गृहस्थः स्वगृहे यदि कश्चित् अतिथिः आगच्छति, तदा सः सादरं स्वागतवचनैः, आसनप्रदाननेन, पादप्रक्षालनस्य च सम्पादननेन तं पूजयेत्। श्रद्धया भोजनदानं, सौम्यवचनप्रश्नोत्तरैः, यथाशक्ति तस्य गमनसमये सानुगमनं च कृत्वा, गृहस्थः अतिथेः हर्षं जनयेत्। यः कश्चन अपरिचितदेशात् आगच्छति, यस्य कुलं नाम वा न ज्ञायते, न च तेन सह ग्रामवासः अस्ति, तं सम्यक् अतिथिवत् सत्कार्यः। यदि कश्चित् दरिद्रः, अप्रसिद्धकुलः, अप्रयोजनबन्धुः अतिथिः आगच्छति, तस्य सत्कारं विना गृहस्थः स्वयम् भोजनं करोति चेत्, सः पातकं प्राप्नोति, केवलं भोजनकामनया पतति च। गृहस्थः तस्य अध्ययनं, कुलं, आचारं, वंशं च न पृच्छेत्, किन्तु तं ब्रह्मैव इति मन्येत्। पितृणां कृते, गृहस्थः स्वग्रामस्थं, सदाचारिणं, ज्ञातवंशं, पञ्चमहायज्ञाधिकारिणं ब्राह्मणं अपि प्रतीक्षेत्। हिंसारहितं, यथोचितं, सम्यक् पक्तं श्रेष्ठं अन्नभागं न्यस्य, तत् विद्वांसं ब्राह्मणाय समर्पयेत्। त्रयः भागाः परिव्राजकानां ब्रह्मचारिणां च याचकानां दद्यात्; यदि शक्नोति, यथाशक्ति, यथाभिलाषं च अधिकं दद्यात्। एवं अतिथयः पूर्वोक्ताः परिव्राजकाश्च चत्वारः सन्ति; एतेषां पूजनात्, हे राजन्, पापात् विमुक्तिः स्यात्। यदि कश्चित् अतिथिः निराशः गृहात् प्रत्यागच्छति, सः गृहस्वामिनः पुण्यं नयति, पापं तु तत्रैव स्थापयति। धाता, प्रजापतिः, इन्द्रः, अग्निः, वसवः, अर्यमाः च—एते देवाः अतिथिं प्रविशन्ति, तेन सह गृहस्थस्य अन्नं भुञ्जते। अतः अतिथिपूजनं सदा यत्नेन कर्तव्यम्; अतिथिं विना यः खादति, सः केवलं पापमेव खादति। ततः पश्चात्, गृहस्थः पक्तं भोजनं प्रथमं पत्न्याः, दुःखितायाः, गर्भिण्याः, वृद्धायाः, बालकानां च दद्यात्, पश्चात् स्वयम् खादेत्। यदि एतेषां भुक्त्वा न खादति, सः पापं खादति; एवं मृतः, नरके पतति, कृमिभक्षः जायते। अनवगाहितः, अमन्त्रितः, अपाकृतं, शिश्वादिभ्यः पूर्वं च खादन्, सः मलमिव खादति; एवमेव, रात्र्यहनि कृमीन् खादति, यः दानं विना खादति। अतः, हे राजेन्द्र, गृहस्थस्य यथायोग्यं भोजनं कथयामि, येन सः पापबन्धनं न प्राप्नोति। अत्र, आरोग्यं, महाबलम्, प्रज्ञा, आपद्विनाशः, शत्रुयन्त्रादिभ्यः रक्षणं च जायते। स्नात्वा, देवर्षिपितृभ्यः हविर्दत्त्वा, शुभरत्नानि हस्ते धृत्वा, भक्त्या खादेत्। मन्त्रपाठं कृत्वा, अग्नौ होमं च, विशुद्धवस्त्रधारी, अतिथिभ्यः, ब्राह्मणेभ्यः, आचार्येभ्यः, सेवकभ्यश्च दत्त्वा, सुगन्धमाल्यभूषितः, सः खादेत्। बहुवस्त्रधारी, स्विन्नहस्तपादः, अप्रशस्तदिशं प्रति मुखं कृत्वा, न खादेत्; विशुद्धमुखः, प्रसन्नचित्तः, यथोचितदिशं प्रति खादेत्। पूर्वं पूर्वदिशं वा, उत्तरदिशं वा, न तु चित्तान्यत्रस्थितः, शुद्धं, यथोचितं, पवित्रोदकेन सिक्तं खाद्यं खादेत्। अवमानपूर्वकं नीतं, जुगुप्सितपाकं वा न खादेत्; शिष्येभ्यः, क्षुधितेभ्यश्च दत्त्वा पश्चात् खादेत्। शुचौ पात्रे, क्रोधरहितः द्विजः खादेत्। वालुकास्थिते पात्रे, अशुचौ स्थले, अयुक्तकाले, भीरुसंकेर्णे स्थले, न खादेत्; प्रथमं भागं अग्नये समर्प्य पश्चात् खादेत्। मन्त्रैः संस्कृतं, यथास्वादु, नात्युपवसितं अन्नं खादेत्, फलमूलशुष्कशाखादीनां तु अपवादः। हरितकीफलानि, गुडपाकं च विना, केवलं सारयुक्तं खाद्यं खादेत्, अन्यथा न। अवशिष्टं न खादेत्, मधु, जल, घृत, पीठपाकं तु विवेकी खादेत्। आहारस्य आस्वादनं कृत्वा, पूर्वं मधुरं, मध्ये लवणाम्लं, अन्ते तिक्तकटुकं च खादेत्। प्रथमं द्रवरूपं, मध्ये स्थूलं, अन्ते पुनः द्रवरूपं खादेत्; एवं बलं, आरोग्यं च नश्यति न। निर्दोषं, निन्दारहितं, पञ्च ग्रासान् मौनेन खादेत्; एष प्राणानां पोषणम्। सम्यक् भुक्त्वा, मुखं प्रक्षाल्य, पूर्वं पूर्वदिशं वा, उत्तरदिशं वा, यथायोग्यं हस्तौ प्रक्षालयेत्। प्रशान्तचित्तः, सुखोपवेशनं कृत्वा, इच्छितान् देवताः स्मरेत्। अग्निः वातेन प्रेरितः पृथिव्याः तत्त्वं पोषयतु; आकाशं प्राप्य, अन्नं पचतु, मम सुखं भूयात्। पृथिव्यादिभ्यः बलं प्राप्नोमि, अन्नस्य पाचनात् विघ्नरहितं सुखं मम स्यात्। प्राणादिवायवः अनेन अन्नेन पोष्यन्तां, अविघ्नं सुखं मम स्यात्। अगस्त्यः, अग्निः, बडवानलः च मया भुक्तं अन्नं पचन्तु; तस्य पाचनजं सुखं मम देहे रोगनाशं ददातु। विष्णुः सर्वेन्द्रियदेहस्थः कदापि व्यर्थः न भवति; तेन सत्येन मया भुक्तं सर्वमन्नं आरोग्यं पाचनं च ददातु। विष्णुरेव भोक्ता, अन्नं, तस्य परिवर्तनं च; तेन सत्येन अन्नं पच्यते। एवं जपित्वा, स्वहस्तेन उदरं मर्दयेत्; आलस्यं विना, सुखकरं कर्म आचरन्, गृहस्थः यथाशास्त्रं जीवनं यापयेत्।