स देवः, महात्मा, यस्य अवताररूपाणि देवैः पूज्यन्ते, तं परमं रूपं देवाः न पश्यन्ति, तस्मै नमः। तं परमेश्वरं, सर्वेषु स्थितं, शुभाशुभं पश्यन्तं, सर्वसाक्षिणं, स्वयं विश्वं, नमामि। तस्मै विष्णवे नमः, यस्य शक्त्या इदं जगत् विविधं दृश्यते, यो प्रथमः भूतेषु, ध्यानयोग्यः, अक्षरः, स मे अनुग्रहं करोतु। हरिः, सर्वाधारः, यस्मिन् यस्य च इदं अक्षरं, अव्ययम् जगत् तन्तुभिः तिर्यग् यथोत्थितम्, स मे अनुग्रहं करोतु। ॐ, पुनः पुनः तस्मै विष्णवे नमः, यस्मिन् सर्वं अस्ति, यतः सर्वं जायते, यो सर्वस्य आश्रयः। अनन्तस्य सर्वव्यापकत्वेन अहं एव स्थितः; सर्वं मत्तः, अहं एव सर्वं, सर्वं मयि स्थितम्, अहं शाश्वतः। अहं एव अक्षरः, नित्यः, परमात्मा, आत्मनः आश्रयः; आदौ ब्रह्म संज्ञः, अन्ते च परमपुरुषः। एवं विष्णुं शुद्धचित्तः चिन्तयन्, हे ब्राह्मण, तेन एकत्वं लब्धम्, आत्मानं च अव्ययम् इति दृष्ट्वा। स्वात्मा विस्मृतः, अन्यं न जानाति; 'अहं एव अक्षरः, अनन्तः, परमात्मा' इति मन्यते। एवं चिन्तनस्य अभ्यासेन, पापक्षयात्, अन्तरात्मा शुद्धः अभवत्, विष्णुः अव्ययः ज्ञानरूपेण प्रकटितः। योगबलात्, प्रह्लादः विष्णुनिष्ठः अभवत्, तदानीं सर्पबन्धनानि तत्क्षणात् विमुक्तानि, हे मैत्रेय। महोदधिः विक्षिप्तः, तरङ्गसमूहः व्याकुलः, भूमिः सर्वा पर्वतवनगुल्मैः कम्पिताः। तदनन्तरं, राक्षसैः स्थापितं महाशिलां त्यक्त्वा, स धीरः जलात् निर्गतः। पुनः जगत्, आकाशं, तस्य लक्षणानि दृष्ट्वा, प्रह्लादः स्वात्मानं स्मरत्। तदनन्तरं, स धीरः, आदिपुरुषं, परमं पुरुषं, मनः संयम्य, वाक्, काय, चित्तं नियंत्र्य, स्तुतिं पुनः अकरोत्। ॐ, परमसत्त्वाय नमः, परमार्थस्वरूपाय, स्थूलसूक्ष्माय, क्षराक्षराय, व्यक्ताव्यक्ताय, विभागातीताय, सर्वेशाय, निर्मलाय। गुणाधाराय, गुणाश्रयाय, गुणातीतस्वरूपाय, गुणस्थाय; रूपवान् अरूपवान्, महरूपाय, सूक्ष्मरूपाय, स्पष्टास्पष्टाय। तीक्ष्णमृदुरूपाय, ज्ञानाज्ञाननिलयाय, अव्यय; सत्-असद्रूपाय, सत्-स्वरूपाय, सत्-असद्रूपविधायिने। नित्य-अनित्यविभूतिस्वरूपाय, मायातीताय, शुद्धाय, एकाय, अनन्याय, आदिकारणाय, वासुदेवाय नमः। स्थूलसूक्ष्माय, व्यक्तप्रकाशाय, सर्वभूतस्वरूपाय, न सर्वभूताय; तस्मै परमपुरुषाय नमः, यस्य जगत् उत्पन्नं, यस्य च अजगत् कारणम्। एवं स्तुत्वा, भगवन् हरिः, पीतवासाः, तस्य पुरतः प्रकटितः। तं दृष्ट्वा, स प्रह्लादः, उत्साह-भक्तिपूर्वकं उत्तस्थ, वाक् कम्पमानः, पुनः पुनः 'विष्णवे नमः' इति उवाच। 'हे प्रभो, शरणागतदुःखहर, केशव, अनुग्रहं कुरु; पुनः दर्शनं दत्त्वा मां शुद्धं कुरु।' भगवान् उवाच—'यथा त्वया कृतं, अहं तव अनन्यभक्त्या तुष्टः; यद् इच्छसि, प्रह्लाद, तं वरं वरय।' प्रह्लादः उवाच—'हे प्रभो, यासु यासु योनिषु जायेय, तासु तासु अनन्यभक्तिः त्वयि अच्युत, अस्तु।' 'इन्द्रियविषयासक्तिः, या अज्ञैः न त्यज्यते, सा त्वद्-स्मरणेन मम हृदयात् नश्यतु।' भगवान् उवाच—'त्वयि भक्तिः अस्ति, भविष्यति च; तथापि, प्रह्लाद, यद् इच्छसि, तं वरं वरय।' प्रह्लादः उवाच—'त्वया संबंधात्, स्तुतिः मम जातः; प्रभो, पितुः पापं नश्यतु।' 'शस्त्राणि मयि निक्षिप्तानि, यज्ञाग्नौ क्षिप्तः, सर्पैः दष्टः, भोजनं विषाक्तम्।' 'बद्धः समुद्रे क्षिप्तः, पर्वतशिखरात् निपातितः, अन्यानि च दुष्टकर्माणि मयि कृतानि।' 'हे प्रभो, यत् पापं भक्तद्वेषेण जातम्, तद् पितुः तव प्रसादात् तत्क्षणात् नश्यतु।' भगवान् उवाच—'प्रह्लाद, मम प्रसादात् सर्वं ते भविष्यति; अन्यं वरं वरय, हे असुरपुत्र, यद् इच्छसि।' प्रह्लादः उवाच—'हे प्रभो, एषः वरः मया लब्धः, यद् अनन्यभक्तिः त्वयि तव प्रसादेन भविष्यति।' 'धर्मः, अर्थः, कामः, किम् उपयोगः, यस्य मोक्षः निश्चितः, यस्य त्वयि दृढभक्तिः सर्वलोकमूलम्।' भगवान् उवाच—'यथा तव मनः स्थिरं, मयि भक्तियुक्तं, तथा मम प्रसादात् तव परमं मोक्षं भविष्यति।' एवं उक्त्वा, विष्णुः मैत्रेयस्य पश्यतः अन्तर्धानम् अगच्छत्; प्रह्लादः पुनः आगत्य, पितुः पादयोः प्रणम्य। पितुः, प्रेमवशात्, सन्तप्तः, आलिङ्ग्य, गन्धं कृत्वा, अश्रुपूर्णनेत्रः, 'जीवत्सि पुत्र' इति उवाच। महासुरः, दुःखितः अपि, तस्मिन् हर्षम् अनुभूतवान्; तेन, गुरुः पितरं च धर्मज्ञः सेवितवान्। यदा पितरं विष्णुः नरसिंहरूपेण गृहीतवान्, तदा स दैत्यैः सह मैत्र्यं कृतवान्। ततः, पुण्यकर्मशुद्धिदिवसं प्राप्त्वा, स बहुपुत्रपौत्रः, महद् ऐश्वर्यं च उपभुक्तवान्।