ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਵਤ੍ਸਾਧ੍ਯ ਯਧ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਭਵਾਂਸ੍ਤਪਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਵ ॥ ੧,੧੨.
ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਲਾਪਵਤੀਮੇਵਂ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਵਿष੍ਣੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਸੁਧ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਵਤ੍ਸ ਵਤ੍ਸ ਸੁਘੋਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਭੀषਣੇ । ਵਨੇऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤ੍ਯਪਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਾਵਿਰ੍ਬਭੁਸ੍ਤਤਃ । ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੋਗ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਮੁਖੈਃ ॥ ੧,੧੨.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਾਦਾਨਤੀਵੋਗ੍ਰਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਪੁਰਃ । ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨੇਦੁਃ ਸਜ੍ਵਾਲਾਃ ਕਵਲੈਰ੍ਮੁਖੈਃ । ਤ੍ਰਾਸਾਯ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੧,੧੨.
ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਆਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦਨ੍ਯਤਾਮੇष ਛਿਦ੍ਯਤਾਂ ਛਿਦ੍ਯਤਾਮਯਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚਾਯ ਮਿਤ੍ਯੁਚੁਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ ਇਸਨੂੰ! ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ ਇਸਨੂੰ! ਖਾਓ, ਖਾਓ ਇਸਨੂੰ! — ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਕਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ ਸਿਂਹੋष੍ਟ੍ਰਮਕਰਾਨਨਾਃ । ਤ੍ਰਾਸਾਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੇਦੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸ਼ੇਰ, ਊਠ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਾਨਿ ਤੇ ਨਾਦਾਃ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਨਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਪਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਏਕਾਗ੍ਰਚੇਤਾਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਤ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਨਾਥਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਂ ਕਥਞ੍ਚਨ ॥ ੧,੧੨.
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਵਿਲੀਨਾਸੁ ਪੁਨਃ ਸੁਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਹਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਮਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਹਰਿਮ੍ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਾਪਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪਰੇਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਤਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਧਰੁਵ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਕਲਾਲੇਸ਼ੈਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਤਥਾਯਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯृਦ੍ਧਿਮਹਰ੍ਨਿਂਸ਼ਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਔਤਾਨਪਾਦਿਤਪਸਾ ਵਯਮਿਤ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ ॥ ੧,੧੨.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ।
ਨਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕਿਮਭੀਪ੍ਸਤਿ । ਵਿਤ੍ਤਪਾਮ੍ਬੁਪਸੋਮਾਨਾਂ ਸਾਭਿਲਾषਃ ਪਦੇषੁ ਕਿਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ, ਜਾਂ ਧਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਸ਼ ਹृਦਯਾਚ੍ਛਲ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰ । ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਤਨਯਂ ਤਪਸਃ ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯ ॥ ੧,੧੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚੁਭਨ ਦੂਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਂ ਨੈਵਾਮ੍ਬੁਪਧਨੇਸ਼ਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਯਂ ਕਾਮਂ ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਖਿਲਂ ਸੁਰਾ ॥ ੧,੧੨.
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਦੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਰਜਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਤ ਦੇਵਾ ਯਥਾਕਾਮ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ । ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਂ ਬਾਲਂ ਤਪਸ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ فرمایا: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਤਕ੍ਰਤੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਾ ਤਨ੍ਮਯਤ੍ਵੇਨ ਤੋषਿਤਃ । ਗਤ੍ਵਾ ਧ੍ਰੁਵਮੁਵਾਚੇਦਂ ਚਤੁਰ੍ਭੁਜਵਪੁਰ੍ਹਰਿਃ ॥ ੧,੧੨.
ਭਗਵਾਨ, ਜੋ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਧਰੂਵ ਦੀ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਹਰੀ ਨੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰੂਵ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਔਤ੍ਤਾਨਪਾਦੇ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤਪਸਾ ਪਰਿਤੋषਿਤਃ । ਵਰਦੋਹਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤੋ ਵਰਂ ਵਰਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ॥ ੧,੧੨.
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਧਾਈ ਹੋਵੇ; ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਵਰਦਾਤਾ ਬਣ ਕੇ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਹੇ ਨਿਸ਼ਠਾਵਾਨ, ਕੋਈ ਵਰ ਮੰਗ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਯਾਰ੍ਥਨਿਰਪੇਕ੍ਸ਼ਂ ਤੇ ਮਯਿ ਚਿਤ੍ਤਂ ਯਦਾ ਹਿਤਮ੍ । ਤੁष੍ਟੋਹਂ ਭਵਤਸ੍ਤੇਨ ਤਦ੍ਵृਣੀष੍ਵ ਵਰਂ ਪਰਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਤੇਰਾ ਮਨ ਮੈਨੂੰ ਹੀ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦੁਨੀਆਵੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬੇਪਰਵਾਹ; ਮੈਂ ਇਸ ਕਰਕੇ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ। ਇਸ ਲਈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਰ ਮੰਗ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੇਤ੍ਥਂ ਗਦਿਤਂ ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਬਾਲਕਃ । ਉਨ੍ਮੀਲਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋ ਦਦृਸ਼ੇ ਧ੍ਯਾਨਦृष੍ਟਂ ਹਰਿਂ ਪੁਰਃ ॥ ੧,੧੨.
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ فرمایا: ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬੱਚੇ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲੀਆਂ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹਰੀ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਦੇਖਿਆ।
ਸ਼ਙ੍ਖਚਕ੍ਰਗਦਾਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਵਰਾਸਿਧਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ । ਕਿਰੀਟਿਨਂ ਸਮਾਲੋਕ੍ਯ ਜਗਾਮ ਸ਼ਿਰਸਾ ਮਹੀਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਗਦਾ, ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਮਕੁਟ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਧਰੂਵ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਨਮਾਇਆ।
ਰੋਮਾਞ੍ਚਿਤਾਙ੍ਗਃ ਸਹਸਾ ਸਾਧ੍ਵਸਂ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਸ੍ਤਵਾਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ ਚਕ੍ਰੇ ਮਾਨਸਂ ਧ੍ਰੁਵਃ ॥ ੧,੧੨.
ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਚਾਨਕ ਵੱਡੀ ਭੈਅ ਭਾਵਨਾ ਆ ਗਈ; ਧਰੂਵ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਕਿਂ ਵਦਾਮਿ ਸ੍ਤੁਤਾਵਸ੍ਯ ਕੇਨੋਕ੍ਤੇਨਾਸ੍ਯ ਸਂਸ੍ਤੁਤਿਃ । ਇਤ੍ਯਾਕੁਲ ਮਤਿਰ੍ਦੇਵਂ ਤਮੇਵ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ ॥ ੧,੧੨.
ਮੈਂ ਕੀ ਆਖਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਵਿੱਚ? ਕਿਹੜੇ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਾਂ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਲਝਣ ਆਈ, ਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਧ੍ਰੁਵ ਉਵਾਚ ਭਗਵਨ੍ਯਦਿ ਮੇ ਤੋषਂ ਤਪਸਾ ਪਰਮਂ ਗਤਃ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਤਦਹਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਵਰਮੇਨਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛ ਮੇ ॥ ੧,੧੨.
ਧਰੂਵ ਨੇ فرمایا: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੀ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਸਚਮੁਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿਓ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰ ਸਕਾਂ।
ਅਥ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਵਦਨਃ ਸ ਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨृਪਨਨ੍ਦਨਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਣਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਭੂਤਧਾਤਾਰਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਹੋ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ।
(ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਦ੍ਯੌਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵੇਦਜ੍ਞੈਰ੍ਜ੍ਞਾਯਤੇ ਯਸ੍ਯ ਨੋ ਗਤਿਃ । ਤਂ ਤ੍ਵਾਂ ਕਥਮਹਂ ਦੇਵ ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਰੋਮਿ ਬਾਲਕਃ । ਤ੍ਵਦ੍ਭਕ੍ਤਿਪ੍ਰਵਣਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰ ਮੇ ਮਨਃ । ਸ੍ਤੋਤੁਂ ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਂ ਤ੍ਵਤ੍ਪਾਦੌ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਚ ਮੇ) ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਸ਼ਙ੍ਖਪ੍ਰਾਨ੍ਤੇਨ ਗੋਵਿਨ੍ਦਸ੍ਤਂ ਪਸ੍ਪਰ੍ਸ਼ ਕृਤਾਞ੍ਜਲਿਮ੍ । ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਤਨਯਂ ਦ੍ਵਿਜਵਰ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਃ ॥ ੧,੧੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਆਦਿ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਦਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੁਹਾਡਾ ਰਾਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ; ਮੈਂ, ਇੱਕ ਬੱਚਾ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਤੁਤੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਤੁਹਾਡੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ, ਤੇਰੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ੋ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ فرمایا: ਗੋਵਿੰਦ ਨੇ, ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੰਖ ਦੇ ਕੋਨੇ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।