राज्ञः रैवतस्य एकमेव कन्या आसीत् या रेवती नाम्ना ख्याता। स राजा तां कन्यां गृहीत्वा ब्रह्मलोकं जगाम, तत्र भगवन्तं पद्मयोनिं पृष्टवान्—"कः अस्याः योग्यः वरः स्यात्?" तस्य तत्र स्थितस्य एव, ब्रह्मणः सन्निधौ, गन्धर्वौ हाहाहूहू नामानौ दिव्यं गानं 'अतीतान' इति गन्धर्वगीतम् अगायताम्। तद्गीतस्य श्रवणे रैवतस्य चित्तं तत्तत्रैव निमग्नम् अभूत्, यावत् त्रयो लोकमार्गाः प्रवर्तन्ते, तावत् बहूनि युगानि अतीतानि, किन्तु तेन तद्गीतं क्षणमात्रमिव अनुभूतम्। गीतस्य समाप्तौ रैवतः भगवन्तं पद्मयोनिं प्रणम्य तं पप्रच्छ—"कः अस्याः योग्यः पतिः स्यात्?" तदा भगवान् अवदत्—"कान् त्वं इच्छसि वरान्?" पुनः स राजा भगवन्तं प्रणम्य तान् एव वरान् निर्दिष्टवान् येन सह कन्यां दातुम् इच्छति, उक्तवान् च—"एतेषु भगवन् कः तव रोचते?" तदा भगवान् पद्मयोनिः स्वल्पं शिरः नतो हसितुम् आरब्धवान्, उवाच च—"ये त्वया वाञ्छिताः, ते सर्वे अधुनैव पृथिव्यां न सन्ति; न तेषां पुत्राः, न पौत्राः। यावत् त्वं अत्र गन्धर्वगीतं शृणोषि, तावत् बहूनि युगानि अतीतानि। पृथिव्यां अष्टाविंशत्याम् मन्वन्तरे चतुर्युगपर्यन्तं समयः गतः। कलियुगस्य च समीपं प्राप्तम्।" "एषा कन्येन्द्ररत्ना त्वया अन्यस्मै योग्याय दातव्या, यः त्वया रोच्यते। तव पुत्राः, मित्राणि, भार्याः, मन्त्रिणः, सेवकाः, बान्धवाः, सेनाः, वित्तानि च सर्वे कालक्रमेण नष्टाः।" एतेन श्रुत्वा राजा भीतिम् अनुभूय पुनः भगवन्तं प्रणम्य पप्रच्छ—"भगवन्, अस्मिन्स्थितौ कस्मै न दातव्या?" तदा भगवान् पद्मयोनिः, लोकगुरुः, शिरः किञ्चित् नमयित्वा, अञ्जलिं कृत्वा, उवाच— "न वयं जन्मादिमध्यान्तं तस्याजस्य सर्वकारणस्य सर्वात्मनः जानिमः; न तस्य स्वरूपं परमं वा तत्त्वं वा वेद्मः। कालः क्षणलवसमूहः न तस्य महिम्नः विकारकारणम्; स हि अजः, अमरः, एकरूपः, निरामयः, निराकारः, नित्यः। यस्य प्रसादात् अहं अच्युतस्वरूपः सृष्टिं करोमि, संहारं च; यस्य क्रोधात् रुद्रः संहारकारणम्; यस्मात् मध्ये पुरुषः परमात् पृथक्। स एव रूपं धारयन् सृजति; पुरुषरूपेण स्थितिं करोति; रुद्ररूपेण जगद् धारयति; स अनन्तवपुः सर्वमावृत्य स्थितः।" "परिपाकाय वह्निरूपः भवति; पृथिव्यात्मना लोकान् धारयति; इन्द्रादिरूपेण जगत् रक्षति; सूर्यचन्द्ररूपेण तमः नाशयति। स एव प्राणरूपेण क्रियते; आपान्नरूपेण लोकं तर्पयति; आकाशरूपेण सर्वं व्याप्य तिष्ठति। स एव आत्मनैव सृष्टिं करोति, स रक्षकः, दिव्यपालकः, विश्वात्मा, संहर्ता, च अव्ययः। यस्मिन् जगदिदं स्थितम्, यं स्वयम्भूः शरणं गतः, स एव भगवन्, सर्वभूतप्रभवः, अत्रांशेन अवतीर्णः, त्वां पोषयितुम्।" "हे राजन्, तव या पुरी कुशस्थली अमरावतीसमा आसीत्, सा अधुना द्वारका जाताः, तत्र स एव केशवांशः बलदेवः निवसति। तस्मै त्वं कन्यां दातुम् अर्हसि, शत्रोः सुताय यशस्विने, स्त्रीरत्नमिदं यथार्हम्।" एवं भगवता उक्तः स राजा रैवतः पृथिवीं प्राप्तः, तत्र दृष्टवान्—मनुष्याः क्षुद्राः, विकृतदेहाः, अल्पबलाः, अल्पधीः, अल्पशौर्यश्च। सः कुशस्थलीं नगरीं प्राप्त्वा, तां परिवर्तितां दृष्ट्वा, स्वां कन्यां शिरायुधाय दत्तवान्, या हि स्फटिकशैलसमस्तनी आसीत्। तां दीर्घकायां दृष्ट्वा तालकेतुना हलाग्रेण स्पृष्टा सा तक्षणात् सामान्यरूपा अभवत्। ततः शिरायुधः विधिपूर्वकं रैवतस्य कन्यां रेवतीं परिणयामास; कन्यादानं कृत्वा राजा रैवतः स्वसंयम्य हिमालयं तपः कर्तुं गतः। पराशर उवाच—यदा ककुद्मी रैवतः ब्रह्मलोकात् न प्रत्यागतः, तदा कुशस्थली पुरी, या धर्मिष्ठजनैः सम्पुष्टा आसीत्, तामसीयैः राक्षसैः विनाशिता। राक्षसभीत्या तस्य शतं भ्रातॄणां दिशः दिशः प्रविविशुः। तेषां सन्ततयः सर्वेषु देशेषु क्षत्रिया अभवन्। वृष्टात् वार्ष्टकक्षत्रियवंशः उत्पन्नः। नाभागस्य पुत्रः नाभागसंत्रः। तस्य पुत्रः अम्बरीषः। अम्बरीषस्य पुत्रः विरूपः। विरूपात् पृषदश्वः जातः। ततः रथीतरः।