सर्वं यथावत् एकेन प्रवाहेन कथा — भगवतः विष्णोः स्वरूपं प्रह्लादः साक्षात् अनुभूय तं परमात्मानं श्रद्धया, भक्त्या च मनसा, स्तुत्या च उपगृह्य, एवम् विचारयति—हे विष्णो! त्वमेव ज्ञानं, अज्ञानं, सत्यम्, असत्यम्, विषम्, अमृतम्; त्वमेव कर्म, संन्यासः, वेदेषु निर्दिष्टानि कर्माणि च। त्वमेव सर्वकर्मणां भोक्ता, करणं, फलम् अपि। सर्वेषु जीवेषु, सर्वेषु लोकेषु च, भगवन्! तव ऐश्वर्यगुणैः तव व्यापकत्वं सूचितम् अस्ति। योगिनः त्वां ध्यायन्ति, यजमानाः त्वां पूजयन्ति; देवपितृहोमेषु त्वमेव भोक्ता, तयोः रूपधारी। तव महत् रूपं इह विश्वरूपे स्थितम्, ततः सूक्ष्मलोके अपि; सर्वरूपभेदाः तव, तेषु च आत्मा, अतीव सूक्ष्मः। तस्मात् अपि सूक्ष्मे, इन्द्रियैः अगम्ये तव परमात्मा अस्ति; तव एकं रूपं, हे पुरुषोत्तम, अकल्पनीयम्—तस्मै नमः। सर्वेषु जीवेषु, सर्वेषु आत्मस्वेषु, तव शक्ति, हे देवेश, नित्यं गुणेषु स्थितम्—तस्यै नमः। सा वाणीमनसोऽतीता, हे विष्णो, ज्ञानाज्ञानाभ्यां अप्राप्या—तस्यै परमैश्वर्यशक्त्यै नमः। ॐ, पुनः पुनः तस्मै वासुदेवाय नमः, यः कस्यापि न पृथक्, कस्यापि न पृथक्। तस्मै महात्मने नमः पुनः पुनः; न नामरूपेण, न एकत्वेन गृह्यते। तस्मै महात्मने, यस्यावताररूपाणि देवैः पूज्यन्ते, न तु तस्य परमं रूपं पश्यन्ति—नमः। तस्मै परमेशाय नमः, यः सर्वेषु स्थितः, शुभाशुभं पश्यति, सर्वसाक्षी, जगदात्मा। तस्मै विष्णवे नमः, यस्य शक्त्या इदं जगत् विविधम्, यः प्रथमः सत्त्वानां, ध्यानयोग्यः, अक्षरः—सः मम अनुग्रहं कुर्यात्। हरिः सर्वस्य आधारः, यस्मिन्, येन च इदं अक्षरम् अजरं विश्वं तन्तुवद् आविलम्बितम्—सः मम अनुग्रहं कुर्यात्। ॐ, विष्णवे पुनः पुनः नमः, यस्मिन् सर्वम् अस्ति, यस्मात् सर्वम् उत्पन्नम्, यः सर्वस्य आश्रयः। अनन्तस्य सर्वव्यापित्वेन अहम् एव स्थितः; सर्वम् मत्तः, अहम् सर्वम्, सर्वम् मयि, नित्यः। अहम् एव अक्षरः, नित्यः, परमात्मा, आत्मनः आश्रयः; आदौ ब्रह्म, अन्ते च परमपुरुषः इति प्रसिद्धः। एवम् विष्णुं शुद्धचित्तः विचारयन्, हे ब्राह्मण, तेन तदैक्यं प्राप्तम्, स्वात्मा अप्यवध्यः इति अनुभूय। सः स्वात्मनं विस्मृत्य अन्यं न जानाति; 'अहम् एव अक्षरः, अनन्तः, परमात्मा' इति चिन्तयति। एवं ध्यानाभ्यासेन, पापक्षयात्, अन्तरात्मा शुद्धः अभवत्, विष्णुः अवध्यः ज्ञानरूपेण प्रकटितः। योगबलात्, प्रह्लादः विष्णुमयः अभवत्, तेन सर्पबन्धनानि तत्क्षणात् भग्नानि, हे मैत्रेय। महोदधिः कम्पितः, तरङ्गसमूहः विक्षिप्तः, समग्रभूमिः पर्वतवनगुल्मैः सह कम्पिता। ततः, दैत्यैः आरोपितं महास्तम्भं परित्यज्य, सः बुधः जलात् निर्गतः। पुनः लोकं, आकाशं, तस्य च लक्षणानि दृष्ट्वा, प्रह्लादः आत्मानं पुनः स्मरत्। पुनः सः बुधः आदिपुरुषं परमात्मानं स्तुतवान्, मनः एकाग्रं, अविचलितं, वाक्-शरीर-मनः संयमितम्। ॐ, परमसत्यार्थाय नमः, स्थूलसूक्ष्माय, क्षराक्षराय, व्यक्ताव्यक्ताय, भेदातीताय, सर्वेशाय, निर्मलाय। गुणाधाराय, गुणाधिष्ठानाय, गुणातीतस्वरूपाय, गुणस्थाय; साकाराय, निराकाराय, महाकाराय, सूक्ष्माकाराय, स्पष्टास्पष्टाय। उग्रसुमधुराकाराय, ज्ञानाज्ञाननिलयाय, अवध्याय; सत्-असद्रूपाय, सत्स्वरूपाय, सत्-असत्-स्थितिकर्त्रे। नित्य-अनित्य-प्रपञ्चस्वरूपाय, मायातीताय, शुद्धाय, एकाय, अनन्याय—तस्मै आदिकरणाय, वासुदेवाय नमः। स्थूलसूक्ष्माय, व्यक्तप्रकाशाय, सर्वभूताय, न सर्वभूताय—तस्मै परमपुरुषाय, यस्मात् इदं जगत् उत्पन्नम्, अपि अ-जगत् कारणं। एवं स्तुत्वा, भगवान् हरिः पीताम्बरधारी प्रकटितः। तं दृष्ट्वा, प्रह्लादः उत्साहितः, श्रद्धया उत्थितः, वाक् कम्पमानः, पुनः पुनः 'विष्णवे नमः' इति उच्चैः उक्तवान्। 'हे प्रभो, शरणागतदुःखहर्तः, मम अनुग्रहं कुरु, केशव; पुनः तव दर्शनं दत्त्वा मां शुद्धय।' 'यत् त्वया एतद् आचरितम्, तव अविचलिता भक्ति मया प्रीतः; प्रह्लाद, यत् इच्छसि, तद् वरं मत्तः याचस्व।' 'हे प्रभो, यत्र यत्र योनिषु अहम् जन्मानि लभेय, तत्र तत्र मम तव अविचलिता भक्ति, अच्युत, सर्वत्र स्थिता भवतु।' 'इन्द्रियविषयेषु यः अनविचारिणां अनुरागः न निवर्तते, सः मम हृदयात् तव स्मरणेन निवर्ततु।' 'त्वयि मम भक्तिः अस्ति, भविष्यति च; तथापि, प्रह्लाद, यत् इच्छसि, तद् वरं मत्तः याचस्व।' 'त्वया सम्पर्कात् मम स्तुतिः उत्पन्ना; प्रभो, मम पितुः कृतं पापं नश्यतु।' 'शस्त्राणि मयि क्षिप्तानि, यज्ञाग्नौ निहितः, सर्पैः दष्टः, अन्नं विषाक्तम्।' 'बद्धः समुद्रे निहितः, गिरिशिखरात् क्षिप्तः, अन्यानि च बहूनि दुष्कृतानि मयि कृतानि।' इति प्रह्लादस्य भगवद् विष्णुं प्रति स्तुतिप्रार्थनापूर्वकं भगवत्साक्षात्कारकथा।