ਤਯਾਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੈਤ੍ਰਯ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਉਦ੍ਰਗਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙੂਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਦੂ ਦ੍ਰਿਜਾਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਭੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਤਦਾਮृਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਵ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ; ਦੈਤਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਪੀਤੇऽਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਚਮੁਸ੍ਤਦਾ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਪਾਤਾਲਂ ਤੁ ਵਿਵੇਸ਼ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ, ਆਖਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਰ੍ਵਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ਾਸਤ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਭਾਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁ ਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਿਆ; ਤਾਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਵੋਜ੍ਵ ਸ਼੍ਵੌਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਗਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਜਾਯਤ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮੁੜ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾਬ੍ਜਕਰਾਂ ਤਤਃ
ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਂਨਾਂ ਜਨਨੀਮਬ੍ਜਸਮ੍ਭਵਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਨ੍ਨਦ੍ਰਪਹ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉੱਚੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਵਨਿ । ਸਨ੍ਧਾਯ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾ ਭੂਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਤ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਤੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁਧੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾਯਿਨੀ
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ, ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸੌਮ੍ਯਾਸੌਮ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਜਗਦ੍ਰੂ ਪੈਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ਦ ਵਿ ਪੂਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ। ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੜੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਕਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋਗਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਗਦਾਭृਤਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਯਜਨ ਰੂਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਕਲਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਵਿਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਸਮੇਧਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਾਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਗਾਰਂ ਸੁਹ੍ਟਦੂ ਧਾਨ੍ਯਧਨਾਦਿਕਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੂਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਦੋਸਤ, ਅਨਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸੁਖਮ੍ । ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦੂਦृष੍ਟਿਦृष੍ਟਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲ ਭਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਰਾਜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਸੁਖ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦਵੋ ਹਰਿਃ ਪਿਤਾ । ਤ੍ਵਯੈਤਦ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਾਦ੍ਯ ਜਗਦੂਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਪਿਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਪੂਰਾ ਵਿਆਪਤ ਹੈ।
ਮਾ ਨਃ ਕੋਸ਼ਂ ਤਥਾ ਗੋष੍ਠਂ ਮਾ ਗृਹਂ ਮਾ ਪਰਿਚ੍ਦਮ੍ । ਮਾ ਸ਼ਰੀਰਂ ਕਲਤ੍ਰਞ੍ਚ ਤ੍ਯਜੇਥਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਪਾਵਨਿ
ਹੇ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ, ਸਾਡਾ ਖਜਾਨਾ, ਗੋਸ਼ਾਲਾ, ਘਰ, ਸੇਵਕ, ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਮਾ ਪੁਤ੍ਤ੍ਰਾਨ੍ ਮਾ ਸੁਹ੍ਟਦੂਵਰ੍ਗ ਮਾ ਪਸ਼ੂਨ੍ ਮਾ ਵਿਭੂषਣਮ੍ । ਤ੍ਯਜੇਥਾ ਮਮ ਦੇਵਸ੍ਯ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਾਲਯੇ
ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਵੱਖ 'ਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ, ਸਾਡੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਸਤਾਂ ਦਾ ਗਰੁੱਪ, ਪਸ਼ੂ ਜਾਂ ਗਹਿਣੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਨ ਸਤ੍ਯਸ਼ੌਚਾਭ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਸ਼ੀਲਾਦਿਭਿਰ੍ਗੁਣੈਃ । ਤ੍ਯਜ੍ਯਨ੍ਤੇ ਤੇ ਨਰਾਃ ਸਦ੍ਯਃ ਸਨ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਯੇ ਤ੍ਵਯਾਮਲੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਾਤਾ, ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਗੁਣ, ਸਚ, ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਆਚਰਣ ਤੋਂ ਵੰਞ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤ੍ਵਯਾਵਲੋਕਿਤਾਃ ਮੁਹ੍ਮਨ੍ਤੇ ਪੁਰੁषਾ ਨਿਰ੍ਗੁਣਾ ਅਪਿ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਤੁਰੰਤ ਬਦਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਸ਼੍ਲਾਧ੍ਯਃ ਸ ਗੁਣੀ ਧਨ੍ਯਃ ਸ ਕੁਲੀਨਃ ਸ ਬੁਦ੍ਧਿਮਾਨ੍ । ਸ ਸ਼ੂਰਃ ਸ ਚ ਵਿਕ੍ਰਾਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ 'ਤੇ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਨਜ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹ ਹੀ ਵਧੀਆ, ਗੁਣਵਾਨ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ, ਬੁਧੀਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਾ ਤੇ ਬਹਾਦਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਯੋ ਵੈਗੁਣ੍ਯਮਾਯਾਨ੍ਤਿ ਸ਼ੀਲਾਦ੍ਯਾਃ ਸਕਲਾ ਗੁਣਾਃ । ਪਰਾਙੂਮੁਖੀ ਜਗਦ੍ਧਾਤ੍ਰਿ ਯਸ੍ਯ ਤ੍ਵਂ ਵਿष੍ਣੁਵਲ੍ਲਭੇ
ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਸਹਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੀ ਪਿਆਰੀ, ਜਿਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੂੰਹ ਫੇਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਗੁਣ, ਜਿਵੇਂ ਆਚਰਣ ਆਦਿ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਔਗੁਣ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇ ਵਰ੍ਣਾਯਿਤੁਂ ਸ਼ਕ੍ਤਾ ਗੁਣਾਨ੍ ਜਿਹ੍ਵਾਪਿ ਵੇਧਸਃ । ਪ੍ਰਸੀਦ ਦੇਵਿ ਪਹ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ਿ ਮਾਸ੍ਮਾਂਸ੍ਤ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ੀਃ ਕਦਾਚਨ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਜੀਭ ਵੀ ਤੇਰੇ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਜੋਗ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਕਮਲ-ਅੱਖੀ ਮਾਤਾ, ਕਿਰਪਾ ਕਰ, ਸਾਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।
ਏਵਂ ਸ਼੍ਰੀਃ ਸਂਸ੍ਤੁਤਾ ਸਮ੍ਯਕ੍ ਪ੍ਰਾਹ ਦੇਵੀ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਮ੍ । ਸ਼੍ਵृਣ੍ਵਤਾਂ ਸਰ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਸ੍ਥਿਤਾ ਦ੍ਰਿਜ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਮਾਤਾ ਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸੁਣਦਿਆਂ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਬੋਲਿਆ।
ਪਰਿਤੁष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਦੇਵੇਸ਼ ਸ੍ਤ੍ਰੋਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤੇ ਹਰੇ । ਵਰਂ ਵृਣੀष੍ਵ ਯਸ੍ਤ੍ਵਿष੍ਟੋ ਵਰਦਾਹਂ ਤਵਾਗਤਾ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੇਰੇ ਇਸ ਸਤੋਤ੍ਰ ਨਾਲ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ ਹਾਂ। ਜੋ ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਵਰ ਮੰਗ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰ ਦੇਣ ਆਈ ਹਾਂ।
ਵਰਦਾ ਯਦਿ ਮੇ ਦੇਵਿ ਵਰਾਰ੍ਹੋ ਯਦਿ ਵਾਪ੍ਯਹਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਯਾਜ੍ਯਮੇष ਮੇऽਸ੍ਤੁ ਵਰਃ ਪਰਃ
ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇ ਜੇ ਮੈਂ ਵਰ ਲੈਣ ਜੋਗਾ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਵਰ ਹੋਵੇ: ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਛੱਡੀ।