एवं गृहस्थः निर्दोषं भोजनं सम्यक् सेवनं कुर्यात्, निन्दां विहाय, मौनं पञ्च ग्रासान् यावत् धारयन्; एष प्राणानां पोषणं इति। सम्यक् भुक्त्वा, मुखं प्रक्षालयित्वा, पूर्वदिशं वा उत्तरदिशं वा समुपविष्टः, पुनः यथायोग्यं मुखं प्रक्षालयेत्, हस्तयोः अपि शुद्धिं कुर्यात्। ततः शान्तः समाहितचित्तः, आसनं विन्यस्य, इच्छितदेवताः स्मरेत्। अग्निः वायुनाः सञ्चालितः पृथिवीतत्त्वं पोषयतु; आकाशं लब्ध्वा, सः भोजनं पचतु, सुखं मे अस्तु। पृथिवी, आपः, अग्निः, वायुः—एतेषां तत्त्वानां बलं मे भोजनात् आगच्छतु; पच्यमानं भोजनं मे अनवच्छिन्नं सुखं ददातु। भोजनं प्राण, अपान, समान, उदान, व्यान—एतेषु पोषणं कुर्यात्; अनवच्छिन्नं सुखं मे अस्तु। अगस्त्यः, अग्निः, अनलः च मम भुक्तं भोजनं पचतु; तस्य पाचनात् उत्पन्नं सुखं शरीरस्य रोगमुक्तिं ददातु। सर्वेन्द्रियाणां सर्वशरीराणां अन्तर्यामी विष्णुः कदापि व्यर्थः न; तस्मात् सत्येन, भुक्तं भोजनं मे आरोग्यं तथा सम्यक् पाचनं ददातु। विष्णुः भुक्ता, भोजनं, तस्य परिवर्तनं च; तेन सत्येन, भुक्तं भोजनं पच्यते। एवं जपित्वा, स्वहस्तेन उदरं मृदित्वा, आलस्यं विहाय, सुखकराणि कर्माणि कुर्यात्। शास्त्रेषु हितेषु तथा मनोरञ्जनेषु, धर्ममार्गं न विहाय, दिनं यापयेत्; ततः सायन्तनं सन्ध्यां समाहितचित्तः सेवेत्। दिनान्ते, सूर्यः पूर्वताराभिः सहितः सति, सम्यक् मुखं प्रक्षालयित्वा, यथायोग्यं सायन्तनं सन्ध्यां सेवेत्, राजन्। सन्ध्ययोः सेवनं सर्वदा राज्ञः विहितम्, जन्ममृत्युषौच, भ्रम, रोग, भय—एतेषु विना; स्वस्थः सन्ध्योपासनां त्यजेत् चेत्, प्रायश्चित्तं कुर्यात्। तस्मात् राजन्, सूर्योदये पूर्वं उत्तिष्ठेत्, प्रातःसन्ध्यां सेवेत्; सूर्यास्ते निद्रायाम् सति, जागरितः सायन्तनं सन्ध्यां सेवेत्। ये प्रातः वा सायन्तनं सन्ध्यां न सेवन्ति, राजन्, ते पापकृतः, तमसि नरके पतन्ति। पुनः सायं सम्यक् बलिं विधाय, भूमिपते, वैश्वदेवानां देवतानां कृते पत्न्याः मन्त्रेण बलिं समर्पयेत्। तत्र अपि, भोजनं चाण्डालादिभ्यः सम्यक् दद्यात्। अतिथिः तस्मिन्काले आगच्छति चेत्, बुद्धिमान् शक्त्यनुसारं तं सत्कारं कुर्यात्—पादप्रक्षालनं, आसनं, अभिवादनं, ततः भोजनं शय्यां च दद्यात्, राजन्। यदि अतिथिः दिवसस्य मध्ये सत्कृतः न गच्छति, राजन्, दोषः अष्टगुणः सायं सत्कृतः न गच्छति चेत्। तस्मात् राजन्, सायं अतिथिं शक्त्यनुसारं सत्कुर्यात्; सत्कृतः सर्वदेवताः सत्कृताः स्युः। शक्त्यनुसारं भोजनं, शाकं, वारि वा, शय्या, दर्भः, भूमिः वा दद्यात्। पादप्रक्षालनादि कृत्वा, सायं भुक्त्वा, गृहस्थः शय्यां गच्छेत्, दार्विका अपि स्यात्, राजन्। महती, भग्ना, विषमा, मलिना, जीवसम्भवा, शय्याविहीना शय्या न सेव्या। शिरः पूर्वदिशं वा दक्षिणदिशं वा स्थाप्यं श्रेष्ठम्; अन्यथा शयनं रोगं जनयति। पत्न्याः ऋतौ, शुभकाले, पुरुषनक्षत्रे, ज्येष्ठादिद्विनक्षत्ररात्रिषु, समागमः अनुशंस्यः, भूमिपते। अत्यल्पा, रोगिणी, रजस्वला, अशुभा, क्रुद्धा, भीता, गर्भिणी—एवं स्त्रीं न सेवेत्। पत्न्यः न, अन्यकाम्या, अनिच्छा, क्षुधया कृशा, अति-भुक्ता, दोषयुक्तः स्वयम्—एवं स्त्रीं न सेवेत्। स्नात्वा, पुष्पगन्धविभूषितः, मनसि हृष्टः, न अतिभुक्तः, न क्षुधितः, कामेन स्नेहेन—एवं समागमं कुर्यात्। चतुर्दशी, अष्टमी, अमावस्या, पूर्णिमा—एते दिव्यदिनानि, राजन्, तथा सूर्यस्य संक्रमणम्। तेषु दिव्यदिनेषु तैल, मांस, समागमं यः सेवते, सः मृत्युः विन्मूत्रभोजनं नरकं गच्छति। तस्मात् दिव्यदिनेषु, धर्मज्ञः, संयमी, शास्त्राध्ययनं, देवपूजनं, ध्यानं, जपं च कुर्यात्। अन्यजात्या, अशुद्धस्थले, औषधसेवनानन्तरं, द्विजपत्नी, देवपत्नी, गुरुपत्नी, तपोवनस्थले—एषु समागमः न कर्तव्यः। देवस्थान, चौरस्थान, गोशाला, श्मशान, वन, वारि—एषु समागमः न कर्तव्यः, राजन्। शेषेषु दिव्यदिनेषु, सन्ध्यायाम्, मूत्रपुरीषोत्सर्गे, मनसि अपि, समागमः न कर्तव्यः। दिव्यदिनेषु समागमः अशुभं ददाति; दिवा पापं जनयति, राजन्; भूमौ रोगं जनयति; वारि दोषयुक्तम्। अन्यपत्नीं मनसा अपि न सेवेत्; किं तु वचनं वा कर्मणा? तस्य धर्मबन्धः न अस्ति। सः मृत्युः नरकं गच्छति; इह अपि आयुः क्षीयते; अन्यपत्नीसमागमः भयम् इह च परत्र च ददाति। एतद् ज्ञात्वा, धर्मज्ञः, स्वपत्न्याः ऋतौ, दोषरहितः, कामेन, अपि अव्याप्तौ, समागमं कुर्यात्। ततः और्वः उवाच—देवान्, गाः, ब्राह्मणान्, सिद्धान्, वृद्धान्, गुरून् च पूजयेत्; सन्ध्ययोः द्विः नमः कुर्यात्, अग्निं यथायोग्यं सेवेत्। नित्यं शुद्धवस्त्रं धारयेत्, उत्तमौषधि उपयुज्येत्, भक्त्या गरुडवर्गरत्नानि धारयेत्।