नृपतेः धर्मानुशासनं श्रूयताम्। धर्मज्ञः पुरुषः शुद्धशास्त्रैः सह यथायोग्यं विनोदं कुर्वन्, धर्ममार्गात् न विचलन्, दिवसे समयं यथाविधि यापयेत्। सन्ध्याकाले च चित्तैकाग्र्येण सन्ध्योपासने प्रवर्तेत। दिवसस्य समाप्तौ, सूर्यः पूर्वदिश्यां तारेषु स्थितः सन्, पुरुषः मुखशुद्धिं कृत्वा यथाविधि सन्ध्यां सेवेत, राजन्। राज्ञः सर्वदा प्रातःसन्ध्या सायंसन्ध्या च अनिवार्ये, केवलं जन्ममृत्युशौच, प्रमाद, व्याधि, भयादिषु अपवादः। स्वस्थः सन् यदि सन्ध्योपासनां विहायति, तदा प्रायश्चित्तं कुर्यात्। तस्मात्, राजन्, सूर्योदयात् पूर्वं उत्तिष्ठेत्, प्रातःसन्ध्यां सेवेत्; यदि सूर्यास्ते शयनः, तदा जागरितः सायंसन्ध्यां कुर्यात्। ये प्रातःसन्ध्यां सायंसन्ध्यां वा न सेवन्ति, राजन्, ते दुष्टाः, तमःनरकं गच्छन्ति। पुनः, सायंकाले बल्यर्घ्यं विधिवत् सम्पाद्य, भूमिपते, वैश्वदेवानां हेतोः पत्न्याः मन्त्रेण बलिं दद्यात्। तत्र च अन्नं तद्विधिना चाण्डालादिभ्यः दद्यात्। यदि तस्मिन्नेव काले अतिथिः आगच्छेत्, तदा बुद्धिमान् यथाशक्ति पादप्रक्षालनं, आसनं, सत्कारं, अन्नं, शय्यां च दद्यात्, राजन्। यदि अतिथिः दिवसा निर्गच्छति सत्कारं विना, तदा पापं; सूर्यास्ते निर्गच्छति चेत्, तदपि अष्टगुणं पापं। तस्मात्, राजन्, सूर्यास्ते अतिथिं यथाशक्ति पूजयेत्; यदा अतिथिः पूजितः, सर्वे देवाः पूजिताः। पुरुषः यथाशक्ति अन्नं, शाकं, जलं, शय्यां, चर्मं, भूमिं वा दद्यात्। पादप्रक्षालनं कृत्वा, सायंकाले भोजनं कृत्वा, गृही गृहस्थः शय्यायां शयीत, अपि तु काष्ठशय्यायाम्, राजन्। सः न अतिशयविस्तीर्णायां, भग्नायां, विकृतायां, मलिनायां, जीवसामग्रीयुक्तायां, शय्यायां वा शयीत्। शिरः पूर्वदिश्यां वा दक्षिणदिश्यां स्थाप्य शयीत, राजन्; अन्यथा शय्यायां रोगः जायते। स्वपत्नीं ऋतौ शुभकाले, पुरुषनक्षत्रे, ज्येष्ठादिद्विनक्षत्ररात्रिषु उपगच्छेत्, भूमिपते। अतीव बालां, रोगिणीं, रजस्वलां, अशुभां, क्रुद्धां, भयभीतां, गर्भिणीं च न उपगच्छेत्। न पत्न्याहेतुकां, परकामां, अनिच्छां, क्षुधया कृशां, अतीवभुक्तां, स्वदोषयुक्तां वा उपगच्छेत्। स्नात्वा, पुष्पगन्धविभूषितः, प्रसन्नचित्तः, न अतिपूर्णः, न क्षुधितः, कामेन, स्नेहेन च, मैथुनाय यथायोग्यं उपगच्छेत्। चतुर्दशी, अष्टमी, अमावस्या, पूर्णिमा, सूर्यस्य राश्यन्तरगमनं—एते दिव्यदिनानि, राजन्। तेषु सर्वेषु यदि तैलं, मांसं, मैथुनं वा कुर्यात्, तदा मृत्युः विन्मूत्रभोजननरकं गच्छति। तस्मात्, तेषु दिव्यदिनेषु, धर्मज्ञः संयतात्मा शास्त्राध्ययनं, देवपूजनं, ध्यानं, जपं च कुर्यात्। न अन्यजात्या स्त्रियं, न अशुद्धस्थाने, न औषधग्रहणानन्तरं मैथुनं कुर्यात्; न द्विजपत्नीं, देवपत्नीं, गुरुपत्नीं, तपोस्थले वा मैथुनं कुर्यात्। न देवस्थानं, न चौरस्थानं, न गोशाला, न श्मशानं, न वनं, न जलं—एतेषु स्थानेषु मैथुनं न कुर्यात्, राजन्। शेषेषु दिव्यदिनेषु, राजन्, सन्ध्याकाले वा मैथुनं न कुर्यात्; न मूत्रपुरीषोत्सर्गे वाञ्छायामपि। दिव्यदिने मैथुनं अशुभं ददाति; दिवसा पापं; भूमौ रोगं; जले दोषं। परपत्नीं न चित्ता अपि उपगच्छेत्; वाक्येन, कर्मणा वा किं वक्तव्यम्? तेषां धर्मबन्धः नास्ति। एवं कृतः मृत्युः नरकं गच्छति; जीवने च आयुः क्षीयते; परपत्नीसंयोगः भयम् एव ददाति। एतद्विज्ञाय, धर्मज्ञः स्वपत्नीं ऋतौ, दोषरहितां, कामेन, अपि तु गर्भान्न ऋतौ, उपगच्छेत्। ततः औरवः उवाच—देवान्, गोः, ब्राह्मणान्, सिद्धान्, वृद्धान्, गुरून् च पूजयेत्; द्विसन्ध्ये नमस्कुर्यात्; अग्निसेवां च यथाविधि कुर्यात्। सदा शुद्धवस्त्राणि धारयेत्; उत्तमौषधिं सेवेत्; भक्त्या गरुडमणिं धारयेत्। केशं सदा सुवर्णं, शुद्धं कुर्यात्; गन्धयुक्तः, मनोहरवस्त्रधारी, श्वेतान् रम्यपुष्पान् धारयेत्। परधनं किंचित् अपि न गृह्णीयात्; अप्रियं किंचित् अपि न वदेत्; अनृतं न प्रियाय वदेत्; परदोषं न प्रकाशयेत्। परधनं, परवैरं न स्पृहयेत्, पुरुषश्रेष्ठ; दोषयुक्तं यानं न आरोहेत्; नदीतीरच्छायायां न आश्रयेत्। दुष्टैः, पतितैः, उन्मत्तैः, विरोधिभिः, कीटयुक्तैः, वेश्याभिः, तेषां सेवकैः, मिथ्यावादिभिः च सह न सन्निधिं कुर्यात्। अतिप्रयासैः, निन्दकैः, कपटैः सह मित्रता न कुर्यात्; एकाकी न गच्छेत्। राजन्, तीव्रनदीं न प्रविशेत्; दग्धगृहं न प्रविशेत्; वृक्षाग्रं न आरोहेत्। दन्तान् न घर्षयेत्; नासिकां न कुर्याद्; जृम्भायाम् मुखं न विमुक्तं कुर्यात्; श्वासं, कासं परेभ्यः दूरं निष्कासयेत्। उच्चैः न हास्येत्; न शब्दं कुर्यात्; न वातं घोषेण त्यजेत्; न नखेन खादेत्; न तृणं छिन्तयेत्; न भूमिं खन्येत्। दाढीमृत्तिकं न खादेत्; न मर्दयेत्; अग्निं, अशुद्धं, निषिद्धं कर्म च न पश्येत्, भूमिपते। नग्नां परस्त्रियं न पश्येत्; न सूर्यं उदयास्ते पश्येत्; न मृतशरीरस्य गन्धं घ्राणयेत्; मृतगन्धः सोमस्य इति। एवं धर्मानुशासनं गृहस्थः यथाक्रमं आचरन्, धर्ममार्गे स्थितः, सुखमवाप्नोति।