प्रह्लादः भगवत्संनिधौ प्रार्थयामास—"भगवन्, येनापि पापेन मम पितर्यन्यथा तव भक्तेषु द्वेषः संजातः, तस्मात् सर्वात् पापात् स तव प्रसादेन क्षिप्रमुक्तो भवतु।" तदा श्रीभगवानुवाच—"प्रह्लाद, मम प्रसादात् एष सर्वः ते सम्पद्यते; त्वं पुनः अन्यं वरं वृणीष्व, यं काङ्क्षसि, दैत्यसुत।" प्रह्लादः सप्रणयमुवाच—"भगवन्, एष एव मम परमः वरः; तव प्रसादेन मम त्वयि अविचलिता भक्ति भविष्यति।" पुनः स उवाच—"यस्य तव अनन्यभक्तिः सर्वलोकमूलं मुक्तिरपि निश्चिता, तस्मै धर्मार्थकामाः किमुपयुज्यन्ते?" तदा भगवानुवाच—"यथा तव मनो मयि अविचलितं भक्तियुक्तं, तथैव मम प्रसादात् त्वं परां मुक्तिमवाप्स्यसि।" एवं उक्त्वा भगवान् विष्णुर्मैत्रेयस्य साक्षात् पश्यतः अन्तर्धानमगात्। प्रह्लादः पुनरागत्य पितुः पादयोः प्रणनाम। तदा तस्य पिता, हर्षविषादसमन्वितः, तमङ्के कृत्वा घ्राणेन स्पृष्ट्वा, अश्रुपूर्णलोचनः स्नेहात् उवाच—"जीवसि पुत्र!" तस्य असुरवर्यस्य अन्तःक्लेशेऽपि स्नेहः प्रवर्धितः। स धर्मवित् प्रह्लादः स्वगुरुं पितरं च सम्यगुपचचार। यदा तस्य पिता विष्णुना नरसिंहरूपिणा नीतः, तदा प्रह्लादः सर्वैर्दैत्यैः सह मैत्रीं चकार। स धर्मपवित्रदिने राज्यमवाप्य, बहून् पुत्रान् पौत्रान् महदायुषं च समनुभूय, महतीं श्रीमवाप। कालान्तरे तस्य राज्यश्रीः क्षीणा, स धर्माधर्मयोः विमुक्तः, भगवतो ध्यानपरायणः, परां मुक्तिमवाप्तवान्। एवं महात्मनः प्रह्लादस्य, भगवत्कथायाः श्रवणात्, सर्वपापविनाशः सञ्जायते। यः कश्चन प्रह्लादस्य चरितं शृणोति, तस्य निशिदिवं कृतं पापं नश्यति; नात्र किञ्चिद् संशयः। पौर्णमास्याममावास्यायां वा, अष्टम्यां द्वादश्यां वा, एतदाख्यानस्य पाठेन गोदानसदृशं पुण्यं लभते, विप्र। यथैव हरिः प्रह्लादं सर्वदुःखेषु रक्षितवान्, तथैव यः सदा तस्य चरितं शृणोति, तं सदा रक्षति। प्रह्लादस्य पुत्राः दीर्घायुषः शिबिः, वाष्कलः, अन्ये च अभवन्। तस्मादपि विरोचनः जातः, तस्मात् बलीः। बलेरपि शतमपत्यानि, बाणः ज्येष्ठः। हिरण्याक्षस्य अपि पुत्राः महाबलिनः अभवन्—झर्झरः, शकुनिः, भूतसन्तापनः, महानाभः, महाबाहुः, कालनाभः। अन्ये च—अनुपुः, द्विमूर्धा, शाम्बरः, अयःमुखः, शङ्कुशिराः, कपिलः, शंकरः। एकचक्रः, तारकः, स्वरभानुः, वृषपर्वा, पुलोमः च। एते दानवाः ख्याताः, विप्रचित्तिश्च वीर्यवान्। स्वर्भानोः कन्याः प्रभा, शर्मिष्ठा, वार्षपर्वणी, उपदानी, हयशिरा इत्याद्यः। पुलोमा कालका च वैश्वानरस्य कन्ये, मरीचये पत्न्यौ अभवताम्। ताभ्यां षष्टिसहस्राणि उत्तमानां दानवानां—पौलोमानां कालकेयानां—मरीचिपुत्राः जाताः। अन्ये च बलवन्तः, उग्राः, निःस्नेहाः, सिम्हिकायाः च विप्रचित्तेः पुत्रत्वेन अभवन्—त्रयंशः, शल्यः, नभाः, वातापिः, नमुचिः, इल्वलः, खसृमः, आंधकः, नरकः, कालनाभः, स्वरभानुः, वक्त्रयोधी च। एते सर्वे दानवश्रेष्ठाः, दानुकुलस्य वर्धकाः; तेषां पुत्रपौत्राः शतानि सहस्राणि च। प्रह्लादाद् दैत्यकुले निवातकवचाः महातपसा, नियमेन च उत्पन्नाः। ताम्रायाः षट् कन्याः महाबलाः—शुकी, श्येनी, भासी, सुग्रीवी, शुची, गृध्रका। शुक्या: शुकाः, उलूकाः, निशाचराः; श्येनीयाः श्येनाः; भास्याः बकाः, गृध्रकायाः गृध्राः। शुच्याः जलचराः, सुग्रीव्याः विविधाः पक्षिणः; ताम्रायाः वंशात् अश्वाः, उष्ट्राः, गर्दभाः च। विनतायाः द्वौ पुत्रौ अभवताम्—गरुडः, अरुणः—पापरहितौ। सुपर्णः पक्षिप्रवरः, दारुणः सर्पभक्षकः। सुरसायाः सहस्रं सर्पाणां महाबलिनां, बहुशिरसां, दिव्यात्मनाम्, जातम्। कद्र्व्वाः सहस्रं महाबलिनां, बहुशिरसां, सुपर्णवश्यानां, सर्पाणां जातम्। तेषाम् अग्र्याः—शेषः, वासुकिः, तक्षकः, शङ्खः, श्वेतः, महापद्मः, कंबलः, अश्वतरः। अन्ये च—एलापुत्रः, कर्कोटकः, धनञ्जयः, बहवः क्रूराः विषधराः। एते सर्वे, स्थले, जले, व्योम्नि च, क्रूराः, मांसभक्षिणः, क्रोधवशायाः अपत्यानि। क्रोधायाः महाबलिनः पिशाचाः; सुरभेः गावः महिष्यः; इरायाः वृक्षाः, लतान्, वल्ल्यः, तृणानि च सर्वाणि अभवन्। एवं श्रीमद्भागवते विष्णुपुराणे प्रह्लादस्य महिमानं, दानवानां वंशक्रमं, पक्षिसर्पादीनां उत्पत्तिं च श्रुत्वा सर्वपापविनाशः भवति।