प्रह्लादः, भगवतः विष्णोः अनन्यभक्त्या मनः समर्प्य, तं परमेश्वरं सान्त्वयन् स्तुतिम् अकरोत्। तस्य एवमस्तुतेः अन्ते, भगवान् हरिः पीतवासाः साक्षात् तस्य पुरतः प्रकटितः। तं दृष्ट्वा प्रह्लादः हर्षात् कम्पितः, श्रद्धया उद्गतः, वाक् च स्फुटितः, पुनः पुनः "विष्णवे नमः" इति उच्चैः प्रणमन् स्थितः। सः भगवंतं केशवम् उद्दिश्य, "शरणागतदुःखहर, भगवन्, मम शुद्धिं पुनः कुरु, तव दर्शनं दत्त्वा अनुग्रहं दर्शय" इति प्रार्थयामास। तदा भगवान् प्रह्लादस्य अचला भक्तिं दृष्ट्वा तुष्टः, "यथा त्वं आचरति, तथा अहम् तव भक्त्या सन्तुष्टः। यदिच्छसि, तत् वरं वृणु" इति अवदत्। प्रह्लादः विनयपूर्वकं अब्रवीत्—"भगवन्, यत्र यत्र योनिषु जन्म भवेत्, तत्र तत्र मम अचला भक्तिः त्वयि अच्युते सदा अस्तु।" पुनः प्रार्थितवान्—"यद्विषयेषु अनुरागः मूढानाम् न वियच्छति, सः मम हृदयात् तव स्मरणेन नश्यतु।" भगवान् पुनः अवदत्—"त्वयि भक्तिः तव वर्तते, भविष्यति च; तथापि, प्रह्लाद, यत् इच्छसि, तत् वरं पुनः वृणु।" प्रह्लादः पुनः नमन् अब्रवीत्—"भगवन्, तव संपर्कात् मम स्तुतिः उत्पन्ना; तस्मात्, मम पितुः कृतं पापं तव कृपया विनश्यतु।" सः भगवंतं स्मृतवान्—"मयि शस्त्राणि क्षिप्तानि, यज्ञाग्नौ निक्षिप्तः, सर्पैः दष्टः, भोजनं विषाक्तम्।" पुनः—"बद्धः समुद्रे क्षिप्तः, पर्वतशिखरात् निपातितः, अन्यानि च बहूनि दुष्कृतानि मयि कृतानि।" तदनन्तरम् प्रह्लादः अवदत्—"भगवन्, यत् त्वद्भक्तेषु वैरस्यात् पापम् उत्पन्नम्, तव अनुग्रहेण मम पितुः तत् पापं क्षणेन नश्यतु।" भगवान् अभ्यधात्—"प्रह्लाद, मम कृपया सर्वं तव भविष्यति; पुनः अन्यं वरं वृह, यदिच्छसि।" प्रह्लादः नम्रः प्रत्युवाच—"भगवन्, अचला भक्तिः तव कृपया मम भविष्यति, तेन अहम् तुष्टः।" सः पुनः अब्रवीत्—"यस्य मोक्षः निश्चितः, यस्य तव अचला भक्तिः सर्वलोकमूलम्, तस्य धर्मः, अर्थः, कामः किम्?।" भगवान् प्रतिज्ञाय अब्रवीत्—"यथा तव मनः अचलं, मयि भक्तियुक्तं, तथा मम अनुग्रहेण तव परमं मोक्षं भविष्यति।" एवं उक्त्वा, भगवान् विष्णुः मैत्रेयस्य साक्षात् अन्तर्दधात्। प्रह्लादः पुनः पितरं नमन् तस्य पादयोः प्रणम्य उपगच्छत्। तदा पितरं हर्षात् अश्रुपूर्णनेत्रः प्रह्लादं आलिङ्ग्य घ्राणं कृत्वा, "जीवसि पुत्र" इति दुःखसंतप्तः अब्रवीत्। महासुरः पितरं दुःखितं अपि हर्षितः प्रह्लादे अभवत्; सः धर्मज्ञः, गुरुपितरं सेवितवान्। यदा पितरं विष्णुः नरसिंहरूपेण ग्रहीतवान्, तदा प्रह्लादः दैत्यैः सह स्नेहयुक्तः अभवत्। पुनः, धर्मशुद्धिदिवसम् प्राप्य, सः बहून् पुत्रान् पौत्रान् महद् ऐश्वर्यं उपभोगितवान्। यदा तस्य अधिकारः क्षीणः, तदा पुण्यपापविहीनः, भगवंतं ध्यानयित्वा, परमं मोक्षं प्राप्नोत्। एवं महाबुद्धिः प्रह्लादः, दैत्यश्रेष्ठः, भगवद्भक्तः, यस्य कथा त्वं पृच्छसि, मैत्रेय। यस्य प्रह्लादस्य महात्मनः कर्माणि शृणोति, तस्य पापानि तत्क्षणं नश्यन्ति। यः प्रह्लादकथां दिनं वा रात्रिं वा पठति वा शृणोति, तस्य पापं नश्यति, नात्र संशयः। पौर्णमास्यां, अमावास्यां, अष्टम्याम्, द्वादश्याम् पठित्वा, गौदानस्य पुण्यं लभते, द्विजोत्तम। यथा हरिः प्रह्लादं सर्वदुःखेषु रक्षितवान्, तथा यः तस्य कथां सदा शृणोति, सः भगवता रक्ष्यते। प्रह्लादस्य पुत्राः दीर्घायुः शिबिः, वाष्कलः, अन्ये च अभवन्; विरोचनः अपि प्रह्लादवंशे जातः, तस्मात् बलीः अभवत्। बलिः शतं पुत्रान् उत्पादितवान्, बाणः ज्येष्ठः; हिरण्याक्षस्य पुत्राः अत्यन्तबलिनः अभवन्। तत्र झर्झरः, शकुनिः, भूतसंतापनः, महानाभः, महाबाहुः, कालनाभः च अभवन्। अनुपुः, द्विमूर्धा, शम्बरः, अयोमुखः, शंकुशिरा, कपिलः, शंकरः च अभवन्। एकचक्रः महाबाहुः, तारकः महाबलः, स्वर्भानुः, वृषपर्वा, पुलोमा च महाबलिनः अभवन्। एते दनुशः सुप्रसिद्धाः पुत्राः, विप्रचित्तिः वीरः च तत्र। स्वर्भानुः कन्याः अभवत्—प्रभा, शर्मिष्ठा, वार्षपर्वणी; उपदानी, हयशिरा प्रसिद्धाः कन्याः। पुलोमा, कालका, वैश्वानरस्य कन्ये, मरीचये पत्न्यः अभवत्। ताभ्यां षष्टिसहस्राणि उत्तमदानवाः, पौलोमाः कालकेयाः, मरीचिपुत्राः अभवन्। ततः अन्ये महाबलिनः, उग्राः, निष्ठुराः, सिम्हिकायाः तथा विप्रचित्तेः पुत्राः अभवन्। त्रयंशः, शल्यः महाबलः, नाभः, वातापिः, नमुचिः, इल्वलः, खास्र्मः च अभवन्। आंधकः, नरकः, कालनाभः, स्वर्भानुः महावीरः, वक्त्रयोधिन् महासुरः च अभवन्। एते दानवश्रेष्ठाः, दनुवंशवर्धकाः; तेषां पुत्रपौत्राः शतसहस्रशः अभवन्। प्रह्लादात् दैत्यात्, तपसा संयमेन, निवातकवचाः तस्य वंशे अभवन्। एवं भगवद्भक्तस्य प्रह्लादस्य कथा, पुण्यदा, पापविनाशिनी, धर्मवर्धिनी।