ਤਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਦੁਃਖਂ ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮ੍ਭਵਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਆਉਣ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਰਾਜਾਸਨਂ ਰਾਜਚ੍ਛਤ੍ਰਂ ਵਰਾਸ਼੍ਚਾਵਰਵਾਰਣਾਃ । ਯਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਾਨਿ ਤਸ੍ਯੈਤੇ ਮਤ੍ਵੈਤਚ੍ਛਾਂਮ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰਕ ॥ ੧,੧੧.
ਰਾਜਾ ਦੀ ਗੱਦੀ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਛਤਰੀ, ਵਰ, ਤੇ ਹਾਥੀ—ਇਹ ਸਭ ਉਸ ਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਵਧੇਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਸਮਝ ਲੈ, ਪੁੱਤਰਾ, ਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਂਤੀ ਰੱਖ।
ਅਨ੍ਯਜਨ੍ਮਕृਤੈਃ ਪੁਣ੍ਯੈਃ ਸੁਰੁਚ੍ਯਾ ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਨृਪਃ । ਭਾਰ੍ਯੇਤਿ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਚਾਨ੍ਯਾਂ ਮਦ੍ਵਿਧਾ ਪੁਣ੍ਯਵਰ੍ਜਿਤਾ ॥ ੧,੧੧.
ਪਿਛਲੇ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪੁੰਨ ਨਾਲ, ਸੁਰੂਚੀ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ, ਤੇ ਮੇਰੇ ਵਰਗੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਘੱਟ ਹਨ, ਹੋਰ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪੂਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯਸਂਪਨ੍ਨਸ੍ਤਸ੍ਯਾਃ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥੋਤ੍ਤਮਃ । ਮਮ ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਜਾਤਃ ਸ੍ਵਲ੍ਪਪੁਣ੍ਯੋ ਧ੍ਰੁਵੋ ਭਵਾਨ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤ ਉੱਤਮ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਦੀ ਭਰਮਾਰ ਮਿਲੀ ਹੈ; ਮੇਰਾ ਪੁੱਤ ਧਰੁਵ, ਘੱਟ ਪੁੰਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਹੈ।
ਤਥਾਪਿ ਦੁਃਖਂ ਨ ਭਵਾਨ੍ ਕਰ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ ਪੁਤ੍ਰਕ । ਯਸ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਸ ਤੇਨੈਵ ਸ੍ਵੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਮਾਨਵਃ ॥ ੧,੧੧.
ਫਿਰ ਵੀ, ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰ। ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਆਵੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਜਦ ਤਕ ਰਹੇ, ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਦਿ ਤੇ ਦੁਃਖਮਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸੁਰੁਚ੍ਯਾ ਵਚਸਾਭਵਤ੍ । ਤਤ੍ਪੁਣ੍ਯੋਪਚਯੇ ਯਤ੍ਨਂ ਕੁਰੁ ਸਰ੍ਵਫਲਪ੍ਰਦੇ ॥ ੧,੧੧.
ਜੇ ਸੁਰੁਚੀ ਦੇ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਦੁਖ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਕਮਾਈ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਫਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਸ਼ੀਲੋ ਭਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਮੈਤ੍ਰਃ ਪ੍ਰਾਣਿਹਿਤੇ ਰਤਃ । ਨਿਮ੍ਨਂ ਯਥਾਪਃ ਪ੍ਰਵਣਾਃ ਪਾਤ੍ਰਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸਮ੍ਪਦਃ ॥ ੧,੧੧.
ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਅ ਰੱਖ, ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਯਤਨ ਕਰ; ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਦੌਲਤ ਵੀ ਸਚੇ ਹੱਕਦਾਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਧ੍ਰੁਵ ਉਵਾਚ ਅਮ੍ਬ ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਪ੍ਰਾਤ੍ਥ ਪ੍ਰਸ਼ਮਾਯ ਵਚੋ ਮਮ । ਨੈਤਦ੍ਦੁਰ੍ਵਾਚਸਾ ਭਿਨ੍ਨੇ ਹृਦਯੇ ਮਮ ਤਿष੍ਠਤਿ ॥ ੧,੧੧.
ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਬੋਲਿਆ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰਾ ਦਿਲ ਕਠੋਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸੋऽਹਂ ਤਥਾ ਯਤਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਸਰ੍ਵੋਤ੍ਤਮੋਤ੍ਤਮਮ੍ । ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਸ਼ੋषਾਣਾਂ ਜਗਤਾਮਭਿ ਪੂਜਿਤਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਐਸਾ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਤੇ ਵਧੀਆ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਨਮਾਨਿਤ ਹੋਵੇ ਤੇ ਕਦੇ ਮਿਟੇ ਨਾ।
ਸੁਰੁਚਿਰ੍ਦਯਿਤਾ ਰਾਜ੍ਞਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਜਾਤੋਸ੍ਮਿ ਨੋਦਰਾਤ੍ । ਪ੍ਰਭਾਵਂ ਪਸ਼੍ਯ ਮੇਂਬ ਤ੍ਵਂ ਵृਦ੍ਧਸ੍ਯਾਪਿ ਤਵੋਦਰੇ ॥ ੧,੧੧.
ਸੁਰੁਚੀ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜੰਮਿਆ; ਮਾਂ, ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖ, ਜਦ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਧੇਰੇ ਉਮਰ ਵਾਲੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਹਾਂ।
ਉਤ੍ਤਮਃ ਸ ਮਮ ਭ੍ਰਾਤਾ ਯੋ ਗਰ੍ਭੇਣ ਧृਤਸ੍ਤਯਾ । ਸ ਰਾਜਾਸਨਮਾਪ੍ਨੋਤੁ ਪਿਤ੍ਰਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤਥਾਸ੍ਤੁ ਤਤ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਉੱਤਮ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਉਹ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਰਾਜ-ਸਿੰਘਾਸਨ ਲੈ ਲਵੇ; ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।
ਨਾਨ੍ਯਦਤ੍ਤਮਭੀਪ੍ਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਤਾਨਮਮ੍ਬ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ । ਇਚ੍ਛਾਮਿ ਤਦਹਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪ ਪਿਤਾ ਮਮ ॥ ੧,੧੧.
ਮਾਂ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ; ਮੈਂ ਉਹੀ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਸੀ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਗृਹਾਨ੍ਮਾਤੁਰਿਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਤਰਂ ਧ੍ਰੁਵਃ । ਪੁਰਾਚ੍ਚ ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਤਤਸ੍ਤਦ੍ਬਾਹ੍ਯੋਪਵਨਂ ਯਯੋ ॥ ੧,੧੧.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਮਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਘਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਪ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਗਤਾਨ੍ਧ੍ਰੁਵਃ । ਕੁष੍ਮਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰੀਯੇषੁ ਵਿष੍ਟਰੇषੁ ਸਮਾਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਉਥੇ ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਸੱਤ ਪਿਢੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਘਾਸ ਦੇ ਚੌਕੀਆਂ ਤੇ ਬੈਠੇ ਸਨ ਤੇ ਛਾਲਾਂ ਦੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਸ ਰਾਜਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਾਨ੍ਸਰ੍ਵਾਨ੍ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯਾਭ੍ਯ ਭਾषਤ । ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਯਾਵਨਤਃ ਸਮ੍ਯਗਭਿਵਾਦਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਧ੍ਰੁਵ ਉਵਾਚ ਉਤ੍ਤਾਨਪਾਦਤਨਯਂ ਮਾਂ ਨਿਬੋਧਤ ਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਜਾਤਂ ਸੁਨੀਤ੍ਯਾਂ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਮਨ੍ਤਿਕਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਵਡਿਆ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਮਝੋ, ਜੋ ਸੁਨੀਤੀ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਹੈ।
ऋषਯ ਊਚੁਃ ਚਤੁਃਪਞ੍ਚਾ ਬ੍ਦਸਂਭੂਤੋ ਬਾਲਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤृਪਨਨ੍ਦਨ । ਨਿਰ੍ਵੇਦਕਾਰਣਂ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਵ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਵਰ੍ਤਤੇ ॥ ੧,੧੧.
ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਪੁੱਤਰ, ਉੱਤਾਨਪਾਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਚਾਰ ਜਾਂ ਪੰਜ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਹੀ ਹੈ; ਇਸ ਉਮਰ ਵਿਚ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਨ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਭਵਤਃ ਕਿਞ੍ਚਿਦ੍ਧ੍ਰਯਤੇ ਭੂਪਤਿਃ ਪਿਤਾ । ਨ ਚੈਵੈष੍ਟ ਵਿਯੋਗਾਦਿ ਤਵ ਪਸ਼੍ਯਾਮ ਬਾਲਕ ॥ ੧,੧੧.
ਤੇਰੇ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ; ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਰਾਜਾ, ਜੀਵਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੇ ਮਨ-ਚਾਹੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਪੁੱਤਰ।
ਸ਼ਰੀਰੇ ਨ ਚ ਤੇ ਵ੍ਯਾਧਿਰਸ੍ਮਾਭਿਰੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਨਿਰ੍ਵੇਦਃ ਕਿਨ੍ਨਿਮਿਤ੍ਤਸ੍ਤੇ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ॥ ੧,੧੧.
ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਕੋਈ ਬਿਮਾਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦੀ; ਜੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਕੋਈ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਹੋਵੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ ਤਤਃ ਸ ਕਥਯਾਮਾਸ ਸੁਰੁਚ੍ਯਾ ਯਦੁਦਾਹृਤਮ੍ । ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਮ੍ਯ ਤਤਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਮੁਨਯਸ੍ਤੇ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਜੋ ਸੁਰੁਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਅਹੋ ਕ੍ਸ਼ਾਤ੍ਰਂ ਪਰਂ ਤੇਜੋ ਬਾਲਸ੍ਯਾਪਿ ਯਦਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਸਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਮਾਤੁਰੁਕ੍ਤਂ ਯਦ੍ਧृਦਯਾਨ੍ਨਾਪਸਰ੍ਪਤਿ ॥ ੧,੧੧.
ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਰਾਜਸੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਬੱਚਾ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਸਤ ਮਾਂ ਦੇ ਬੋਲ ਉਸ ਦੇ ਦਿਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ।
ਭੋਭੋਃ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਦਾਯਾਦਃ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ਯਤ੍ਤ੍ਵਾਯਾਧੁਨਾ । ਕਰ੍ਤੁਂ ਵ੍ਯਵਸਿਤਂ ਤਨ੍ਨਃ ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ ॥ ੧,੧੧.
ਓ ਰਾਜਸੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵਾਰਸ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕਰਨ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ।
ਯਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਵਾਸ੍ਮਾਭਿਃ ਸਾਹਾਯ੍ਯਮਮਿਤਦ੍ਯੁਤੇ । ਤਦੁਚ੍ਯਤਾਂ ਵਿਵਕ੍ਸ਼ੁਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਮਾਭਿਰੁਪਲਕ੍ਸ਼੍ਯਸੇ ॥ ੧,੧੧.
ਹੇ ਤੇਜਸਵੀ, ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਕਿ ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੱਸੋ; ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਧ੍ਰੁਵ ਉਵਾਚ ਨਾਹ ਮਰ੍ਥਮਭੀਪ੍ਸਾਮਿ ਨ ਰਾਜ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ । ਤਤ੍ਸ੍ਥਾਨਮੇਕਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਭੁਕ੍ਤਂ ਨਾਨ੍ਯੇਨ ਯਤ੍ਪੁਰਾ ॥ ੧,੧੧.
ਧ੍ਰੁਵ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਨੂੰ ਦੌਲਤ ਜਾਂ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ; ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਥਾਂ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਭੋਗਿਆ।
ਏਤਨ੍ਮੇ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਕਥ੍ਯਤਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਯਥਾ । ਸ੍ਥਾਨਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਸਮਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃ ਸ੍ਥਾਨੇਭ੍ਯੋ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਾਃ ॥ ੧,੧੧.
ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ—ਸਭ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਂ, ਹੇ ਵਧੀਆ ਰਿਸ਼ੀਆਂ।
ਮਰੀਚਿਰੁਵਾਚ ਅਨਾਰਾਧਿਤਗੋਵਿਨ੍ਦੈਰ੍ਨਰੈਃ ਸ੍ਥਾਨਂ ਨृਪਾਤ੍ਮਜ । ਨ ਹਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯਤੇ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਤਸ੍ਮਾਦਾਰਾਧਯਾਚ੍ਯੁਤਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਮਰੀਚੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ; ਇਸ ਲਈ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੋ।
ਅਤ੍ਰਿਰੁਵਾਚ ਪਰਃ ਪਰਾਣਾਂ ਪੁਰੁषੋ ਯਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੋ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ । ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਨੋਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਸ੍ਥਾਨਮੇਤਤ੍ਸਤ੍ਯਂ ਮਯੋਦਿਤਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਅਤ੍ਰਿ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦੋਂ ਜਨਾਰਦਨ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਕਿਹਾ।
ਅਙ੍ਗਿਰਾ ਉਵਾਚ ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਤਃ ਸਰ੍ਵਮੇਵੇਦਮਚ੍ਯੁਤਸ੍ਯਾਵ੍ਯਯਾਤ੍ਮਨਃ । ਤਮਾਰਾਧਯ ਗੋਵਿਨ੍ਦਂ ਸ੍ਥਾਨਮਗ੍ਰ੍ਯਂ ਯਦੀਚ੍ਛਸਿ ॥ ੧,੧੧.
ਅੰਗਿਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਿਸਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਹੈ, ਜੋ ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਅਟੱਲ ਆਤਮਾ ਹੈ—ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਥਾਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਪੁਲਸ੍ਤ੍ਯ ਉਵਾਚ ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਪਰਂ ਧਾਮ ਯੋऽਸੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਤਥਾ ਪਰਮ੍ । ਤਮਾਰਾਧ੍ਯ ਹਰਿਂ ਯਾਤਿ ਮੁਕ੍ਤਿਮਪ੍ਯਤਿ ਦੁਰ੍ਲਭਾਮ੍ ॥ ੧,੧੧.
ਪੁਲਸਤਿਆ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜੋ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਹੈ, ਪਰਮ ਥਾਂ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉਸ ਹਰੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁਸ਼ਕਲ ਮੁਕਤੀ ਵੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪੁਲਹ ਉਵਾਚ ਐਨ੍ਦ੍ਰਮਿਨ੍ਦ੍ਰਃ ਪਰਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਯਮਾਰਾਧ੍ਯ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ । ਪ੍ਰਾਪ ਯਜ੍ਞਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਤਮਾਰਾਧਯ ਸੁਵ੍ਰਤ ॥ ੧,੧੧.
ਪੁਲਹਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦਾ ਥਾਂ ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਵਿਸ਼ਨੁ, ਯਜਨ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਹੇ ਸੁਵ੍ਰਤ, ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।