ਮਾ ਨਃ ਕੋਸ਼ਂ ਤਥਾ ਗੋष੍ਠਂ ਮਾ ਗृਹਂ ਮਾ ਪਰਿਚ੍ਦਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਕਲਤ੍ਰਞ੍ਚ ਤ੍ਯਜੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਪਾਵਨਿ
ਹੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਡਾ ਖਜਾਨਾ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘਰ, ਸੇਵਕ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਮਾ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਾ ਸੁਹ੍ਟਦੂਵਰ੍ਗ ਮਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮਾ ਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਤ੍ਯਜੇਥਾ ਮਮ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਲਯੇ
ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੱਖ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਗਰੁੱਪ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਗਹਿਣੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਨ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾਦਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ । ਤ੍ਯਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਮਲੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਗੁਣ, ਸਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾਵਲੋਕਿਤਾਃ ਮੁਹ੍ਮਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਅਪਿ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਃ ਸ ਗੁਣੀ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਕੁਲੀਨਃ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਸ ਸ਼ੂਰਃ ਸ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਹੀ ਵਧੀਆ, ਗੁਣਵਾਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋ ਵੈਗੁਣ੍ਯਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਲਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਗੁਣਾਃ । ਪਰਾਙੂਮੁਖੀ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਹਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਚਰਣ ਆਦਿ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਔਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਣਾਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗੁਣਾਨ੍ ਜਿਹ੍ਵਾਪਿ ਵੇਧਸਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਪਹ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸ਼੍ਵृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਰਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤੇ ਹਰੇ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਯਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟੋ ਵਰਦਾਹਂ ਤਵਾਗਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਦੇਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਵਰਦਾ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰਾਰ੍ਹੋ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮੇष ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵਰ ਲੈਣ ਜੋਗਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੋਵੇ: ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਰਣੇ ਯਸ੍ਤਥੇਤੇਨ ਤ੍ਵਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤ੍ਯਬ੍ਧਿਸਮ੍ਭਵੇ । ਸ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਪਰਿਤ੍ਯਾਜ੍ਯੋ ਦ੍ਰਿਤੀਯੋऽਸ੍ਤੁ ਵਰੋ ਮਮ
ਜੋ ਕੋਈ, ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰੇ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੂੰ ਕਦੇ ਛੱਡ ਨਾ ਦੇਵੀਂ—ਇਹ ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਵਰ ਹੋਵੇ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰष੍ਠੇ ਨ ਸਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਵਾਸਵ । ਦਤ੍ਤੋ ਵਰੋ ਮਯਾ ਯਸ੍ਤੇ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰਾਧਨਤੁष੍ਟਯਾ
ਹੇ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਜਨ ਤੇ ਸਤਿ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਲੋਕ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ।
ਯਸ਼੍ਚ ਸਾਯਂ ਤਥਾ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰੇਣਾਨੋਨ ਮਾਨਵਃ । ਮਾਂ ਸ੍ਤੋष੍ਯਤਿ ਨ ਤਸ੍ਯਾਹਂ ਭਵਿष੍ਯਾਮਿ ਪਰਾਙੂਮੁਖੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਅਤੇ ਸਵੇਰੇ ਵੀ ਇਸ ਭਜਨ ਨਾਲ ਮੇਰੀ ਸਤਿ ਕਰੇ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਕਦੇ ਮੂੰਹ ਨਹੀਂ ਮੋੜਾਂਗਾ।
ਏਵਂ ਵਰਂ ਦਦੌ ਦੇਵੀ ਦੇਵਰਾਜਾਯ ਵੈ ਪੁਰਾ । ਮੇਤ੍ਰੇਯ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਮਹਾਭਾਗਾ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਾਰਾਧਨਤੋषਿਤਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਨੇ, ਭਜਨ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਭृਗੋਃ ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤੂਪਨ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਮੁਦਧੇਃ ਪੁਨਃ । ਦੇਵ-ਦਾਨਵਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਸੂਤਾਮृਤਮਨ੍ਥਨੇ
ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼੍ਰੀ ਜਨਮੀ, ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਵੱਡੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ।
ਏਵਂ ਯਥਾ ਜਗਤ੍ਸ੍ਵਾਮੀ ਦੇਵਦੇਵੋ ਜਨਾਰ੍ਦ੍ਦਨਃ । ਅਵਤਾਰਂ ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਕਰੋਤ੍ਯੇष ਤਥਾ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਤ੍ਸਹਾਯਿਨੀ
ਜਿਵੇਂ ਜਗਤ ਦਾ ਸੁਆਮੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਦੇਵਤਾ ਜਨਾਰਦਨ, ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਸ਼੍ਰੀ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਅਵਤਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਨਸ਼੍ਵ ਪਹ੍ਮਾਦੁਦੂਭੂਤਾ ਆਦਿਤ੍ਯੋऽਭੂਦ੍ ਯਦਾ ਹਰਿਃ । ਯਦਾ ਤੁ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਰਾਮਸ੍ਤਦਾਭੂਦ੍ ਧਰਣੀ ਤ੍ਵਿਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਹਰੀ ਆਦਿਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਿਆ, ਉਹ ਫਿਰ ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ; ਜਦੋਂ ਭਾਰਗਵ ਰਾਮ ਬਣਿਆ, ਇਹ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ।
ਰਾਘਵਤ੍ਵੇऽਭਵਤ੍ ਸੀਤਾ ਰੁਕ੍ਮਿਣੋ ਕृष੍ਣਜਨ੍ਮਨਿ । ਅਨ੍ਯੇषੁ ਚਾਵਤਾਰੇषੁ ਵਿष੍ਣੋਰੇषਾ ਸਹਾਯਿਨੀ
ਰਾਘਵ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀਤਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਰੁਕਮਣੀ, ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਹੋਰ ਅਵਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਸਾਥੀ ਰਹੀ।
ਦੇਵਤ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਹੇਯ ਮਨੁष੍ਯਤ੍ਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੀ । ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਦੇਹਾਨੁਰੂਪਾਂ ਵੈ ਕਰੋਤ੍ਯੇषਾਤ੍ਮਨਸ੍ਤਨੁਮ੍
ਦੇਵੀ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਲਾ ਸਰੀਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਹੋਣ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਬਣਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੈਤਚ੍ਛਣੁਯਾਜ੍ਜਨ੍ਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਯਸ਼੍ਵ ਪਠੇਨ੍ਨਰਃ । ਸ਼੍ਵਿਯੋ ਨ ਵਿਚ੍ਯੁਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯ ਗृਹੇ ਯਾਵਤ੍ ਕੁਲਤ੍ਰਯਮ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਸੁਖ-ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ।
ਪਠ੍ਯਤੇ ਯੇषੁ ਚੈਵੈष ਗृਹੇषੁ ਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤਵੋ ਮੁਨੇ । ਅਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਕਲਹਾਧਾਰਾ ਨ ਤੇष੍ਵਾਸ੍ਤੇ ਕਦਾਚਨ
ਹੇ ਮੁਨੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼੍ਰੀ ਦਾ ਭਜਨ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਤੇ ਝਗੜੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੇ।
ਏਤਤ੍ ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨੇ ਯਨ੍ਮਾਂ ਤ੍ਵਂ ਪਰਿਪृਚ੍ਛਸਿ । ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਯਥਾ ਜਾਤਾ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵ ਭृਗੁਸੁਤਾ ਸਤੀ
ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸ਼੍ਰੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ, ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਦੁਧੀ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਜਨਮੀ।
ਇਤਿ ਸਕਲਵਿਭੂਤ੍ਯਵਾਪ੍ਤਿਹੇਤੁਃ ਸ੍ਤੁਤਿਰਿਯਮਿਨ੍ਦ੍ਰਮੁਖੋਦੂਗਤਾ ਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਃ । ਅਨੁਦਨਮਿਹ ਪਠ੍ਯਤੇ ਨृਬਿਰ੍ਯੈ ਰ੍ਵਸਤਿ ਨੇषੁ ਕਦਾਚਿਦਪ੍ਯਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ
ਇਹ ਭਜਨ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਵਡਿਆਈਆਂ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ ਲਈ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਇੱਥੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਅਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਨਹੀਂ ਵੱਸਦੀ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ । ਕਥਿਤਂ ਮੇ ਤ੍ਵਯਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਯਤ੍ਪृष੍ਟੋऽਸਿ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਭृਗੁਸਰ੍ਗਾਤ੍ ਪ੍ਰਭृਤ੍ਯੇष ਸਰ੍ਗੋ ਮੇ ਕ੍ਥ੍ਯਤਾਂ ਪੁਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸਭ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਸਿਰਜਣ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਦੱਸ।
ਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ । ਭृਗੋਃ ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰ੍ਵਿष੍ਣੁਪਰਿਗ੍ਰਹਃ । ਤਥਾ ਧਾਤृਵਿਧਾਤਰੌ ਖ੍ਯਾਤ੍ਯਾਂ ਜਾਤੌ ਸੁਤੌ ਭृਗੋਃ
ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪਤਨੀ ਬਣੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਖਿਆਤੀ ਤੋਂ ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਵੀ ਜਨਮੇ।
ਆਯਤਿਰ੍ਨਿਯਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਮੈਰੋਃ ਕਨ੍ਯੇ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ । ਧਾਤृਵਿਧਾਤ੍ਰੋਸ੍ਤੇ ਭਾਰ੍ਯ੍ਯੇ ਤਯੋਰ੍ਜਾਤੌ ਸੁਤਾਵੁਭੌ
ਆਯਤੀ ਤੇ ਨਿਯਤੀ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮੈਰਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਸਨ; ਧਾਤ੍ਰ ਤੇ ਵਿਧਾਤ੍ਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਬਣਾਇਆ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ।
ਪ੍ਰਾਣਸ਼੍ਚੈਵ ਮृਕਣ੍ਡੁਸ਼੍ਚ ਮਾਰ੍ਕਣ੍ਡੇਯੋ ਮृਕਣ੍ਜੁਤਃ । ਤਤੋ ਵੇਦਸ਼ੀਰਾ ਜਜ੍ਞੇ ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯਾਪਿ ਸੁਤਂ ਸ਼੍ਵृਣੁ
ਪ੍ਰਾਣ ਤੇ ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਜਨਮੇ, ਮ੍ਰਿਕੰਡੁ ਤੋਂ ਮਾਰਕੰਡੇਯਾ ਹੋਇਆ; ਫਿਰ ਵੇਦਸ਼ੀਰਸ ਜਨਮਿਆ—ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਸੁਣ।
ਪ੍ਰਾਣਸ੍ਯ ਕृਤਿਮਾਨ੍ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਵਾਂਸ਼੍ਵ ਤਤੋऽਭਵਤ੍ । ਤਤੋ ਵਂਸ਼ੋ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਸ੍ਤਾਰਂ ਭਾਰ੍ਗਵੋ ਗਤਃ
ਪ੍ਰਾਣ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕ੍ਰਿਤਿਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਰਾਜਵੰਸ਼ ਜਨਮਿਆ; ਉਸ ਤੋਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਭਾਰਗਵ ਵੰਸ਼ ਵੱਡਾ ਫੈਲ ਗਿਆ।
ਪਤ੍ਨੀ ਮਰੀਚੇਃ ਸਮ੍ਭੂਤਿਃ ਪੌਰ੍ਣਾਮਾਸਮਸੂਯਤ । ਵਿਰਜਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗਸ਼੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਯ ਪੁਤ੍ਰੌ ਮਹਾਤ੍ਮਨਃ
ਮਰੀਚੀ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੰਭੂਤੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਪੌਰਣਮਾਸਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ: ਵਿਰਜਾ ਅਤੇ ਸਰਵਗਾ।
ਵਂਸ਼ਸਂਕੀਰ੍ਤ੍ਤਨੇ ਪੁਤ੍ਰਾਨ੍ ਵਦਿष੍ਯੇऽਹਂ ਤਯੋਦ੍ਰਿਜ । ਸ੍ਮृਤਿਸ਼੍ਵਾਙ੍ਗਿਰਸਃ ਪਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸੂਤਾਃ ਕਨ੍ਯਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਵੰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਸ੍ਰਮਤੀ ਅਤੇ ਅੰਗੀਰਸ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਕੁੜੀਆਂ ਜਨਮੀਆਂ।