित्वा, उवाच—"त्वं मे पिता, भीतानां रक्षकः, शरणदः, सर्वभूतानां श्रेष्ठः, यस्य अहं पुत्रः, त्रैलोक्यनाथः।" राजा स्मितं कृत्वा उवाच—"एवं भवतु; शत्रुपक्षात् अपि बहुस्तुतिपूर्णं नमः तिरस्कर्तुं न शक्यते।" इति उक्त्वा, स्वपुरीं प्रत्यगच्छत्। एवं एषा पुण्या वंशपरम्परा, महर्षिभिः, देवैः, राजर्षिभिः च भूयिष्ठं कृताः, पुण्यकथाः, श्रवणीयाः।