भरतः अपि गन्धर्वराज्यस्य विजयकाङ्क्षया युद्धे त्रिंशत् कोटीन् गन्धर्वान् हत्वा विजयी अभवत्। शत्रुघ्नेन च महाबलेन वीर्यशालिना मदुपुत्रः राक्षसः लवणः निहतः, तेन च मथुरा नगरी स्थापिता। एवं रामलक्ष्मणभरतशत्रुघ्नाः अतिदुर्जयबलपराक्रमवीर्यैः पापिनां विनाशनैः स्वकर्मभिः लोके धर्मव्यवस्थां स्थापयित्वा स्वर्गं जग्मुः। कोसलवासिनः ये तेषां दिव्यावताराणां भक्ताः आसन्, ते अपि तेषां लोकं प्राप्नुवन्, तेषां चित्तेन सह जीवन्तः। रामस्य, पापविनाशिनः, द्वौ पुत्रौ आस्तां—कुशः च लवः च। लक्ष्मणस्य अङ्गदः च चन्द्रकेतुः च। भरतस्य तक्षकः च पुष्कलः च। शत्रुघ्नस्य सुबाहुः च शूरसेनः च। कुशस्य पुत्रः अतिथि, अतिथेः पुत्रः निःषधः। निःषधात् अनलः, अनलात् नभा, नभसः पुण्डरीकः, तस्य क्षेमधन्वा, तस्मात् देवानीकः, तस्मात् अहीनकः, अहीनकात् रुरुः, रुरोः पारियात्रकः, पारियात्रकात् देवलः, देवलात् वत्सलः, वत्सलात् उत्कः, उत्कात् वज्रनाभः, वज्रनाभात् शङ्खनः, शङ्खनात् आद्युषिताश्वः, आद्युषिताश्वात् विश्वसहः अभवत्। विश्वसहात् हिरण्यनाभः योगिश्रेष्ठः जातः, यस्य शिष्यः राजा जैमिनिः, यत्र याज्ञवल्क्यः योगविद्यां प्राप। हिरण्यनाभस्य पुत्रः पुष्यः, पुष्यस्य ध्रुवसन्धिः, तस्मात् सुदर्शनः, तस्मात् अग्निवर्णः, तस्मात् शीघ्रगः, तस्मात् मरुः अभवत्। सः मरुः योगमास्थाय अद्यापि कलापग्रामे वर्तते। भविष्यति काले सः सूर्यवंशस्य क्षत्रियवंशं पुनः स्थापयिष्यति। तस्य पुत्रः प्रशुश्रुकः, तस्य सुसन्धिः, ततोऽमर्षः, तस्य सहस्वान्, तस्मात् विश्वभावः। विश्वभावस्य पुत्रः बृहद्बलः, यः अभिमन्युना—अर्जुनपुत्रेण—भारते युद्धे निहतः। एतेषां इक्ष्वाकुवंशस्य मुख्यराजानः मया कीर्तिताः। यः एषां चरितं शृणोति, सः सर्वपापैः विमुक्तः भवति। इक्ष्वाकोः पुत्रः निमिः नाम राजा सहस्रसंवत्सरपर्यन्तं यज्ञं कर्तुम् आरब्धवान्, वसिष्ठं मुख्यपुरोहितं चकार। वसिष्ठः तस्योवाच—"इन्द्रेण पञ्चशतसंवत्सरपर्यन्ताय यज्ञाय पूर्वमेवाहुतः अस्मि; ततोऽनन्तरं तव यज्ञे पुरोहितो भविष्यामि" इति। राजा मौनं स्थितः, वसिष्ठः तदर्थं विज्ञाय इन्द्रस्य यज्ञं समाप्तवान्। एतेन कालेन निमिः अन्यैः ऋषिभिः गौतमादिभिः सह स्वयमेव यज्ञं कृतवान्। इन्द्रस्य यज्ञे समाप्ते, वसिष्ठः उत्सुकः आगत्य अवदत्—"अद्याहं निमेः कर्म करिष्यामि" इति। तत्र गौतमादयः पूर्वमेव पुरोहिताः आसन्, राजा च न निराकृतवान्, तेन कुपितः वसिष्ठः गौतमाय अन्यं कर्म निर्दिश्य राजानं शप्तवान्—"यतः त्वं मां न निरस्यसि, तस्मात् त्वं वपुषा वियुक्तः—विदेहः—भविष्यसि" इति। तदा जागरितः राजा प्रत्युवाच—"यः गुरुः, अधर्मज्ञः, मयि सुप्ते, अविज्ञाते, विना संवादं शापं ददाति, तस्मात् तवापि शापः भविष्यति" इति उक्त्वा देहं त्यक्तवान्। तस्य शापस्य प्रभावात् वसिष्ठस्य तेजः मित्रावरुणयोः दीप्तौ प्रविष्टम्। तयोः उर्वश्याः संयोगात् वसिष्ठः पुनः शरीरेण जातः। निमेः शरीरं अतीव सुगन्धि सुरभि तैलादिसंस्कारयुक्तं, न कदापि विगलितम्, न च मलिनम्, तदिव तिष्ठति। यज्ञस्य समाप्तौ, ऋत्विजः देवतान् यजमानस्य वरदानेन याचितवन्तः। तदा निमिः उवाच—"देवाः, शरीरात्मनोर्यः वियोगः, सः लोके परमदुःखदः। अतः सर्वेषां भूतानां नेत्रयोः वासं इच्छामि, न पुनः देहं गृह्णीयाम्" इति। तस्य वचनेन देवाः तं सर्वेषां प्राणिनां नेत्रेषु स्थापयामासुः। ततोऽन्ये निमेषं कर्तुं प्रवृत्ताः। राज्ञः पुत्राभावात्, मुनयः राज्यं शून्यं भविष्यतीति भीता, तस्य शरीरे वनान्तरे मन्थनं कृत्वा शिशुं जनयामासुः। सः मन्थनात् जातः इति "जनक" इति अभवत्। तस्य पुत्रः "विदेहः" जातः, तेन सः "वैदेहः" इति चाख्यात। मथनात् मिथिः, तस्य पुत्रः उदावसु, तस्मात् नन्दिवर्धनः, तस्मात् सुकृतुः, तस्य देवरातः, ततो बृहदुकूथः, तस्य महावीर्यः, ततो सत्यधृतिः, तस्मात् धृष्टकेतुः, ततो हर्यश्वः, तस्य मरुः, तस्मात् प्रतिबन्धकः, तस्मात् कृतरथः, ततो कृतिः, तस्य विभुधः, ततो महाधृतिः, तस्य कृतिरातः, तस्मात् महारोमः, ततो सुवर्णरोमः, तस्य ह्रस्वरोमः, ततो सीरध्वजः जातः। सीरध्वजः पुत्रार्थे यज्ञं कुर्वन्, यज्ञस्य समये कर्षणात् सीता कन्या उदपद्यत। सीरध्वजस्य भ्राता कुशध्वजः साṅकाश्याधिपः। सीरध्वजस्य पत्नी भानुमती। भानुमतः शतद्यु: पुत्रः, तस्य शुचिः, तस्य ऊर्ज्जचवहः, तस्य सत्यध्वजः, तस्मात् कुनी (कृणि), तस्य अञ्जनः, ततो ऋतुझित्, तस्मात् अरिष्टनेमिः, ततो श्रतायुः, तस्य सूर्याश्वः, ततो संजयः, तस्मात् क्षेमारिः, ततो दनेनः, तस्मात् मीनरथः (मानरथः), तस्य सत्यरथः, ततो सात्यरथिः, तस्मात् सात्यरथरुपगुः, ततो श्रुतः, तस्मात् शापः, तस्मात् तेजस्वी सुवर्ज्जा—मित्रावरुणपुत्रः। तस्य सुभासः, तस्मात् सुश्रुतः, ततो जयः, तस्य विजयः, ततो ऋतः, तस्य सुनयः, ततो वीतहव्यः, तस्मात् संजयः, ततो धृतिः, तस्य बहुलाश्वः, ततो कृतिः। कृतौ एव जनकवंशः प्रतिष्ठितः। एते मिथिलायाः राजानः, तेषु केचन आत्मविद्यायाम् अनुगता राजर्षयः भविष्यन्ति। मैत्रेयः उवाच—"भगवन्, त्वया सूर्यवंशस्य वंशः विस्तरशः श्रुतः। अधुना सोमवंशस्य अपि सर्वराजर्षिवंशं श्रोतुमिच्छामि। येषां वंशः अद्यापि स्थितः, कीर्तिः स्थिरा, मुखानि चारुतया प्रकाशन्ते, तेषां वंशं विस्तरेण ब्रूहि।" पराशरः उवाच—"मुने, शृणु सोमवंशस्य वंशक्रमम्, यस्य तेजसा पृथिव्यां बहवः राजानः उत्पन्नाः। तत्र नहुषः, ययातिः, कर्तवीर्यार्जुनः, इत्यादयः महाबलपराक्रमतेजःशीलसद्गुणकर्मणः राजानः भूषितवन्तः। तं वंशं क्रमशः कथयामि।" ब्रह्मणः पुत्रः अत्रिः—यो नारायणस्य नाभिकमलात् उत्पन्नः, सः अत्रिः। अत्रेः सोमः अभवत्। ब्रह्मा, पद्मयोनि, सोमं औषधीवनस्पतिनक्षत्राणां अधिपतित्वेन अभिषेचयत्। सः सोमः राजसूयमकुर्वत्। तस्य महाबलैश्वर्यप्रभावात् अहङ्कारः उत्पन्नः। अहङ्कारवशात् सः बृहस्पतेः पत्नीं तारां अपहृत्य न मुमोच। बृहस्पतेः पुनःपुनः निवेदनेन, ब्रह्मणः च, सर्वर्षीणां च प्रार्थनया अपि, सः तां न मुक्तवान्। सोमबृहस्पत्योः वैरभावात् उशनाः (शुक्रः) सोमस्य पक्षपाती अभवत्। भगवाँश्च रुद्रः, अङ्गिरसः विद्यया समन्वितः, बृहस्पतेः सहाय्यकारी अभवत्।