नरपतिं प्रति, ऋषिः और्वः धर्मस्य स्वरूपं सप्रेमं निवेदयति। यः परस्त्रियायां, परधने, परपीडायां च न रमते, स केशवस्य प्रियः भवति। यः जीवेषु न ताडयति, न हन्ति, न हिंसति, स पुरुषः केशवस्य प्रियः इति। यः सदा देवद्विजगुरुषु सेवायाम् उत्सुकः भवति, स गोविन्दस्य प्रियः इति। यथा स्वस्य पुत्रस्य च शुभं कामयते, तथा सर्वेषां प्राणिनां शुभं यः इच्छति, स हरिं सदा प्रीययति। यः रागादिदोषैः मनः न मलिनं, शुद्धहृदयः च, स विष्णोः प्रियः सदा भवति। यः वर्णाश्रमधर्मं शास्त्रानुसारं निर्मलचेतसा आचरति, स विष्णुं प्रीययति। एवं श्रुत्वा, सगरः राजा और्वं ऋषिं धर्मस्य विस्तारं श्रोतुम् इच्छति। तदा और्वः ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यशूद्राणां धर्मं वर्णानुसारं विस्तरेण कथयति। ब्राह्मणः दानं दद्यात्, यज्ञैः देवपूजनं कुर्यात्, अध्ययनं समर्पितः स्यात्, सदा जलप्रदानं, अग्न्याधानं च कुर्यात्। जीविकायै, ब्राह्मणः यज्ञकर्तृत्वं, अध्यापनं, शुद्धार्थं दानग्रहणं च धर्मानुसारं कुर्यात्। सर्वभूतहितं आचरन्, कस्यापि न हिंसन्, सर्वस्नेहं परमधनं मन्यते। शिलामणिस्वधनादिषु समदृष्टिं धारयेत्, पत्न्याः संयोगः ऋतुकाले एव प्रशस्तः इति। क्षत्रियः अपि ब्राह्मणेभ्यः इच्छानुसारं दानं दद्यात्, यज्ञं कुर्यात्, अध्ययनं च कुर्यात्। तलवाराय जीविकाम्, पृथ्वीसंरक्षणं च मुख्यं; तत्र भूमिपालनं श्रेष्ठम्। भूमिपालनस्यैव कर्मणा राजा धर्मं साधयति, यज्ञादिफलम् अर्हति। दुष्टदमनं, साधुपालनं च कृत्वा, राजा इच्छितं लोकं प्राप्नोति, वर्णव्यवस्थां स्थापयति। वैश्यस्य पशुपालनं, व्यापारः, कृषिः च जीविकायै ब्रह्मणा प्रदत्तम्। तस्य अपि अध्ययनं, यज्ञं, दानं, धर्मं, नित्यनैमित्तिककर्माणि च प्रशस्तानि। तस्य कर्म द्विजातिभिः संबद्धम्; तेन द्विजातीन् पालयति, व्यापारकर्मणा वा शिल्पेन वा। शूद्रस्य विनयः, शौचम्, सेवा, स्वामिभक्ति, मन्त्रविहीनयज्ञः, अनास्तेयम्, सत्संगः, ब्राह्मणरक्षणं च धर्मः। शूद्रः अपि दानं दद्यात्, गृह्ययज्ञैः पूजां कुर्यात्, पितृयज्ञादिकर्माणि च साधयेत्। सर्वेषां जीविकायै पदार्थग्रहणं अनुमतः, पत्न्याः संयोगः ऋतुकाले एव, हे राजन्। सर्वेषां प्राणिनां करुणा, क्षमा, अनहंकारः, सत्यता, शौचम्, अनुद्वेगः, शुभता, मधुरवाक्यं—एते गुणाः। स्नेहः, अनालोभः, अनाकामः, अनसूया—एते सर्वसाधारणवर्णगुणाः। एते गुणाः सर्वेष्व् आश्रमेषु अपि सामान्याः; वर्णविशेषधर्मं श्रोतुम्, और्वः पुनः कथयति। क्षत्रियधर्मः द्विजातिभ्यः, वैश्यधर्मः आपत्तौ, शूद्रधर्मः तयोः न; आपत्तौ तौ तं धर्मं कुर्याताम्, शक्तौ तं परित्यज्य, वर्णधर्म मिश्रणं न कुर्यात्। वर्णधर्मं एवमुक्तम्; आश्रमधर्मं श्रोतुम् और्वः उपक्रमति। ब्राह्मणकुमारः उपनयनं कृत्वा, वेदाध्ययननिष्ठः, गुरुगृहे ब्रह्मचर्याश्रमे निवसेत्। तत्र शौचं, सदाचारः, व्रतानि, गुरुसेवां च आचरन्, वेदाध्ययनं दृढचेतसा कुर्यात्। सन्ध्ययोः सूर्याग्निपूजनं, गुरुप्रणामं च कुर्यात्। गुरुः स्थितः स्यात्, सः अपि तिष्ठेत्; गुरुः गच्छति, सः अनुगच्छेत्; गुरुः उपविष्टः, सः अधः उपविष्टः स्यात्; गुरोः प्रतिकूलं न आचरति। गुरोः आज्ञया एव वेदं पठेत्, विक्षिप्तचेताः न स्यात्, गुरुसन्निधौ पठेत्; गुरोः अनुमत्यां अन्नं भिक्षां भुञ्जीत्। गुरुः स्नातः अनन्तरं स्नानं कुर्यात्; गुरवे जलं, दारुं, अन्यं च यथाकालं समर्पयेत्। वेदं अधीत्य, गुरोः अनुमतिं प्राप्त्वा, गुरुदक्षिणां दत्वा, गृहस्थाश्रमं प्रविशेत्। विधिवत् पत्नीं प्राप्त्वा, स्वकर्मणा धनं उपार्ज्य, गृहस्थधर्मं यथाशक्ति साधयेत्। पितृभ्यः पिण्डदानं, देवद्विजातिग्रहे यज्ञं, अतिथिभ्यः सत्कारं, ऋषिभ्यः भोजनं, वेदाय अध्ययनं, ब्रह्मणे प्रजोत्पादनं च कुर्यात्। प्राणिभ्यः बल्यर्पणं, सर्वजगत् स्नेहपूर्णेन पालयेत्; स्वकर्मफलात् पुरुषः लोकं प्राप्नोति। भिक्षायाः जीवन्, यतयः ब्रह्मचारिणः च अपि गृहस्थाश्रमे स्थिताः; अतः गृहस्थाश्रमः श्रेष्ठः मन्यते। वेदपाठनाय, तीर्थस्नानाय, जगद्विलोकनाय च ब्राह्मणाः पृथ्वीं विचरन्ति। एवं और्वः राज्ञे धर्मस्य वर्णाश्रमानुसारं सत्यं, स्निग्धं, क्रमशः वर्णयति।