यः परधनं सुवर्णमपि तृणसमानं पश्यति, भगवति श्रीमन्नारायणे केवलं भक्तिम् अर्पयति, स पुरुषो विष्णोर्भक्तः इति विद्यात्। यथा शुद्धः स्फटिकगिरिः, तथा मानुषेषु मत्सरादिदोषाः न सन्ति; यथा दाहकाग्नेः तापः शीतचन्द्रकिरणेषु न तिष्ठति। यः शुद्धः, निरम्स्यः, शान्तः, शुद्धाचारः, सर्वभूतसखा, प्रियहितवचनप्रदाता, गर्वमायाविहीनः, तस्य हृदि वासुदेवः सदा वसति। तस्य हृदयमध्ये नित्यः सौम्यः जगन्नाथस्य रूपं निवसति; भूमिः अपि अप्रियत्वेऽपि तस्य अन्तः सुखदायिनी भवति, यथा कोमलाङ्कुरः रमणीयः। हे वीर, येषां चित्तं दूषितं, ये स्वनिग्रहनियमविहीनाः, अक्षरं न स्पृशन्ति, गर्वदम्भमद्यन्विताः, तान दूरात् परित्यज। यदि अनादिनिधनः श्रीहरिः, शङ्खगदाधरः, हृदयमध्ये वसति, तत्र पापं कथं तिष्ठेत्? यथा सूर्ये सति तमः न भवति। यः परधनं हरति, प्राणिनः हन्ति, सततं मिथ्यावचनं करोति, तस्य दुष्टसंगात् चित्तं अशुद्धं, तस्य अनर्थस्य अन्तः न अस्ति। यः परसंपदं न सहते, निन्दकः, अशुद्धचित्तः, साधुषु दुष्टवृत्तिः, यः न यजति, न ददाति, तस्य हृदि जनार्दनः न वसति। यः बन्धु, पत्नी, पुत्र, माता, सेवकादिषु अत्यधिकं आसक्तः, यः कुशलधनलोभः, तं दुर्जनं भक्तं न विद्यात्। यः दुष्टचित्तः, अधर्मकार्ये आसक्तः, दुष्टसंगात् सदा मद्यः, पापकर्मणि प्रतिदिनं यतते, स पशुवत्, न वासुदेवभक्तः। यस्य निश्चलविचारः 'सर्वं वासुदेवः, अहं च वासुदेवः, परमपावनः, एकः परमेश्वरः' इति, तस्य हृदि एषा बुद्धिः उदेति चेत्, तान् जनान् सेव, अन्यान् दूरात् त्यज। हे कमलनयन श्रीवासुदेव, विष्णो, भूमिधारिन्, अक्षर, शङ्खचक्रधर! ये 'मम शरणं भव' इति वदन्ति, हे वीर, तान् पापिनः दूरात् परित्यज। यस्य हृदि अक्षरात्मा वसति, स श्रेष्ठः पुरुषः, तस्य दृष्टौ तव मार्गः वा मम मार्गः; स अन्यैः बलैः वा शक्त्या न जयनीयः। एवं तव आज्ञापालनाय, सूर्यपुत्रः धर्मराजः एतानि वचनानि उक्तवान्। यद् यः मम उक्तवान्, तत् अहं सम्यक् तुभ्यं कथितवान्, हे कुरुश्रेष्ठ। एतत् पूर्वं द्विजातिश्रेष्ठः नकुलः, कलिङ्गदेशात् आगतः, महात्मा तुष्टः, मम उक्तवान्। अहं तव यथापृष्टं सम्यक् उक्तवान्, हे तात; विष्णोः विना संसारसागरस्य अन्यः शरणं न अस्ति। यस्य आत्मा सदा केशवाश्रयः, तं यमदूतः, पाशः, दण्डः, अश्वः, यमः, सेवकाः, न बाधन्ति। मैत्रेयः उवाच— हे भगवन्, कथं जगन्नाथः विष्णुः तैः पूज्यते ये संसारात् पारं गन्तुम् इच्छन्ति, तद् विस्तरेण कथय। च गोविन्दपूजायाः फलं किम्, तदपि श्रोतुम् इच्छामि। श्रीपराशरः उवाच— यत् त्वया पृष्टम्, तद् महात्मा सगरः अपि पृष्टवान्; शृणु, यद् औरवः उत्तरम् उक्तवान्, तत् कथयामि। सगरः, प्रणम्य, भार्गववंशजं औरवम् पृष्टवान्— विष्णुपूजायाः उपायं, सम्बन्धं च। तदपि पृष्टवान्— विष्णुपूजायाः फलम् किम्? औरवः तस्य प्रश्नं श्रुत्वा, सम्यक् प्रत्युत्तरम् दत्तवान्— सर्वं शृणु। औरवः उवाच— विष्णुपूजया काम्यं फलम्, स्वर्गः, स्वर्गे रम्यं स्थानम्, मोक्षः अपि प्राप्त्यते। यद् यत् इच्छति, यथा इच्छति, अच्युतपूजया तद् प्राप्त्यते— महद् वा अल्पम् वा। यद् त्वया पृष्टम्, हे भूमिपते, हरिः कथं पूज्यते, तत् सर्वम् कथयामि; सम्यक् शृणु। परमात्मा तु वर्णाश्रमाचारपालनेन पूज्यते; अन्यथा तस्य तुष्टिः न भवति। यज्ञैः, स्तोत्रैः, जपैः, शत्रुनाशनैः, अन्येषां हिंसायाम् च, स पूज्यते— हरिः सर्वभूतात्मा हि। अतः जनार्दनः सदाचारिणा स्ववर्णकर्मनिष्ठेन पूज्यः। ब्राह्मणः, क्षत्रियः, वैश्यः, शूद्रः, स्वधर्मनिष्ठया विष्णुं पूजयन्ति, अन्यथा न। यः न निन्दति, न मिथ्यावदति, न दुःखाय वदति, तं केशवः तुष्टः। यः परस्त्री, परधन, परपीडायाम् न रमते, तं केशवः तुष्टः। यः न ताडयति, न हन्ति, न हिंसति, तं केशवः तुष्टः। यः सदा देवद्विजगुरुषु सेवायाम् उत्सुकः, तं गोविन्दः तुष्टः। यथा स्वस्य पुत्रस्य हितम् इच्छति, तथा सर्वभूतानां हितम् इच्छति, तं हरिः सदा तुष्टः। यस्य मनः रागादिदोषैः न मलिनम्, हृदयम् शुद्धम्, स विष्णोः प्रियः। शास्त्रविहितवर्णाश्रमधर्मपालनं येन अशुद्धचित्तेन न कृतम्, स विष्णोः प्रियः। सगरः उवाच— अतः वर्णानां, आश्रमाणां धर्मान् विस्तरेण श्रोतुम् इच्छामि; हे श्रेष्ठद्विज, तान् कथय। औरवः उवाच— ब्राह्मणस्य, क्षत्रियस्य, वैश्यस्य, शूद्रस्य, स्वस्वरूपेण, मनः एकाग्र्यं कृत्वा, धर्मान् कथयामि। ब्राह्मणः दानं दद्यात्, यज्ञैः देवतान् पूजयेत्, अध्ययननिष्ठः स्यात्, सदा जलं दद्यात्, अग्निहरणं च कुर्यात्। जीविकायै ब्राह्मणः यज्ञकर्तृत्वं, अध्यापनं, शुद्धाय दानग्रहणं धर्मेण कुर्यात्। एवं श्रीविष्णोः भक्तस्य स्वरूपं, तस्य हृदयस्थितिं, तस्य धर्मनिष्ठां, तथा वर्णाश्रमधर्मपालनं, औरवपराशरयोः संवादेन, महर्षिणा तुभ्यं सम्यक् उपदिष्टम्। विष्णोः विना संसारसागरस्य अन्यः शरणं न अस्ति; केशवाश्रयस्य आत्मनः यमदण्डः न बाधते।