एकदा भगवतः पराशरस्य शिष्याय महाराजाय धर्ममार्गप्रदर्शकं उपदेशं ददौ। स धर्मः गृहस्थस्य नित्यजीवनविधिं विस्तरेण प्रतिपादयन् प्रवर्तते स्म। यथाशक्ति सः अतिथिं सस्नेहम् अन्नेन शाकेन जलप्रदानं च पूजयेत्, शय्याप्रदानं च, चर्मशय्यां भूमिप्रदानं वा यथाशक्ति समर्पयेत्। ततो गृहस्थः स्वगृहे पादप्रक्षालनादिकं कृत्वा, सायं भोजनं कृत्वा, काष्ठशय्यायामपि शयेते स्म, हे राजन्। शय्या नात्यायतव्या, न भग्ना, न विषमभूमिस्थिता, न मलिना, न जीवसत्त्वसमुद्भवा, न च शय्यासंविता। शिरसा पूर्वदिशं वा दक्षिणदिशं प्रति शय्यां समाचरेत्, अन्यथा नित्यं शयानस्य व्याधिः जायते। गृहस्थः स्वपत्नीं ऋतुकाले एव सम्प्राप्त्य, शुभमुहूर्ते, पुरुषनक्षत्रे, ज्येष्ठादिद्वयनक्षत्रेषु रात्रौ सम्प्रविशेत्, हे पृथिवीपते। नात्यल्पायां, न रोगिण्यां, न रजस्वलायां, न अशुभायां, न कोपितायां, न भीतायां, न गर्भिण्यां च स्त्रियं सम्प्रविशेत्। न परस्त्रियं, न परेषां कामितां, न अनिच्छन्तीं, न क्षुधार्तां, न अतिक्रुद्धां, न स्वदोषयुक्तः सम्प्रविशेत्। स्नात्वा, पुष्पगन्धविभूषितः, प्रसन्नचित्तः, न अतिपूर्णो न च क्षुधितः, कामेन च स्नेहेन च सम्प्रविशेत्। चतुर्दशी, अष्टमी, अमावास्या, पौर्णमासी, संक्रान्तिश्च – एते सर्वे पुण्यकालाः, हे राजन्। एतेषु दिवसेषु तैलसेवनं, मांसभक्षणं, मैथुनं च यः करोति, स मृत्युपरान्तं विन्मूत्रभोजनं नरकं गच्छति। अतः तेषु पुण्यदिवसेषु धीरः शास्त्राध्ययनं, देवपूजनं, ध्यानं, जपं च आचरन् सदा आत्मसंयमितः भवेत्। न अन्यजातिस्त्रीं, न अयुक्तदेशे, न औषधसेवनानन्तरं मैथुनं कुर्यात्; न द्विजपत्नीषु, न देवपत्नीषु, न गुरुपत्नीषु, न तपोवनस्थले मैथुनं समाचरेत्। न देवायतने, न मार्गमध्ये, न गोष्ठे, न श्मशाने, न वनान्तरे, न जले मैथुनं कुर्यात्, हे राजन्। शेषेषु पुण्यदिवसेषु, सायंकाले, मूत्रपुरीषवेगेन, न मैथुनं कुर्यात्, न अपि मनसा। पुण्यदिवसे मैथुनं अशुभदायकम्, दिवसा पापदायकम्, भूमौ रोगदायकम्, जले निन्दितम्। परस्त्रियं नापि मनसा सम्प्रविशेत्; वचनैः कर्मणा वा तस्य किमु वक्तव्यम्? तस्य धर्मबंधनं नास्ति। एवं कृत्वा सः मृत्युपरान्तं नरकं गच्छति, इहैव च आयुः क्षीयते; परस्त्रीसंयोगः भयदायकः इह अपि परत्र च। एतद्विज्ञाय, स्वपत्नीं ऋतुकाले, निर्दोषां, कामेन, अपि च अप्रसवकाले सम्प्रविशेत्। ततः औरव ऋषिः उवाच— देवांश्च, गावः, ब्राह्मणान्, सिद्धान्, वृद्धान्, आचार्यांश्च पूजयेत्। सायं प्रातः संध्यायाः नमस्कारं कुर्यात्, अग्निसेवां च यथाविधि। सदा शुचिवस्त्राणि धारयेत्, उत्तमानि औषधानि सेवेत, भक्त्या गरुडकुलोत्पन्नरत्नानि धारयेत्। केशान् सुस्निग्धान् शुचीन् कुर्यात्, गन्धयुक्तः, मनोहरवस्त्रधारी, श्वेतसुमनः शोभनानि पुष्पाणि धारयेत्। परधनं नापि स्वल्पमाददीत, नापि स्वल्पदुष्टवचनं ब्रूयात्, प्रियार्थं मिथ्यावचनं न कुर्यात्, न परदोषदर्शनं कुर्यात्। परधनम्, परवैरम् अपि न स्पृहयेत्, हे श्रेष्ठ; न दोषयुक्तयानमारुह्येत, न नदीतीरच्छायायामाश्रयं कुर्यात्। द्वेष्यैः पतितैः उन्मत्तैः शत्रुभिः कीटकदुष्टैः, गणिकाभिः, गणिकायाः सेवकैः, मिथ्यावदिभिः सह संगं न कुर्यात्। अत्यर्थव्ययी, परदोषप्रियः, कपटी च – तैः न मित्रं कुर्यात्; एकाकी न गच्छेत्। हे राजन्, तीव्रप्रवाहिण्याः नदीं न प्रविशेत्, दह्यमानगृहं न प्रविशेत्, वृक्षाग्रं न आरोहेत्। दन्तसंघट्टनं न कुर्यात्, नासिकां न निष्कुण्डयेत्, जृम्भायाम् अनावृतमुखः न भवेत्, श्वासं कासं च अपसृत्य कुर्यात्। मूर्खः न हसितुम् अतीव नादं वा कुर्यात्, न शब्देन वायुविसर्जनं कुर्यात्, न नखैः खादेत्, न तृणच्छेदनं, न भूमिं खनन् कुर्यात्। दाढिमृत्तिकाभक्षणं न कुर्यात्, न तयोः मर्दनं, अग्निं, अशुचिं, निषिद्धकर्म च न पश्येत्, हे नृप। नग्नां परस्त्रीं न पश्येत्, न उदयास्तमितसूर्यं, न मृतशरीरस्य गन्धं घ्राणयेत् – सोमगन्धो हि सः। चौर्यस्थानं, विशिष्टवृक्षं, श्मशानं, वनं, निशायां दुष्टस्त्रीसंगं च सदा परिहरेत्। पूज्यदेवब्राह्मणदीपछायां न अतिक्रामेत्, एकाकी शून्ये वने न गच्छेत्, न रिक्तगृहे वसेत्। केश, अस्थि, कण्टक, मल, हविष्य, भस्म, तुष, स्नानानन्तरं क्लिन्नभूमिं दूरतः वर्जयेत्। म्लेच्छैः सह संगं न कुर्यात्, न कुटिलतां कामयेत, न सर्पं समीपं गच्छेत्, न चिरं तिष्ठेत् न वा उपविशेत्। अतिप्रबोधं, अतिनिद्रां, अतिस्नानं, अतिनिषदनं, अतिशयनं, अतिव्यायामं च वर्जयेत्, हे राजन्। दन्तयुक्तैः, शृंगयुक्तैः, कुह्यैः, प्रतिकूलवातैः, सूर्यप्रभया च दूरतः वर्जयेत्, हे नृप। नग्नः न स्नानं, न निद्रां, न आचमनं कुर्यात्; विसृष्टकेशी न खादेत्, न देवपूजां कुर्यात्। यज्ञादौ, देवपूजायाम्, आचमने, एकवस्त्रधारी न भवेत्, न पाठकाले। दुष्टाचारैः सह कदापि न संश्रयेत्; सत्संगः क्षणमात्रमपि स्तुत्यः। श्रेष्ठ, हीनैः सह न कलहे, न विवाहे; समाचारैः सह एव विवाहं कलहं च समाचरेत्, हे राजन्। एवं धर्ममार्गं गृहस्थः प्रतिदिनं श्रद्धया आचरन्, पुण्यं प्राप्नोति, सुखमश्नुते, परलोकं च गच्छति।