ब्राह्मणस्य धर्मः सर्वभूतहिताय कर्तव्यो, सर्वेषां प्राणिनां अहितं कदापि न कार्यं। सर्वजीवेषु स्नेहम् एव तस्य परमं धनम् इत्युच्यते। तस्य च शिलासु, रत्नेषु, परधनादिषु च समदृष्टिः स्यात्; पत्नीं तु केवलं ऋतुकाले एव उपगन्तव्यम्, ततः स प्रशंस्यः भवति, राजन्। क्षत्रियः अपि इच्छया ब्राह्मणेषु दानानि दातुम्, विविधानि यज्ञानि कर्तुम्, अध्ययनं च कर्तुं शक्नोति, राजन्। खड्गेन जीवितं, भूमेः रक्षणं च तस्य मुख्यं जीविकामार्गः; तत्र भूमिपालने एव उत्तमत्वं विद्यते। भूमेः रक्षणेन एव राजा धर्मं सम्पादयति; यज्ञादिकेषु पुण्यं भागं प्राप्नोति। दुष्टानां दण्डनं, सतां रक्षणं च कृत्वा राजा इच्छितान् लोकान् प्राप्नोति; वर्णानां स्थितिं स्थापयति। राजन्, पशुपालनम्, वाणिज्यम्, कृषिः च वैश्यानां जीविकामार्गः, ब्रह्मणा जगत्पितामहेन प्रदत्तः। तस्य अपि अध्ययनम्, यज्ञः, दानम्, धर्मः, नित्यनैमित्तिककर्माणि च प्रशंस्यानि। तस्य कर्म द्विजातिभिः सह सम्बद्धम्; तेन द्विजातीन् पालयति, विक्रयार्जितधनैः वा, शिल्पार्जितैः वा। शूद्रस्य तु विनयः, शौचम्, सेवा, स्वामिनि निष्ठा, मन्त्रवर्जितयज्ञः, अस्तेयम्, साधुसंस्कारः, ब्राह्मणरक्षणम् इत्येतानि धर्माः। शूद्रः अपि दानानि दातुम्, गृह्ययज्ञैः पूजां कर्तुम्, पितृयज्ञादिकानि सर्वाणि कर्तुं शक्नोति। सेवकादीनां पोषणाय सर्वे धनम् स्वीकर्तुम् अर्हन्ति; स्वपत्नीं तु ऋतुकाले एव उपगन्तव्यम्, राजन्। सर्वभूतदया, क्षमा, अनहंकारः, सत्यम्, शौचम्, चिन्तारहितता, शुभता, मधुरवचनम्—एते गुणाः। स्नेहः, अचौर्यम्, अमार्दवम्, अनसूया—एते सर्वसामान्यवर्णानां गुणाः, नृपते। एते च सर्वाश्रमाणां सामान्यलक्षणानि; ब्राह्मणादीनां विशिष्टधर्मान् अपि शृणु। क्षत्रियस्य धर्मः द्विजातीनां विधीयते; वैश्योऽपि आपत्तौ तं धर्मं कर्तुं शक्नोति; शूद्रधर्मः तु तयोः न कर्तव्यः। यदि सामर्थ्यम् अस्ति, तौ आपत्तौ अपि तान् धर्मान् परित्यज्य स्वधर्मं कर्तुं शक्नोतः; वर्णधर्माणां मिश्रणं न कर्तव्यम्। एवं, राजन्, वर्णधर्मान् तव कथितवान्; अधुनाऽश्रमधर्मान् यथावत् कथयामि। और्वः उवाच—यः कुमारः उपनयनं कृत्वा वेदाध्ययनपरः, स गुरुकुले वसन्, शिष्यः सन्, शुद्धिम्, सदाचारम्, व्रतानि च आचरन्, गुरुम् सेवेत। व्रतानि पालयन्, दृढचित्तः वेदम् अधीयीत। सन्ध्ययोः सूर्याग्निपूजनम्, ततो गुरुदेवस्य प्रणामः। गुरुः उत्तिष्ठति चेत्, सापि उत्तिष्ठेत्; गुरुः गच्छति चेत्, सापि अनुगच्छेत्; गुरुः उपविशति चेत्, सापि अधस्तात् उपविशेत्; शिष्यः गुरोः विपरीतं नाचरेत्। गुरुशासनात् एव वेदम् अधीयीत, चित्तं न विक्षिप्य, गुरोः सन्निधौ; गुरोः अनुमत्याऽन्यत्र भिक्षान्नम् उपयुञ्जीत। गुरुः स्नानं कृत्वा, शिष्यः स्नानं कुर्यात्; जलम्, दारु, अन्यं च समये गुरवे आनयेत्। वेदम् अधीत्य, गुरोः अनुमतिः प्राप्ता, गुरुकृत्यं सम्पाद्य, गृहस्थाश्रमं प्रविशेत्। विधिवत् पत्नीं प्राप्त्वा, स्वकर्मणा धनम् उपार्ज्य, यथाशक्ति गृहस्थधर्मान् आचरितुम् अर्हति, भूमिपते। सः पितृभ्यः पिण्डदानम्, देवभ्यः यज्ञम्, अतिथिभ्यः सत्कारम्, ऋषिभ्यः भोजनम्, वेदाय अध्ययनम्, ब्रह्मणे संततिः—एतानि कर्तव्यानि। भूताय होमम्, सर्वलोकं स्नेहेन पालयेत्; स्वकर्मफलैः लोकान् प्राप्नोति। यः भिक्षाय जीवति, परिव्राजकः वा, शिष्यः वा, तस्यापि गृहस्थः आधारः; अतः गृहस्थाश्रमः श्रेष्ठः। वेदपठनाय, तीर्थस्नानाय, जगत् दर्शनाय ब्राह्मणाः भूमिं सञ्चरन्ति। यः स्थिरवासः नास्ति, नित्यं भोजनं न करोति, यत्र सायं तत्र वसति—सर्वेषां आधारः गृहस्थः। एवं अतिथिभ्यः मधुरवचनं, स्वागतं, दानं च कार्यम्; आगताय शय्या, आसनं, भोजनं च दातव्यम्। यदि अतिथि आशां न प्राप्त्वा गच्छति, गृहस्थः तस्य पापं गृह्णाति, पुण्यं च हरति। गृहस्थस्य अनादरः, गर्वः, कपटम्, दुःखम्, हिंसा, काकुत्स्थता च न स्वीकार्यं। यः गृहस्थः एतत् उत्तमं नियमं यथावत् आचरति, स सर्वबन्धनात् विमुक्तः परमं लोकं प्राप्नोति। यदा वृद्धावस्था आगच्छति, गृहस्थः धर्मं सम्पाद्य, पत्नीं पुत्रेभ्यः समर्प्य, वनं गच्छेत्, एकाकी वा, पत्न्या सह वा। तत्र पत्राणि, मूलानि, फलानि च खादन्, जटिलः, दाढी, भूमौ शयनं कृत्वा, अतिथीन् सत्कुर्यात्, राजन्। वस्त्रं च त्वक्, वल्कलम्, तृणम् वा उपरिवस्त्रं, अधोवस्त्रं च धारयेत्; त्रिः स्नानं दिवसे कर्तव्यम्, नृपते। देवपूजा, होमः, अतिथिसत्कारः, दानम्, समर्पणं च तस्य उचितम्, नृपते। वन्यतैलैः शरीरम् अभ्यञ्जनं, तपः, उष्णशीतादि सहनं च तस्य प्रशंस्यं, राजन्। एवं वर्णाश्रमधर्माः, गृहस्थाश्रमस्य महत्त्वं, वानप्रस्थस्य आचारः च, शास्त्रानुसारं संप्रदायेन और्वः राज्ञे निवेदयामास।