राजन्, यदा गृहं कश्चित् अतिथिं प्राप्नोति तदा तत्र प्रविशन्ति देवाः—धाता, प्रजापतिः, इन्द्रः, अग्निः, वसवः, आर्यमा च। अतिथिरूपेण ते गृहिणं सम्प्रविश्य तत्रैव भोजनस्य भागं गृणन्ति। अतः सततम् अतिथिपूजायाः प्रयत्नः कर्तव्यः। यः तु स्वयमेव अतिथिं विना खादति, स एव पापमेव खादति इति निश्चितम्। ततः गृहस्थः पूर्वं विवाहिताः स्त्रियः, क्लिष्टाः, गर्भिण्यः, वृद्धाः, बालकाः च तैः सिद्धं भोजनं यथायोग्यं दद्यात्, पश्चात् एव स्वयम् खादेत्। यदि तु एतेषां पूर्वं खादति, सः पापं खादति; एवं मृतः नरकं गच्छति, कृमिभोजी भवति च। अपि च, स्नानं विना यः खादति, सः मलमेव खादति; मन्त्रान् विना खादन् पूयशोणितमेव खादति; असिद्धं खादन् मूत्रं खादति; बालकादीन् पूर्वं खादन् विष्ठाम् खादति। एवं यः स्वजनं विना खादति, सः निशिदिवं कृमीन् खादति, अनुचितं खादति च। अतः, राजन्, गृहस्थस्य यथावत् भोजनविधिं शृणु, येन सः पापबन्धनं न प्राप्नोति। अत्र हि आरोग्यम्, बलम्, बुद्धिः, दुःखनिवृत्तिः, रिपुसंयमश्च जायते। यथाविधि स्नात्वा, देवर्षिपितृभ्यो बलिं दत्त्वा, शुभरत्नान्यङ्करिष्यन्, भक्त्या खादेत्। मन्त्रान् जपित्वा, अग्नौ हविः समर्प्य, शुचिवस्त्रधारी, अतिथिभ्यः, ब्राह्मणेभ्यः, आचार्येभ्यः, आश्रितेभ्यश्च दत्त्वा, सुगन्धमाल्यैः भूषितः, खादेत्। न बहुवस्त्रधारी, न सिक्तहस्तपादः, शुद्धमुखः, प्रसन्नः, अनुचितदिशं न पश्यन् खादेत्। पूर्वां वा उत्तरां वा दिशं प्रेक्ष्य, एकचित्तः, हितं शुद्धं चोदकसिक्तं भोजनं खादेत्। न तु अवमानितं, न विगर्हितरीत्या सिद्धं भोज्यं खादेत्; शिष्येभ्यः क्षुधितेभ्यश्च दत्त्वा पश्चात् खादेत्। सम्यक् शुद्धपात्रे, क्रोधरहितः द्विजः खादेत्। न रेणुकान्तरे, न अनुचिते स्थले, न अनुचितकाले, न च जनसमूहे खादेत्; आदौ अग्नये भागं दत्त्वा पश्चात् खादेत्। मन्त्रैः संस्कृतं, हितं, न च पुरातनं भोज्यं खादेत्, फलमूलकाष्ठादीन् विनाऽन्यथा। हरितकीगुडसिद्धं च विना, सारयुक्तं भागमात्रमेव खादेत्। अवशिष्टं न खादेत्, मदु, जल, घृत, चूर्णादीन् विवेक्य खादेत्। आहारसमाधिना खादेत्; आदौ मधुरं, मध्ये लवणाम्लं, अन्ते तिक्तकटुकं खादेत्। आदौ द्रवमन्नं, मध्ये कष्ठान्नं, अन्ते पुनः द्रवमन्नं खादेत्; एवं बलं आरोग्यं च नश्यति न। निन्दया विना, मौनेन पञ्च ग्रासान् खादेत्; एवं प्राणानां पोषणं भवति। सम्यक् खादित्वा, पूर्वोत्तरदिशं वा प्रेक्ष्य, मुखं प्रक्षालयेत्, हस्तौ सम्यक् प्रक्षालयेत्। शान्तचित्तः, सम्यगासनमुपवेश्य, इच्छितान् देवतान् स्मरेत्। "वायुनाऽनुदितः अग्निः पृथिवीमयं पोषयतु; आकाशं लब्ध्वा पचतु; मम सुखं भूयात्।" "भूम्यादिजलेन वह्निना च वायुनाऽप्येतदन्नं मम बलाय भूयात्, पच्यमानं सुखं मम निरवधानं भूयात्।" "अयं प्राणापानसमानोदानव्यानानां पोषकं भूयात्, सुखं च निरवधानं मम।" "अगस्त्यः, अग्निः, बडवानलः च मम भुक्तमन्नं पचन्तु; तस्य पाचनात् उत्पन्नं सुखं मम शरीररोगनाशकं भूयात्।" "विष्णुः सर्वेन्द्रियदेहस्थो व्यर्थो न कदाचन; तेन सत्येन मम भुक्तं सर्वमन्नं आरोग्याय पाचनाय च भूयात्।" "विष्णुरेव भोक्ता, अन्नं च, तस्य विकारः च; तेन सत्येन मम भुक्तमन्नं पच्यते।" इति जप्त्वा, स्वहस्तेन उदरं मृदुना स्पृशेत्, आलस्यं विना यथासुखं कर्म कुर्यात्। शास्त्रपठनं वा हितविनोदं कृत्वा, धर्ममार्गान्न विचलन्, दिनं यापयेत्; सायं संध्येः समये एकचित्तः स्यात्। दिवसस्य अन्ते, पूर्वतारासहिते सूर्ये, सम्यक् प्रक्षाल्य मुखं, यथाविधि सायंसंध्यां कुर्यात्, राजन्। सायंप्रातः संध्योपासना सर्वदा विधेया; केवलं जन्ममरणशौच, भ्रम, व्याधि, भयादिषु अपवादः; स्वस्थोऽपि यदि संध्योपासना न कुर्यात्, प्रायश्चित्तं कर्तव्यम्। अतः, राजन्, सूर्यास्तात् पूर्वं उत्तिष्ठेत्, प्रातः संध्यां कुर्यात्; यदि सायंसमये सुप्तः स्यात्, तदा जागरितः सायंसंध्यां कुर्यात्। यः प्रातःसायं संध्यां न कुर्यात्, सः पापकृदन्धं नरकं गच्छति। सायं हविः विधाय, पत्न्या सह वैश्वदेवाय बलिं दद्यात्। तत्रापि पतितादिभ्यः अन्नं दद्यात्। यदि तस्मिन्नेव काले अतिथिः आगच्छेत्, तदा यथाशक्ति पाद्यासनाभिवादनैः, अन्नशयनप्रदानैः च सत्कुर्यात्। यदि अतिथि दिवा आगत्य सत्कृत्य विना गच्छति, तदा पापं लघु; यदि सायंकाले गच्छति, तदा पापं अष्टगुणं भवति। अतः, राजन्, सायंकाले अतिथिं यथाशक्ति सत्कुर्यात्; सत्कृतः अतिथिः, सर्वदेवताः अपि सत्कृताः भवन्ति। एवं गृहस्थः यथाविधि भोजनकर्म, अतिथिपूजनं, संध्योपासनां च श्रद्धया कुर्वन्, धर्ममार्गे स्थित्वा सुखमवाप्नोति, पापं न प्राप्नोति च।