राजन्, अत्र भोजनसमये कर्तव्यकर्तव्यविचारः सम्यग् उपदिश्यते। बहूनि वस्त्राणि परिधानं कृत्वा, अपि च सिक्तहस्तपादः सन्, कःचित् न भोजयेत्। शुद्धमुखः प्रसन्नचित्तश्च, अनवाच्यदिशं न पश्यन्, भोजनं कुर्यात्। पूर्वदिशं वा, उत्तरदिशं वा, सम्यक् मनसा एकाग्रः सन्, शुद्धं हितं चोदकसिक्तं भोजनं भक्षयेत्। अवमानपूर्वकं नीतं भोजनं, वा जुगुप्साकरं कृतं, न भक्षयेत्; शिष्येभ्यः क्षुधितेभ्यश्च भागं दत्त्वा, गृही भोजनं कुर्यात्। शुचौ पात्रे, यथोचिते, द्विजः कोपवर्जितः भोजयेत्। बालुकास्थापिते पात्रे, वा कुतश्चिद् अशुचितले, न भोजयेत्; न चाकाले, न च जनसमाकीर्णे स्थले; अग्नये प्रथमं भागं समर्प्य, ततो भोजनं कुर्यात्। मन्त्रैः संस्कृतं, हितं, न च पुरातनं भोजनं ग्राह्यम्, फलमूलशुष्कशाखादीनां तु अपवादः। एवं हरीतक्याः फलानि, गुडपाकादीनि च अपि वर्जयित्वा, सारयुक्तं भागमात्रं भोजयेत्, नान्यथा। अवशिष्टं न भक्षयेत्, मधुजलघृतचूर्णानां तु विवेकः क्रियते। आहारे एकाग्रः सन्, प्रथमं मधुरं, मध्ये लवणाम्लं, अन्ते तिक्तकटुकादिरसं भक्षयेत्। पूर्वं द्रवमन्नं, मध्ये कठिनं, पुनः अन्ते द्रवम्; एवं बलारोग्ये न हानिः। निरुपालम्भं भोजनं, मौनेन पञ्च ग्रासान् भक्षयेत्; एष प्राणानां पुष्ट्यर्थम्। यथाविधि सम्यग् भुक्त्वा, पूर्वोत्तराभ्याम् दिशोः मुखं कृत्वा, पुनः मुखहस्तयोः सम्यग् प्रक्षालनं कुर्यात्। शान्तः, समाहितचित्तः, आसनं सम्यक् विन्यस्य, इच्छितदेवतास्मरणं कुर्यात्। "वायुनाऽभिप्रेरितोऽग्निः पृथिव्यां पुष्टिं ददातु, आकाशं प्राप्य पचतु, सुखं मे भवतु।" इति प्रार्थयेत्तथा—"भूम्यादिभ्यः बलं मेऽन्नं ददातु, यथास्वाद्यं पच्यमानं सुखं मे निरवरोधकं स्यात्।" प्राणादिषु पुष्टिं कामयेत्, तदपि निरवरोधकं सुखं स्यात्। "अगस्त्यः, वह्निः, बडवानलश्च मम भुक्तं पचन्तु; तस्य पक्तेः सुखं रोगविनाशाय भवतु।" इति च। "विष्णुः सर्वेन्द्रियशरीरस्थः, स न कदापि व्यर्थः; तेन सत्येन मम भुक्तं सर्वमन्नं आरोग्यं पाचनं च ददातु।" विष्णुरेव भोक्ता, अन्नं, पचनं च; तेन सत्येन भुक्तं पच्यते। एवं जपित्वा, स्वहस्तेन उदरं सम्यक् मृद्नीयात्, आलस्यं विना सुखकराणि कर्माणि कुर्यात्। हितशास्त्रपठनं, तद्वद् विनोदं च, धर्ममार्गे स्थित्वा दिनं यापयेत्; ततः सायंतनसंध्यां समाहितः कुर्यात्। दिवसस्य अन्ते, पूर्वताराग्रहेण सह सूर्ये स्थिते, यथाविधि मुखप्रक्षालनं कृत्वा, सायंसंध्यां यथाशास्त्रं कुर्यात्। नृपते, सदा प्रातःसायंतनयोः संध्ययोः उपस्थितिरेव विधीयते; सुतकपातकाद्युपप्लवेषु, मूर्च्छायाम्, व्याधौ, भयेषु वर्ज्यम्; स्वस्थोऽपि संध्योपासनां न कृत्वा, प्रायश्चित्तं कुर्यात्। अत एव, राजन्, सूर्ये प्राक् उत्तिष्ठेत्, प्रातःसंध्यां कुर्यात्; सायं सुप्तः सन् उत्थाय सायंसंध्यां कुर्यात्। यो न प्रातः न सायंसंध्यां करोति, स पापी तमिस्रनरकं याति। पुनः, सायंकाले बलिं विधाय, वैश्वदेवदेवताभ्यः पत्न्याः मन्त्रेण बलिं दद्यात्। तत्र अपि, पतितादिभ्यः सदा भोजनं दद्यात्। यदि तस्मिन्काले अतिथिः आगच्छेत्, तं शक्त्यनुसारं पाद्यासनार्घ्यैः सत्कारयेत्, ततः भोजनं शय्यां च दद्यात्। यदि अतिथिः दिनदर्शनेन निर्गच्छेत्, सायंतनेन निर्गच्छन् अष्टगुणं पापं लभते। अतः, राजेन्द्र, सायंकाले शक्त्यनुसारं अतिथिं पूजयेत्; स पूजितः सर्वदेवताः पूजिताः स्युः। शक्त्यनुसारं भोजनं, शाकं, जलं, शय्याम्, चर्म वा भूमिं वा दद्यात्। पादादिकं प्रक्षालयित्वा, सायं भुक्त्वा, गृहस्थः शय्यां यायात्—even if it is a simple wooden one, O king. नातिविस्तीर्णे, भग्ने, विकले, अशुचौ, प्राणिवहने, वा शय्यावस्त्रहीने शयेते। पूर्वदक्षिणाभ्याम् शिरसा शयनं श्रेष्ठम्; अन्यथा शयनं रोगहेतुः स्यात्। ऋतौ पत्न्याः समीपगमनं शुभेक्षणीयम्; शुभे काले, पुरुषनक्षत्रे, ज्येष्ठादिद्वन्द्वनक्षत्ररात्रिषु च। अति बालायाः, रोगिण्याः, रजस्वलायाः, अमङ्गल्यायाः, क्रुद्धायाः, भीतायाः, गर्भिण्याः च समीपगमनं न कुर्वीत। अपरपत्नीं, पराभिलषितां, अनिच्छन्तीं, क्षुधापीडितां, अतिकृताहारां, दोषयुक्तां वा नोपगच्छेत्। स्नात्वा, माल्यगन्धानुलेपनविभूषितः, प्रसन्नचित्तः, नातिपूर्णो नातिक्षुत्, कामाभिलाषितः स्नेहेन च, मैथुनाय समीपं गच्छेत्। चतुर्दश्यष्टम्यां, अमावास्यायां, पौर्णमास्यां, संक्रान्तौ च, तेषु सर्वेषु, तैलमांसमैथुनं कुर्याद् यः, स मृतः विन्मूत्रभोजनं नरकं याति। एवं, राजन्, भोजनाद्याचारः, संध्योपासनं, अतिथिपूजनं, शयनाचारः, मैथुनविधिश्च, धर्मशास्त्रे यथाक्रमं निर्दिष्टः।