ताम्राया: षट् कन्याः, महाबलसमन्विताः, शुकी, श्येनी, भासी, सुग्रीवी, शुची, गृद्ध्रका च इत्येताः नाम्ना अभवन्। तासु शुकी शुकान्, उलूकान्, नक्तचारिणश्च पक्षिणः प्रसूतवती। श्येनी श्येनान्, भासी बकगृद्ध्रौ, गृद्ध्री अपि गृद्ध्रान् एव जनयामास। शुची जलचरान् पक्षिणः प्रसूतवती, सुग्रीव्या विविधाः पक्षिणः उत्पन्नाः। ताम्राया एव वंशात् अश्वाः, उष्ट्राः, गर्दभाश्च जाताः। विनतायाः द्वौ पुत्रौ अभवताम्—गरुडः अरुणश्च। तौ उभौ पापकर्मवर्जितौ, सुपर्णः पक्षिणां श्रेष्ठः, दारुणः च सर्पभक्षकः। सुरसाया: सहस्रं सर्पाणां महाबलानां, बहुशिरसां, दिव्यात्मनाम् उत्पन्नम्। कद्र्व्या अपि सहस्रं महाबलसंपन्नानां, बहुशिरसां, सुपर्णाधीनानां सर्पाणां जन्माभूत्। तेषां मध्ये शेषः, वासुकिः, तक्षकः, शङ्खः, श्वेतः, महापद्मः, कंबलः, अश्वतरः च प्रमुखाः। एवं च नागः एलापुत्रः, कर्कोटकः, धनञ्जयः च, अन्ये च बहवः तीक्ष्णविषधारिणः, उग्राः, बहवश्च सर्पाः अपि जाताः। एते सर्वे, स्थले, जले, व्योमनि च जाताः, क्रूराः, मांसभक्षिणः, क्रोधवशायाः अपत्यं विद्धि। क्रोधायाः महाबलाः पिशाचाः उत्पन्नाः; सुरभ्याः गाः महिषाश्च; इरायाः वृक्षा, लता, वल्लयः, तृणानि च सर्वाणि जातानि। स्वसाया: यक्षराक्षसाः, मुन्याः अप्सरसो, अरिष्टायाः महाबलायाः गन्धर्वाः उत्पन्नाः। एते कश्यपस्य अपत्यपर्यन्ताः—स्थावरजङ्गमानि च—तथा तेषां सुतपौत्राणि शतशः सहस्रशश्च सन्ति। एषा, हे ब्राह्मण, स्वारोचिषे मन्वन्तरे सृष्टिः कथिता। महत्या वैवस्वते च वारुणे च मन्वन्तरे, कृतयुगे च, जीवसृष्टिः ब्रह्मणः जुह्वानाख्यस्य इह वर्णिता। पूर्वं पितामहः स्वयं सप्तर्षीन् आत्मनः पुत्रान् नियुक्तवान्—गन्धर्वाणां, सर्पाणां, देवदानवानां च रक्षार्थम्, हे उत्तमभूत। दितिः, पुत्रनाशेन शोकिता, कश्यपं तुष्टुम् इच्छन्ती, सम्यक् पूजां चकार, हे तपस्विश्रेष्ठ। स तया तुष्टः वरदः सन्, सा च वव्रे—बलवन्तं, महाबलसम्पन्नं, इन्द्रशत्रुं पुत्रम्। मुनिना तस्यै भीषणो वरः दत्तः, ततः कश्यपः भार्यां प्रति वाक्यम् अब्रवीत्—"यदि त्वं शुद्धभावेन, एकचित्तेन, परिश्रमेण च शतवर्षाणि गर्भं धारयिष्यसि, तदा तव पुत्रः इन्द्रं हन्ता भविष्यति।" एवं उक्त्वा, कश्यपमुनिः तां देव्या सह संविवेश, सा च विशुद्ध्या गर्भं धारयामास। तदा, स्वनाशहेतुभूतं गर्भं ज्ञात्वा, इन्द्रः—मघवान्, देवेशः—तस्याः समीपम् आगत्य, नम्रतया तां सेवितवान्। स गर्भे प्रविशितुम् इच्छन्, शतवर्षे सम्पूर्णे सति, स्वशक्त्या अवकाशं दृष्टवान्। दितिः, अपवित्रपादुका, शय्यां प्रविश्य, निद्रां गतवती; तस्मिन्क्षणे इन्द्रः तस्या गर्भं प्रविष्टवान्। ततः इन्द्रः वज्रेण तं महागर्भं सप्तधा छित्त्वा, ताडिते बालके भीषणं क्रोशति। पुनः पुनः इन्द्रः "मा रुद" इति उक्त्वा, तं गर्भं सप्तधा विभज्य, क्रोधात् पुनरपि तानि सप्त भागानि वज्रेण छित्त्वा, मरुतः नाम देवाः, वातवेगसमाः, उत्पन्नाः। श्रीपराशर उवाच—यदा पूर्वं पृथुः महर्षिभिः अभिषिक्तः, तदा भगवता जगत्पतिना यथाक्रमं राज्यविभागः कृतः। ब्रह्मणा सोमाय नक्षत्रग्रहब्राह्मणवनस्पतिस्वामित्वं, यज्ञतपसां च प्रभुत्वं दत्तम्। राज्ञां राज्यम् वैश्रवणाय, आपां वरुणाय, आदित्येषु विष्णवे, वसुषु पावकाय (अग्नये) दत्तम्। दक्षाय प्रजापतिस्वामित्वं, वासवाय मरुतां, प्रह्लादाय दैत्यदानवाधिपत्यं दत्तम्। यमः धर्मराजः पितृणां राजा अभिषिक्तः; गजेषु ऐरावतः अधिपः, सिंहानां गर्जतां च स्वामी दत्तः। पक्षिणां गरुडः, देवेषु वासवः (इन्द्रः), अश्वेषु उच्चैःश्रवाः, गावां वृषभः अधिपः कृतः। सर्वमृगेषु सिंहः राजा, सर्पेषु शेषः अक्षयः स्वामी कृतः। स्थावराणां हिमालयः राजा, मुनिषु कपिलः, व्याघ्रः नखदंष्ट्रिणां स्वामी कृतः। वृक्षेषु प्लक्षः राजा अभिषिक्तः; एवं अन्येषां जातीनां अपि श्रेष्ठाः अधिपाः नियुक्ताः। एवं राज्यविभागं कृत्वा, दिशां च पालकान् नियुक्त्य, ब्रह्मा प्रजापतिः सर्वत्र तान् प्रतिष्ठापितवान्। पूर्वदिशि सुदन्वान् वैराजः पुत्रः, दक्षिणे शंखपादः कर्दमस्य पुत्रः, पश्चिमे केतुमान् राजसस्य पुत्रः, उत्तरदिशि हिरण्यरोमाः पार्जन्यस्य पुत्रः, अजेयः, तत्र-तत्र च अधिपतित्वेन अभिषिक्ताः।