एवं तु धर्मज्ञाः, तस्मात् पुरुषात् दमः अभवत्। तस्य दमस्य पुत्रः राजवर्धनः जातः। राजवर्धनात् सुवृद्धिः, सुवृद्धेः केवलः, केवलात् सुधृतिः अभवत्। तस्मात् सुधृतेः चन्द्रः उत्पन्नः। पुनः केवलः अभवत्। तस्मात् केवलात् बन्धुमान् जातः। बन्धुमतः पुत्रः वेगवाँश्च। वेगवतः बुधः अभवत्। ततः त्रिणबिन्दुः अभवत्। त्रिणबिन्दोः एकैव कन्या आसीद्, नाम्ना इलाविलाः। त्रिणबिन्दुना सह अलम्बुसा नाम्ना अप्सराः संगममकरोत्। तस्यां अलम्बुसायां विशालः अभवत्, यः विशालां पुरीं निर्ममे। तस्य विशालस्य पुत्रः हेमचन्द्रः। ततः चन्द्रः अभवत्। तस्य पुत्रः धूम्राक्षः। धूम्राक्षस्य पुत्रः शृञ्जयः। शृञ्जयात् सहदेवः अभवत्। ततः कृष्टाश्वः पुत्रः अभवत्। कृष्टाश्वात् सोमदत्तो जातः, यः शतं अश्वमेधयज्ञान् अकरोत्। तस्य सोमदत्तस्य पुत्रः जनमेजयः। जनमेजयात् सुमतिः अभवत्। एते वै वैशालिकाः नृपाः। अत्र श्लोकः अपि गीयते— त्रिणबिन्दोः प्रसादेन सर्वे वैशालिकाः नृपाः दीर्घायुषः महात्मानः बलिनः धर्मिष्ठाश्चासन्। शर्यातेरपि कन्या अभवत्, नाम्ना सुकन्या, यां च्यवनः पतिं कृतवान्। धर्मज्ञः आनर्तः अपि शर्यातेरपि पुत्रः जातः। आनर्तस्य पुत्रः रेवतः, सः आनर्तदेशस्य अधिपः आसीत्, कुशस्थलीपुरी निवासः। रेवतः अपि पुत्रः अभवत्, नाम्ना रैवतः, सः ककुद्मिनपि उच्यते, शतभ्रातॄणाम् ज्येष्ठः, धर्मात्मा च। तस्य कन्या रेवती नाम आसीत्। सः रैवतः तां रेवतीं गृहीत्वा ब्रह्मलोकं जगाम, भगवन्तं पद्मजनं पृच्छितुं, "कः अस्याः योग्यः वरः स्यात्" इति। तत्र ब्रह्मणः समीपे गन्धर्वौ हाहाहूहू नामानौ दिव्यं गान्धर्वगीतं 'अतीतानं' नाम गायतः। तस्य गीतस्य गायनकाले, त्रय्याणि मार्गाणि परिवर्तमाने, बहूनि युगानि व्यतीतानि; रैवतस्तु तद्गीतं शृण्वन् केवलं क्षणमिव मेने। गीतस्य समाप्तौ रैवतः भगवन्तं पद्मजनं प्रणम्य पृच्छति स्म, "कः अस्याः योग्यः वरः?" इति। तदा भगवान् पद्मजः उवाच— "कां त्वं इच्छसि?" इति। पुनः रैवतः प्रणम्य तान् वरान् यान् इच्छति तान् निवेद्य पृच्छति स्म, "एतेषां भगवन् कः त्वया अनुमोदितः अस्यै कन्यायै दातव्यः?" इति। तदा भगवान् पद्मजः शनैः शिरसि नम्रः सन् स्मितपूर्वकं उवाच— "ये त्वया वाञ्छिताः, तेषां नूनम् न पुत्राः न पौत्राः अपि पृथिव्यां अवशिष्टाः। यावत् त्वं अत्र गान्धर्वगीतं शृणोषि, तावत् बहूनि युगानि अतीतानि।