शब्दैः अगम्यं परमं पदं यस्य, योगिभिः ध्यानं कृतम्, यः विश्वस्य उत्पत्तिस्थिति-लय-कारणम्, स विष्णुः परमेश्वरः। अज्ञानिन! अन्यः कः स्वबलात् सत्यम् परमेश्वरः इति कथ्यते? पुनः पुनः एतद् वदन्, मृत्युम् इच्छसि। न केवलं मम, पितः, सर्वभूतानां अपि विष्णुः एव कारणं, स सर्वस्य स्रष्टा परमेश्वरः। कृपां कुरु, किमर्थं क्रोधं दर्शयसि? कः अस्य दुष्टस्य कुपितचित्तस्य हृदयं भ्रष्टं कृतवान्, यः असम्यक् वचनं वदति? न केवलं मम हृदयम् विष्णुः व्याप्नोति, स सर्वेषु लोकेषु स्थितः। स सर्वव्यापी, सर्वेषु कर्मसु माम्, त्वाम्, सर्वान् बान्धवान् च एकत्र करोति, पितः। एष दुष्टः गुरुकुले निगृह्य शिक्षितव्यः; कः अस्य दुष्टबुद्धे बालकस्य मनः मिथ्या शत्रुप्रशंसायाम् प्रेरितवान्? एवं उक्तः, स पुनः दैत्यैः गुरुकुलं नीतः, यत्र स दिवा-रात्रम् श्रमेण विद्याम् अधीतवान्। कालः यथावत् गच्छति, तदा असुराधिपः प्रह्लादम् आह्वयन्, "पुत्र, किम् अधीतं श्लोकं वद।" प्रधाना-पुरुषयोः उत्पत्तिकर्ता, चराचरस्य कारणः, स विष्णुः सर्वकारणः, स नः अनुग्रहं करोतु। एष दुष्टहृदयः मारणीयः; तस्य जीवने किम् प्रयोजनम्? कुलस्य कलंकः जातः, पक्षिणः पक्षा छिन्नः इव। तत् आदेशेन, दैत्याः महास्त्रैः सुसज्जिताः, सहस्रशः तम् नाशयितुम् उद्यताः। विष्णुः उवाच—"यथा अहं भवताम् अस्त्रेषु, यथा अहं भवत्सु, दैत्याः, तेन सत्येन अस्त्राणि माम् न स्पृशन्तु।" ततः, दैत्यैः शतशः अस्त्रवृष्ट्याः आहतः, प्रह्लादः किंचित् अपि वेदनां न अनुभूतवान्, पुनः पुनः नवः जातः। मूढ, शत्रुपक्षात् निवर्तस्व; अहं तव निर्भयता ददामि, बुद्धिमान् भव, मोहात् न तिष्ठ। सर्वभीतानां हरः मम चित्ते स्थितः, पितः, कः भीः शेषः? स्मरणेन, जन्म-जरा-मृत्यु-भीः सर्वाः नश्यन्ति। "सर्पाः! एष दुष्टः, अत्यन्तदुष्टचित्तः, कुपथं चरति—तं विषाग्निना शीघ्रं विनाशयत।" एवं उक्त्वा, सर्पाः—कुहकः, तक्षकः, अन्धकः—महाविषेण तम् सर्वाङ्गम् दंशितवन्तः। किंतु कृष्णस्मरणे मग्नः, तैः दंशितः अपि, प्रह्लादः स्वदेहं न अवगच्छत्, स्मरणानन्दे स्थितः। सर्पदंष्ट्राः भग्नाः, फणेषु मणयः विदीर्णाः, हृदि तापः, कम्पनं, तथापि तस्य त्वक् किंचित् अपि न भग्ना; दैत्याधिपः, अन्यं उपायं चिन्तय। "दिक्पालाः! महाक tuskयुक्त गजाः! शत्रुपक्षभङ्गकर्तारं एतम् प्रहारैः दग्ध्वा विनाशयत, यथा दग्धकाष्ठं अग्निः।" ततः, दिक्पालैः पर्वतसमानैः, बालः भूमौ पतितः, गजदंष्ट्रैः विदारितः। गोविन्दस्मरणं कृत्वा, सहस्रशः गजदंष्ट्राः तस्य वक्षसि भग्नाः; तदा स पितरं उवाच। "गजदंष्ट्राः वज्रसमानाः भग्नाः—एष मम बलं न, जनार्दनस्मरणस्य बलं, यः महाविपत्तीनां पापानां च नाशकः।" "अग्निं प्रज्वालयत, असुराः! दिक्पालाः निवर्तन्तु! वातः, अग्निं प्रज्वालय; एतं पापं असुराधिपपुत्रं महाच्छन्दनैः आवृतं दग्ध्वा।" तदा दानवाः अग्निप्रेरिताः तं दग्ध्वा। "पितः, वातेन अग्निः प्रज्वलितः अपि, मां न दहति; सर्वत्र कमलवनानि विस्तीर्णानि, दिशः शीतलाः दृश्यन्ते।" ततः भार्गवपुत्राः, महात्मानः, वाग्मिनः, प्रशंसन्तः, दैत्याधिपं उवाचुः। "राजन्, पुत्रे, भ्राते च, क्रोधं न कुर्याः; देवसमूहे क्रोधः फलप्रदः।" "एवं, तव पुत्रस्य दण्डकर्तारः ते भविष्यन्ति।" "बाल्यं दोषस्थानम्, दैत्यराज; अतः बालके क्रोधः न युक्तः।" "यदि वचोभिः हरिपक्षं न त्यजति, तर्हि मरणाय तन्त्रं विधास्यामः।" एवं पुरोहितैः प्रेरितः, दैत्यराजः पुत्रम् अग्निसभायाः निष्कासितवान्। गुरुकुले वसन्, बालः अन्यान् दैत्यबालान् पुनः पुनः उपदेशं ददाति, अन्येषु पाठेषु अपि। "मम उत्तमं उपदेशं शृणुत, दैत्याः, दितिसुताः; अन्यथा न मन्यत; लोभाद्यन्यः प्रयोजनं नास्ति।" "जातस्य बाल्यं, ततः सर्वस्य युवावस्था; तदा निर्बाधं, दिनैः वृद्धावस्था आगच्छति।" "ततः, दैत्याधिपपुत्राः, मृत्युः जीवितं उपगच्छति; एष प्रत्यक्षं दृष्टम् अस्माभिः, भवद्भिः च।" "मृतस्य पुनर्जन्म निश्चितम्, अन्यथा न; परम्परा एषा, कारणं विना उत्पत्तिः न।" "गर्भवासादि, पुनर्जन्मपर्यन्तं, सर्वं दुःखमेव; अन्यत् न।" "क्षुधातृष्णानिवृत्तिः, शीताद्यनिवृत्तिः, बालबुद्धिभिः सुखं इति मन्यते; परं तु तद् अपि दुःखमेव।" "येषां अङ्गानि अत्यन्तं जडानि, यः सुखं यत्नेन इच्छति, यः इन्द्रियाणि मोहज्ञानवृत्त्या आच्छादितानि—तस्य ताडनं अपि सुखं इव।" "देहः किम्, कफादि-समूहः; रूपं, कान्तिः, गन्धः, आकर्षणं, किम् गुणाः तस्य?