महासुराः तत्र उक्तवन्तः—"यथार्थवाक्यं न तु आकाशात् पतति; युक्तियुक्तं वचनं, मया वा त्वया वा अन्यैः सम्यक् उक्तं, तद् एव ग्राह्यम्," इति। एवं विविधैः उपायैः तान् दैत्यान् मायया मोहितान्, येषां त्रैविधं वैदिकमार्गं प्रति रतिः नासीत्। तेषु दैत्येषु मार्गात् भ्रष्टेषु, देवाः यत्नपराः समागताः युद्धाय। ततः, द्विजश्रेष्ठ, देवासुरयुद्धं पुनः अभवत्; धर्ममार्गं विघ्नयन्तः असुराः देवैः हताः। तेषु, यः पूर्वं स्वधर्मकवचं धारयामास, सः पूर्वं रक्षां दत्तवान्; तस्य विनष्टे, ते विजयं न प्राप्तवन्तः। अतः, मैत्रेय, ये जना धर्ममार्गे स्थिताः, तैः वैदिकनियमत्यागिनः व्यर्थं तस्य मार्गस्य त्यागिनः, तैः न बाधिताः। तत्र चतुर्वर्णाश्रमाः—ब्राह्मचर्यं, गार्हस्थ्यं, वानप्रस्थं, संन्यासश्च; पञ्चमः नास्ति। यः गार्हस्थ्यं त्यजति, वानप्रस्थं वा संन्यासं न प्राप्नोति, सः पापी। ब्राह्मण, नित्यकर्मविमुखस्य सततं क्षयः; यः शक्तः सन् विहितकर्म न करोति, सः तस्मिन्नेव दिवसे पतति। महाप्रायश्चित्तेन शुद्धिः प्राप्तव्या, यदि आपत्तिर्न स्यात्; मैत्रेय, नित्यकर्मत्यागिनः तद् एव प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्। यः वर्षमेकं कर्तव्यं न करोति, तेन अशुद्धिः; साधवः तं सदा वर्जयन्ति। स्त्री वा तस्य वस्त्रं स्पृष्ट्वा, अशुद्धिः जायते; पण्डित, पापकृतः शुद्धिः नास्ति। देवाः, ऋषयः, पितरः, भूताः च, सम्मानं विना गृहात् गच्छन्ति चेत्, सः धर्मिष्ठः न गण्यते। देवादिभिः श्वासेन यः शरीरे गृहे च अशुद्धः, तस्य गृहसामग्रीषु संसर्गः न कर्तव्यः। संवादेन, नमस्कारेण, हासेन च तेन सह ब्राह्मणस्य समता वर्षमेकं भवति। तस्य गृहे भुक्त्वा, तेन सह उपविष्ट्वा, तेन सह शयित्वा, सः तस्य समः सञ्जायते। यः देवपितृभूतातिथीन् सम्मानं विना भुङ्क्ते, तस्य पापं; तस्य प्रायश्चित्तं किम्? ब्राह्मणाद्याः स्वधर्मत्यागिनः, हीनकर्मे स्थिताः, 'अशुद्धाः' इति कथ्यन्ते। चतुर्वर्णानां संपूर्णमिश्रणं यत्र, तत्र धर्मिष्ठानां क्षतिः। यः ऋषिदेवपितृभूतातिथीन् सम्मानं विना भुङ्क्ते, सः नरकं गच्छति, तेन सह संवादिनः अपि। अतः, बुद्धिमन्तः अशुद्धजनान्, त्रैविधवैदिकमार्गत्यागदुष्टान्, संवादस्पर्शादिषु सदा वर्जयन्ति। श्रद्धालूनां पितृपितामहेषु यत्र अर्पणं क्रियते, तत्र अशुद्धजनदर्शनं तं कर्म न तुष्टयति। श्रुतम्—पुरा पृथिव्यां शतधनुर् नाम राजा प्रसिद्धः आसीत्; तस्य पत्नी शैव्या अतिथिसत्कारनिष्ठा आसीत्। सा पतिसंयुता, महाभागा, सत्यशुद्धदयायुक्ता, सर्वगुणचिह्नयुक्ता, विनयशीलसदाचारप्रवृत्ता च। सः राजा तया सह जनार्दनं देवेश्वरं परमध्यानपूर्वकं पूजयामास। दानेन, जपेन, होमेन, उपवासेन, भक्त्या च। सः दिवानिशं पूजार्थं एकचित्तः, मनः अन्यत्र न विचालयामास। कदाचित्, पतिपत्नी नदीस्नानं कृत्वा, भगीरथ्या निर्गत्य, कार्तिके उपवासी, एकः पाखण्डी आगच्छत्, द्विजश्रेष्ठ। सः राज्ञः मित्रः, शूरः, धनुर्विद्याशिष्यः; तं राजा सम्मानात् संवादमकरोत्। परन्तु, धर्मनिष्ठा पत्नी व्रतानुसारं मौनं धारयामास, उपवासी सूर्यं दृष्ट्वा। तौ दम्पती समागत्य, विधिवत् विष्णोः पूजां सर्वकर्माणि च अकुर्वत्, द्विजश्रेष्ठ। कालात्, सप्तराजित् राजा मृतः; रानी तं पत्यं सह चितामारुह्य अग्निसंस्कारं कृतवती। तस्य दोषात्, उपवासी राजा यः पाखण्डिना सह संवादमकरोत्, सः श्वा रूपे जन्म लेभे। सा, धर्मनिष्ठा काशिराजकन्या, पूर्वजन्मस्मरणयुक्ता, सर्वज्ञानसम्पन्ना, सर्वमंगलगुणपूजिता च अभवत्। तस्याः पिता विवाहाय इच्छति स्म, किन्तु सा स्वेच्छया विवाहारम्भं वारयामास। ततः, दिव्यदृष्ट्या स्वपत्यं श्वरूपे दृष्ट्वा, विदिशानगरं गत्वा तं श्वं अपश्यत्। पत्यं श्वरूपे दृष्ट्वा, सा श्रद्धान्विता तस्मै उत्तमं भोजनं सन्मानपूर्वकं ददौ। सः तया दत्तं स्वादु भोजनं भुङ्क्त्वा, स्वस्वभावानुसारं आचरन्, बहूनि स्तुतिवचनानि अपि उक्तवान्। कन्या तस्य स्तुतिभिः लज्जिताऽभवत्; प्रणम्य स्नेहपूर्वकं तं नीचजन्मस्थं पत्यं उवाच— "स्मर, महाराज, तव सौम्याचारं, येन त्वं श्वयोनिं प्रविष्टः, अद्य माम् उपस्तोषसि," इति।