ਨਦ੍ਯੋ ਨਦਾਃ ਸਮੁਦ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪਰਮਂ ਯਯੁਃ । ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ੋਭਾਦਮਰਾਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪਰਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮਹਾਮੁਨੇ ॥ ੧,੧੨.
ਨਦੀਆਂ, ਨਾਲੇ ਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਬਹੁਤ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ।
ਯਾਮਾ ਨਾਮ ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਪਰਮਾਕੁਲਾਃ । ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਸਹ ਸਂਮਨ੍ਤ੍ਰ੍ਯ ਧ੍ਯਾਨਭਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੁਃ ॥ ੧,੧੨.
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਯਾਮਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦੇਵਤੇ ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਬਹੁਤ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਤੋੜਣ ਲਈ ਸਲਾਹ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਕੂष੍ਮਾਣ੍ਡਾ ਵਿਵਿਧੈ ਰੂਪੈਰ੍ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਸਮਾਧਿਭਙ੍ਗਮਤ੍ਯਨ੍ਤਮਾਰਬ੍ਧਾਃ ਕਰ੍ਤੁਮਾਤੁਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਕੂਸ਼ਮਾਂਡਾ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮਹਾ ਇੰਦਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਧੀ ਤੋੜਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ।
ਸੁਨੀਤਿਰ੍ਨਾਮ ਤਨ੍ਮਾਤਾ ਸਾਸ੍ਤ੍ਰਾ ਤਤ੍ਪੁਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪੁਤ੍ਰੇਤਿ ਕਰੁਣਾਂ ਵਾਚਮਾਹ ਮਾਯਾਮਯੀ ਤਦਾ ॥ ੧,੧੨.
ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ, ਸੁਨੀਤੀ ਨਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ; ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਦਇਆ ਵਾਲੀ ਬੋਲੀ ਵਿਚ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: 'ਪੁੱਤਰ...'
ਪੁਤ੍ਰਕਾਸ੍ਮਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਸ਼ਰੀਰਾਤ੍ਯਯਦਾਰੁਣਾਤ੍ । ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਤੋ ਮਯਾ ਲਬ੍ਧੋ ਬਹੁਭਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਨੋਰਥੈ ॥ ੧,੧੨.
'ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਇਹ ਕਠੋਰ ਨਾਸ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆ; ਤੈਨੂੰ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਮਿਹਨਤ ਤੇ ਚਾਹ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।'
ਦੀਨਾਮੇਕਾਂ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤੁਮਨਾਥਾਂ ਨ ਤ੍ਵਮਰ੍ਹਸਿ । ਸਪਤ੍ਨੀਵਚਨਾਦ੍ਵਤ੍ਸ ਅਗਤੇਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਮਮ ॥ ੧,੧੨.
'ਮੈਂ ਨਿਰਾਸ਼, ਇਕੱਲੀ ਤੇ ਬੇਸਹਾਰੀ ਨੂੰ ਤੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਨਾ ਜਾ; ਸਪਤਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਤੇ, ਵਤਸ, ਤੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਆਸ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ?'
ਕ੍ਵ ਚ ਤ੍ਵਂ ਪਞ੍ਚਵਰ੍षੀਯਃ ਕ੍ਵਚੈਤਦ੍ਦਾਰੂਣਂ ਤਪਃ । ਨਿਵਰ੍ਤਤਾਂ ਮਨਃ ਕष੍ਟਾਨ੍ਨਿਰ੍ਬਨ੍ਧਾਤ੍ਫਲਵਰ੍ਜਿਤਾਤ੍ ॥ ੧,੧੨.
'ਤੂੰ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਮਨ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਔਖੇ ਤੇ ਫਲ ਰਹਿਤ ਯਤਨਾਂ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ।'
ਕਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨਾਨ੍ਤੇ ਤਦਨ੍ਤੇऽਧ੍ਯਯਨਸ੍ਯ ਤੇ । ਤਤਃ ਸਮਸ੍ਤਭੋਗਾਨਾਂ ਤਦਨ੍ਤੇ ਚੇष੍ਯਤੇ ਤਪਃ ॥ ੧,੧੨.
'ਖੇਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਦਾ; ਤੇ ਸਭ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਤਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।'
ਕਾਲਃ ਕ੍ਰੀਡਨਕਾਨਾਂ ਯਸ੍ਤਵ ਬਾਲਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤ੍ਵਮਿਚ੍ਛਸਿ ਤਪਃ ਕਿਂ ਨਾਸ਼ਾਯਾਤ੍ਮਨੋ ਰਤਃ ॥ ੧,੧੨.
ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰੀ ਉਮਰ ਖੇਡਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੂੰ ਹਾਲੇ ਬੱਚਾ ਹੈ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਤਪਸਿਆਵਾਂ ਕਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਹੈਂ?
ਮਤ੍ਪ੍ਰੀਤਿਃ ਪਰਮੋ ਧਰ੍ਮੋ ਵਯੋਵਸ੍ਥਾਕ੍ਰਿਯਾਕ੍ਰਮਮ੍ । ਅਨੁਵਰ੍ਤਸ੍ਵ ਮਾ ਮੋਹਾਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਾਸ੍ਮਾਦਧਰ੍ਮਤਃ ॥ ੧,੧੨.
ਮੇਰੀ ਮਮਤਾ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਰਮ ਹੈ; ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ। ਭੁਲੇਖੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਅਧਰਮ ਨਾ ਕਰ।
ਪਰਿਤ੍ਯਜਤਿ ਵਤ੍ਸਾਧ੍ਯ ਯਧ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਭਵਾਂਸ੍ਤਪਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਿਹ ਪ੍ਰਾਣਾਂਸ੍ਤਤੋ ਵੈ ਪਸ਼੍ਯਤਸ੍ਤਵ ॥ ੧,੧੨.
ਜੇ ਤੂੰ, ਮੇਰੇ ਪਿਆਰੇ, ਇਹ ਤਪਸਿਆ ਛੱਡ ਦੇਵੇਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਥੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਛੱਡਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਾਂ ਪ੍ਰਲਾਪਵਤੀਮੇਵਂ ਬਾष੍ਪਾਕੁਲਵਿਲੋਚਨਾਮ੍ । ਸਮਾਹਿਤਮਨਾ ਵਿष੍ਣੌ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਨਪਿ ਨ ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੰਜੂ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਬੇਸੁਧ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ।
ਵਤ੍ਸ ਵਤ੍ਸ ਸੁਘੋਰਾਣਿ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯੇਤਾਨਿ ਭੀषਣੇ । ਵਨੇऽਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣੀਃ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤ੍ਯਪਗਮ੍ਯਤਾਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਪੁੱਤਰ, ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਡਰਾਉਣੇ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਰਾਖਸ਼, ਹਥਿਆਰ ਲੈ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆ ਰਹੇ ਹਨ; ਇੱਥੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸਾਥ ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸ੍ਯਾਵਿਰ੍ਬਭੁਸ੍ਤਤਃ । ਅਭ੍ਯੁਦ੍ਯਤੋਗ੍ਰਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਜ੍ਵਾਲਾਮਾਲਾਕੁਲੈਰ੍ਮੁਖੈਃ ॥ ੧,੧੨.
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਚਲੀ ਗਈ, ਫਿਰ ਰਾਖਸ਼ ਆ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਹਥਿਆਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਤਤੋ ਨਾਦਾਨਤੀਵੋਗ੍ਰਨ੍ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਤੇ ਪੁਰਃ । ਮੁਮੁਚੁਰ੍ਦੀਪ੍ਤਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਭ੍ਰਾਮਯਨ੍ਤੋ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼, ਅੱਗ ਵਾਲੇ ਹਥਿਆਰ ਘੁੰਮਦੇ ਹੋਏ, ਡਰਾਉਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ।
ਸ਼ਿਵਾਸ਼੍ਚ ਸ਼ਤਸ਼ੋ ਨੇਦੁਃ ਸਜ੍ਵਾਲਾਃ ਕਵਲੈਰ੍ਮੁਖੈਃ । ਤ੍ਰਾਸਾਯ ਤਸ੍ਯ ਬਾਲਸ੍ਯ ਯੋਗਯੁਕ੍ਤਸ੍ਯ ਸਰ੍ਵਦਾ ॥ ੧,੧੨.
ਸੈਂਕੜੇ ਸਿਆਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੋਗ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਚੀਕਣ ਲੱਗੇ।
ਹਨ੍ਯਤਾਂ ਦਨ੍ਯਤਾਮੇष ਛਿਦ੍ਯਤਾਂ ਛਿਦ੍ਯਤਾਮਯਮ੍ । ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਭਕ੍ਸ਼੍ਯਤਾਂ ਚਾਯ ਮਿਤ੍ਯੁਚੁਸ੍ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਮਾਰੋ, ਮਾਰੋ ਇਸਨੂੰ! ਕੱਟੋ, ਕੱਟੋ ਇਸਨੂੰ! ਖਾਓ, ਖਾਓ ਇਸਨੂੰ! — ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੀਕਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਨਾਨਾਵਿਧਾਨ੍ਨਾਦਾਨ੍ ਸਿਂਹੋष੍ਟ੍ਰਮਕਰਾਨਨਾਃ । ਤ੍ਰਾਸਾਯ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਯ ਨੇਦੁਸ੍ਤੇ ਰਜਨੀਚਰਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਘੁੰਮਣ ਵਾਲੇ ਰਾਖਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਸ਼ੇਰ, ਊਠ ਅਤੇ ਮਗਰਮੱਛ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਡਰਾਉਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਰਕ੍ਸ਼ਾਂਸਿ ਤਾਨਿ ਤੇ ਨਾਦਾਃ ਸ਼ਿਵਾਸ੍ਤਾਨ੍ਯਾਯੁਧਾਨਿ ਚ । ਗੋਵਿਨ੍ਦਾਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਯੁਰ੍ਨਨ੍ਦ੍ਰਿਯਗੋਚਰਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਪਰ ਉਹ ਰਾਖਸ਼, ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਚੀਕਾਂ, ਸਿਆਲ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਗੋਵਿੰਦ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਏ।
ਏਕਾਗ੍ਰਚੇਤਾਃ ਸਤਤਂ ਵਿष੍ਣੁਮੇਵਾਤ੍ਮਸਂਸ਼੍ਰਯਮ੍ । ਦृष੍ਟਵਾਨ੍ ਪृਥਿਵੀਨਾਥਪੁਤ੍ਰੋ ਨਾਨ੍ਯਂ ਕਥਞ੍ਚਨ ॥ ੧,੧੨.
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਕਾਗਰ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੂੰ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਮੰਨ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤਤਃ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਮਾਯਾਸੁ ਵਿਲੀਨਾਸੁ ਪੁਨਃ ਸੁਰਾਃ । ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਸ੍ਤਤ੍ਪਰਾਭਵਸ਼ਙ੍ਕਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਮਾਇਆਵਾਂ ਮਿਟ ਗਈਆਂ, ਦੇਵਤੇ ਫਿਰ ਬਹੁਤ ਘਬਰਾਏ, ਹਾਰ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ।
ਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ ਜਗਦ੍ਯੋਨਿਮਨਾਦਿਨਿਧਨਂ ਹਰਿਮ੍ । ਸ਼ਰਣ੍ਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤਾਪਿਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾ ਆਰੰਭ ਹੈ ਨਾ ਅੰਤ, ਹਰੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਆਏ, ਉਸ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ।
ਦੇਵਾ ਊਚੁਃ ਦੇਵਦੇਵ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਪਰੇਸ਼ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮ । ਧ੍ਰੁਵਸ੍ਯ ਤਪਸਾ ਤਪ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਵਯਂ ਸ਼ਰਣਂ ਗਤਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਦੇਵਤੇ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ, ਧਰੁਵ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਹੋ ਕੇ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ।
ਦਿਨੇ ਦਿਨੇ ਕਲਾਲੇਸ਼ੈਃ ਸ਼ਸ਼ਾਙ੍ਕ ਪੂਰ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਤਥਾਯਂ ਤਪਸਾ ਦੇਵ ਪ੍ਰਯਾਤ੍ਯृਦ੍ਧਿਮਹਰ੍ਨਿਂਸ਼ਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਜਿਵੇਂ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਉਹ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਔਤਾਨਪਾਦਿਤਪਸਾ ਵਯਮਿਤ੍ਥਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ । ਭੀਤਾਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਾਤਾਸ੍ਤਪਸਸ੍ਤਂ ਨਿਵਰ੍ਤਯ ॥ ੧,੧੨.
ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ, ਉਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਕੇ ਅਸੀਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਏ ਹਾਂ; ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਉਸਨੂੰ ਤਪਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ।
ਨਵਿਦ੍ਮਃ ਕਿਂ ਸ ਸ਼ਕ੍ਰਤ੍ਵਂ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਂ ਕਿਮਭੀਪ੍ਸਤਿ । ਵਿਤ੍ਤਪਾਮ੍ਬੁਪਸੋਮਾਨਾਂ ਸਾਭਿਲਾषਃ ਪਦੇषੁ ਕਿਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਇੰਦਰ ਦਾ ਸਥਾਨ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਸੂਰਜ ਦਾ, ਜਾਂ ਧਨ, ਪਾਣੀ ਜਾਂ ਚੰਦ ਦੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਤਦਸ੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਸ਼ ਹृਦਯਾਚ੍ਛਲ੍ਯਮੁਦ੍ਧਰ । ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਤਨਯਂ ਤਪਸਃ ਸਨ੍ਨਿਵਰ੍ਤਯ ॥ ੧,੧੨.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ; ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀ ਚੁਭਨ ਦੂਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੋ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ ਨੇਨ੍ਦ੍ਰਤ੍ਵਂ ਨ ਚ ਸੂਰ੍ਯਤ੍ਵਂ ਨੈਵਾਮ੍ਬੁਪਧਨੇਸ਼ਤਾਮ੍ । ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਯਤ੍ਯੇष ਯਂ ਕਾਮਂ ਤਂ ਕਰੋਮ੍ਯਖਿਲਂ ਸੁਰਾ ॥ ੧,੧੨.
ਸ੍ਰੀ ਭਗਵਾਨ ਨੇ فرمایا: ਉਹ ਇੰਦਰ ਦੀ ਗੱਦੀ, ਸੂਰਜ ਦਾ ਦਰਜਾ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਜੋ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਪੂਰੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਯਾਤ ਦੇਵਾ ਯਥਾਕਾਮ ਸ੍ਵਸ੍ਥਾਨਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ । ਨਿਵਰ੍ਤਯਾਮ੍ਯਹਂ ਬਾਲਂ ਤਪਸ੍ਯਾਸਕ੍ਤਮਾਨਸਮ੍ ॥ ੧,੧੨.
ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਓ, ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ; ਮੈਂ ਖੁਦ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਪੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਸ੍ਤਤਃ । ਪ੍ਰਯਯੁਃ ਸ੍ਵਾਨਿ ਧਿष੍ਣ੍ਯਾਨਿ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਪੁਰੋਗਮਾਃ ॥ ੧,੧੨.
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ فرمایا: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਲੋਂ ਆਖੇ ਜਾਣ 'ਤੇ, ਸਤਕ੍ਰਤੂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।