योगबलात् प्रह्लादः विष्णुना पूर्णः सन्, तक्षकपाशाः त्वरितं विमुक्ताः, हे मैत्रेय, अभवन्। ततः सागरः महतीनां तरङ्गाणां समूहैः कम्पितः, भूमिः च सर्वा गिरिवनगुल्मयुक्ता कम्पिता। दानवैः आरोपितं महाशिलां च उत्सृज्य, स तत्त्वविज्ञः जलात् निर्गतः। पुनः लोकरूपं व्योमचिह्नानि च दृष्ट्वा, प्रह्लादः स्वं स्वरूपं स्मरत्। ततः स तत्त्वविज्ञः, एकाग्रचित्तः, अव्यग्रः, वाङ्मनःकायसंयतः, आदिपुरुषं परं पुरुषं पुनः स्तोतुं आरब्धवान्। "ॐ नमः परमसत्यसाराय, स्थूलसूक्ष्माय, क्षराक्षराय, व्यक्ताव्यक्ताय, अविभक्ताय, सर्वेश्वराय, निर्मलाय। गुणाधाराय, गुणाश्रयाय, निर्गुणस्वरूपाय, गुणस्थिताय, साकाराय, निराकाराय, महाकायाय, सूक्ष्मकायाय, स्पष्टरूपाय, अस्पष्टरूपाय। उग्रशान्तस्वरूपाय, विज्ञानाज्ञाननिलयाय, अच्युताय, सत्-असद्रूपाय, सत्यमूर्तये, सत्त्वासत्त्वविधातृते। नित्य-अनित्यस्वरूपाय, मायाविरहिताय, शुद्धाय, एकाय, अनन्याय, आदिकारणाय, वासुदेवाय नमः। स्थूलसूक्ष्माय, व्यक्ततेजस्विने, सर्वभूतस्वरूपाय, न सर्वभूताय, तस्मै परमात्मने नमः, यस्मात् इदं विश्वं समुत्पन्नं, यः च अविश्वरूपकारणम्।" एवं मनसा स्तुवन्तं तम्, भगवाञ्छ्रीहरिः पीतकौशेयवसनः प्रत्यक्षः अभवत्। तम् दृष्ट्वा, प्रह्लादः उत्कण्ठया नम्रः, कम्पमानवाक्, पुनः पुनः "नमः विष्णवे" इति उच्चैः उक्तवान्। "शरणागतदुःखहर्तर् भगवन्, केशव, अनुग्रहम् दर्शय; पुनः दर्शनप्रदानेन मां विशुद्धं कुरु।" इति प्रार्थितः, भगवान् उवाच— "यत् त्वं एवं आचरसि, अहं तव अचला भक्त्या तुष्टः अस्मि; वरं वृणीष्व, प्रह्लाद, यं इच्छसि।" प्रह्लादः उवाच— "भगवन्, यत्र यत्र योनिषु अहं जातः, तत्र तत्र त्वयि अचला भक्तिः, अच्युत, अस्तु। इन्द्रियविषयानुरागः, यो मन्दधीभिः न परित्यज्यते, स मम हृदयं, तव स्मरणात्, त्यजतु।" भगवान् उवाच— "त्वयि भक्तिः अस्ति, भविष्यति च; तथापि, प्रह्लाद, वरं वृणीष्व यं इच्छसि।" प्रह्लादः पुनः उवाच— "भगवन्, त्वत्सम्बन्धात् मम स्तुतिः जाताः; पापं यत् मम पितुः कृतं, तत् नश्यतु। शस्त्राणि मयि क्षिप्तानि, अग्नौ निक्षिप्तः, सर्पैः दष्टः, भोजनं विषयुक्तं कृतम्। बद्धः सागरं क्षिप्तः, गिरिशृङ्गात् निक्षिप्तः, अन्यानि च बहूनि पापानि मयि कृतानि। भगवन्, यत् त्वद्भक्तद्वेषिणां वैरात् पापं जातं, तत् तव प्रसादात् मम पितुः त्वरितं नश्यतु।" भगवान् उवाच— "प्रह्लाद, एतत् सर्वं मम प्रसादात् भविष्यति; अन्यं वरं वृणीष्व, दैत्यपुत्र, यं इच्छसि।" प्रह्लादः उवाच— "भगवन्, एष एव मम पूर्णो वरः, यत् त्वत्प्रसादात् अचला भक्तिः भविष्यति। मोक्षप्राप्तस्य, त्वयि स्थितभक्तेः, धर्मार्थकामाः किम् प्रयोजनम्? यथा तव भक्त्या मम चित्तं न चलति, तथा त्वत्कृपया परमं मोक्षं प्राप्स्यसि।" एवं उक्त्वा, विष्णुः मैत्रेयस्य पश्यतः अन्तर्धानं गतः। प्रह्लादः पुनः पितुः पादयोः प्रणम्य, स्नेहात् आलिङ्गितः, पितुः अश्रुपूर्णलोचनः, "जीवसि पुत्र" इति उक्तवान्। स महादैत्यः दुःखितः अपि, प्रह्लादे हर्षं प्राप, धर्मज्ञः सः, गुरुपितृसेवां च अकरोत्। यदा पितरं श्रीनृसिंहवपुषा विष्णुना नीतम्, तदा सः सर्वदैत्यैः सौहार्दं चकार। ततः पुण्यदिने राज्यं प्राप्य, अनेकपुत्रपौत्रसम्पदं भुक्त्वा, अन्ते राज्ये क्षीणे, पुण्यपापविवर्जितः, भगवत्स्मरणेन परमं मोक्षं प्राप। एवं स महाबुद्धिः दैत्यः, भगवद्भक्तः प्रह्लादः, यं त्वं पृच्छसि, हे मैत्रेय, तस्य ऐश्वर्यं आसीत्। यः प्रह्लादस्य चरितं शृणोति, तस्य पापानि त्वरितं नश्यन्ति। यद् दिनं वा रात्रौ कृतं पापं, तदपि प्रह्लादकथाश्रवणेन वा कीर्तनात् नश्यति, न संशयः। पौर्णमास्याम्, अमावास्यायाम्, अष्टम्यां, द्वादश्यां वा पठन्, गोदानस्य फलम् आप्नोति, द्विजोत्तम। यथा हरिः प्रह्लादं सर्वदुःखेषु रक्षितवान्, एवं तस्य चरित्रं यः शृणोति, सः अपि सदा रक्ष्यते। दीर्घायुः शिबिः, वाष्कलः, अन्ये च प्रह्लादस्य पुत्राः आसन्। प्रह्लादात् विरोचनः जातः, तस्मात् बलीः। बलेः शतं पुत्राः, महर्षे, बाणः ज्येष्ठः। हिरण्याक्षस्य पुत्राः अपि महाबलिनः आसन्। तत्र झर्झरः, शकुनिः, भूतसन्तापनः, महानाभः, महाबाहुः, कालानाभः च। अनुपुः, द्विमूर्धा, शम्बरः, अयोमुखः, शङ्कुशिराः, कपिलः, शंकरः च आसन्।