स तु बालः, यस्य मनः अत्यन्तं दुष्टम्, मायाभिः न मोहितः, न च शोकितः, न च दिशां गजैः अभिभूतः; जीवन् तस्य किमपि प्रयोजनं नास्ति। अतः, पर्वतानां मध्ये जलमध्ये तं स्थापयेम, यावत् सहस्रवर्षाणि गच्छन्ति; तस्य दुष्टचित्तस्य तत्रैव विनाशः भविष्यति। तदनन्तरं दैत्याः दानवाः च पर्वतान् आरोह्य, महान्तं तटम् समुद्रे निर्मितवन्तः, यः सहस्रयोजनविस्तृतः आसीत्। समुद्रे पर्वतानां तटः निर्मितः, तस्मिन् एकचित्तः विद्वान् नित्यकर्मसमये अक्षरं संबोधित्वा तं स्तुतवान्। तदा प्रह्लादः उवाच—"हे पद्मनयन! तुभ्यम् नमः। हे परमपुरुष! तुभ्यम् नमः। हे विश्वात्मन्! तुभ्यम् नमः। हे तीक्ष्णचक्रधर! तुभ्यम् नमः। वेददेवाय, गोब्राह्मणहिताय, कृष्णाय, लोकहिताय, गोविन्दाय पुनः पुनः नमः। ब्रह्मरूपेण सृष्टिं करोति, विष्णुरूपेण पालनं करोति, रुद्ररूपेण युगान्ते संहारं करोति; त्रिरूपाय तुभ्यम् नमः। देवाः, यक्षाः, सुराः, सिद्धाः, नागाः, गन्धर्वाः, किन्नराः, पिशाचाः, राक्षसाः, मनुष्याः, पशवः, पक्षिणः, स्थावराः, पिपीलिकाः, सर्पाः, पृथिवी, जलम्, अग्निः, आकाशः, वायुः, शब्दः, स्पर्शः, रसः, रूपम्, गन्धः, मनः, बुद्धिः, आत्मा, कालः, गुणाः—एतेषां परमार्थः, हे अच्युत, त्वमेव। त्वं ज्ञानम्, अज्ञानम्, सत्यम्, असत्यम्, विषम्, अमृतम्; कर्म च संन्यासः, वेदविहितानि कर्माणि च त्वमेव। हे विष्णो, त्वमेव सर्वकर्मणां भोक्ता, साधनानि च; सर्वकर्मफलम् अपि त्वमेव। मयि, अन्येषु, सर्वेषु भूतिषु, सर्वेषु लोकेषु, तव व्यापकत्वं केवलं तव ऐश्वर्यगुणैः सूच्यते। योगिभिः त्वं चिन्त्यते, यज्ञकर्तृभिः पूज्यते; देवपितृयागस्य भोक्ता त्वमेव, तयोः रूपधारी। तव महद्रूपम् इह विश्वरूपेण स्थापितम्, ततः सूक्ष्मजगत्; सर्वरूपभेदाः तव, तेषु च अन्तः परमात्मा, अतीव सूक्ष्मः। तस्य सूक्ष्मस्यापि परं, यदिन्द्रियैः अगम्यम्, तव परमात्मा; तव रूपम् अचिन्त्यम् अस्ति—तस्मै नमः। सर्वेषु भूतिषु, सर्वेषु आत्मसु, तव शक्तिः, हे देवाधिदेव, नित्यं गुणाधिष्ठिता; तस्यै नमः। सा वाणीमनसोरगम्या, हे विष्णो; ज्ञानाज्ञानाभ्यां न गम्या—तस्यै परमेश्वर्यै नमः। ॐ, वासुदेवाय, यस्य सर्वं न पृथक्, यस्मात् किञ्चित् न पृथक्—सदा नमः। महात्मने पुनः पुनः नमः; न नामरूपेण, न एकत्वेन गृहीतः। तस्य महात्मनः, यस्य अवताररूपाणि देवैः पूज्यन्ते, न तु तस्य परमारूपं पश्यन्ति—तस्मै नमः। तं परमेश्वरं नमामि, यः सर्वेषु स्थितः, शुभाशुभं पश्यति, सर्वसाक्षी, विश्वरूपः। तस्मै विष्णवे नमः, यस्य शक्त्या इदं जगत् विविधम्; स प्रथमः, ध्यानयोग्यः—अक्षरः मम अनुग्रहं कुर्यात्। हरिः सर्वाधारः, यस्मिन्, येन च इदं अक्षरम्, अव्ययम्, विश्वम् तन्तुभिः युक्तम्—स मम अनुग्रहं कुर्यात्। ॐ, विष्णवे पुनः पुनः नमः, यस्मिन् सर्वम् अस्ति, यस्मात् सर्वम् उत्पन्नम्, यः सर्वस्य आश्रयः। अनन्तस्य व्यापित्वेन अहम् एव स्थितः; सर्वम् मत्तः, अहम् सर्वम्, सर्वम् मय्येव, नित्यः। अहम् एव अक्षरः, नित्यः, परमात्मा, आत्मनः आश्रयः; आरम्भे ब्रह्मा, अंते परमपुरुषः इति प्रसिद्धः। एवं शुद्धचित्तेन विष्णुं चिन्तयन्, हे ब्राह्मण, स तेन एकत्वं प्राप्तवान्, आत्मानम् अच्युतं मेने। स्वात्मनम् विस्मृत्य, अन्यद् न ज्ञातवान्; "अहम् एव अक्षरः, अनन्तः, परमात्मा" इति मेने। एवं चिन्तनस्य अभ्यासेन, पापक्षयात्, अन्तरात्मा शुद्धः अभवत्; विष्णुः अच्युतः ज्ञानरूपेण प्रकटितः। योगबलात्, प्रह्लादः विष्णुना पूर्णः, तदा सर्पबन्धनानि तत्क्षणम् विमुक्तानि, हे मैत्रेय। महासमुद्रः कम्पितः, तरंगसमूहः विक्षिप्तः; समग्रभूमिः पर्वतवनगुल्मसमेता कम्पितवती। ततः, दैत्यैः स्थापितम् महाशिलां त्यक्त्वा, स विद्वान् जलात् निर्गतः। पुनः जगत्, आकाशम्, तस्य लक्ष्माणि दृष्ट्वा, प्रह्लादः स्वात्मानम् स्मृतवान्। पुनः, स विद्वान् आदिपुरुषं स्तुतवान्, एकचित्तः, स्थिरः, वाक्कायमनः संयमितः। "ॐ, परमसत्यार्थरूपाय नमः; स्थूलसूक्ष्माय, क्षराक्षराय, व्यक्ताव्यक्ताय, भेदातीताय, सर्वेशाय, निर्मलाय। गुणाधाराय, गुणाधिष्ठाय, गुणातीतस्वरूपाय, गुणस्थाय; साकाराय, निराकाराय, महाकाराय, सूक्ष्मरूपाय, स्पष्टास्पष्टाय। उग्रमृदुरूपाय, ज्ञानाज्ञाननिलयाय, हे अच्युत; सतासद्रूपाय, सत्यमूर्तये, सत्तासद्भावविधात्रे। नित्यनित्यविभूतिस्वरूपाय, मायाविलक्षणाय, शुद्धाय, एकाय, अनन्याय—तुभ्यम् नमः, आदिकारणाय, हे वासुदेव। स्थूलसूक्ष्माय, व्यक्तप्रकाशाय, सर्वभूताय, न सर्वभूताय—तस्मै परमपुरुषाय नमः, यस्मात् इदं विश्वम् उत्पन्नम्, यस्य अभावस्य कारणम्।" इति प्रह्लादस्य विष्णुचिन्तनं, स्तुतिः च, तस्य आत्मज्ञानं, योगबलं, विमुक्तिः, प्रकट्य विष्णोः अनुग्रहः च, एकसमीक्षया वर्ण्यते।