ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮੈਤ੍ਰਯ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਸਮੂਹ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਜੂਜਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਵਿषਂ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਜ੍ਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਿਆ; ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਸ਼ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਪੁਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਕਮੰਡਲ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਦੈਤੇਯ-ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮੁਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਭृਤਪਂਕਜਾ
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਭਰ ਆਈ।
ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁ ਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨੇ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਵਿਸ਼ਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਤਕਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਾਵਸੁ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਨਾਚਿਆ; ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਦੀਗੂਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਾਮਮ੍ਲਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਚੌਂਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਰੁਪਧृਕ੍ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਙ੍ਗ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਚ
ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯਯੌ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯਾਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੈਤ੍ਰਯ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਉਦ੍ਰਗਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙੂਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਦੂ ਦ੍ਰਿਜਾਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਭੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਤਦਾਮृਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਵ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ; ਦੈਤਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਪੀਤੇऽਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਚਮੁਸ੍ਤਦਾ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਪਾਤਾਲਂ ਤੁ ਵਿਵੇਸ਼ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ, ਆਖਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਰ੍ਵਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ਾਸਤ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਭਾਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁ ਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਿਆ; ਤਾਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਵੋਜ੍ਵ ਸ਼੍ਵੌਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਗਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਜਾਯਤ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮੁੜ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਸਿਂਹਾਸਨਗਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮ੍ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਪੁਨਃ । ਦੇਵਰਾਜ੍ਯੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਦੇਵੀਂ ਤੁष੍ਟਾਵਾਬ੍ਜਕਰਾਂ ਤਤਃ
ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਤ੍ਰਿਦਿਵ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ, ਫਿਰ ਕਮਲ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ।
ਨਮਸ੍ਯੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਂਨਾਂ ਜਨਨੀਮਬ੍ਜਸਮ੍ਭਵਾਮ੍ । ਸ਼੍ਰਿਯਮੁਨ੍ਨਦ੍ਰਪਹ੍ਮਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਵਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਥਲਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਕਮਲ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਉੱਚੇ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਂ ਸਿਦ੍ਧਿਸ੍ਤ੍ਵਂ ਸੁਧਾ ਸ੍ਵਾਹਾ ਸ੍ਵਧਾ ਤ੍ਵਂ ਲੋਕਪਾਵਨਿ । ਸਨ੍ਧਾਯ ਰਾਤ੍ਰਿਃ ਪ੍ਰਭਾ ਭੂਤਿਰ੍ਮੇਧਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਾ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਵਾਹਾ ਤੇ ਸਵਧਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ। ਤੂੰ ਰਾਤ ਤੇ ਚਾਨਣ ਦੀ ਮਿਲਾਪ, ਤੂੰ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਬੁਧੀ, ਤੂੰ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਹੈਂ।
ਯਜ੍ਞਵਿਦ੍ਯਾ ਮਹਾਵਿਦ੍ਯਾ ਗੁਹ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਸ਼ੋਭਨੇ । ਆਤ੍ਮਵਿਦ੍ਯਾ ਚ ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਂ ਵਿਮੁਕ੍ਤਿਫਲਦਾਯਿਨੀ
ਤੂੰ ਯਜਨ ਦੀ ਗਿਆਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗਿਆਨ, ਗੁਪਤ ਗਿਆਨ, ਤੇ ਆਤਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਾ! ਤੂੰ ਹੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ।
ਆਨ੍ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਕੀ ਤ੍ਰਯੀ ਵਾਰ੍ਤ੍ਤਾ ਦਣ੍ਡਨੀਤਿਸ੍ਤ੍ਵਮੇਵ ਚ । ਸੌਮ੍ਯਾਸੌਮ੍ਯੈਰ੍ਜ੍ਜਗਦ੍ਰੂ ਪੈਸ੍ਤ੍ਵਯੈਤਦ੍ਦ ਵਿ ਪੂਰਿਤਮ੍
ਤੂੰ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਤਿੰਨ ਵੇਦ, ਵਪਾਰ, ਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਹੈਂ। ਮਿੱਠੇ ਤੇ ਕੜੇ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈਂ।
ਕਾ ਤ੍ਵਨ੍ਯਾ ਤ੍ਵਾਮृਤੇ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵ੍ਵਯਜ੍ਞਮਯਂ ਵਪੁਃ । ਅਧ੍ਯਾਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਯੋਗਿਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਗਦਾਭृਤਃ
ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਯਜਨ ਰੂਪ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਗਦਾ ਧਾਰੀ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ?
ਤ੍ਵਯਾ ਦੇਵਿ ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਸਕਲਂ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਵਿਨष੍ਟਪ੍ਰਾਯਮਭਵਤ੍ ਤ੍ਵਯੇਦਾਨੀਂ ਸਮੇਧਿਤਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਤਿੰਨੋ ਜਗਤ ਲਗਭਗ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ। ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਫਿਰ ਤੋਂ ਫਲ-ਫੂਲ ਰਹੇ ਹਨ।
ਦਾਰਾਃ ਪੁਤ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾਗਾਰਂ ਸੁਹ੍ਟਦੂ ਧਾਨ੍ਯਧਨਾਦਿਕਮ੍ । ਭਵਤ੍ਯੇਤਨ੍ਮਹਾਭਾਗੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਦੂਵੀਕ੍ਸ਼ਣਾਨ੍ਨृਣਾਮ੍
ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ, ਘਰ, ਦੋਸਤ, ਅਨਾਜ, ਧਨ ਤੇ ਹੋਰ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਮੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯ੍ਯਮਰਿਪਕ੍ਸ਼ਕ੍ਸ਼ਯਃ ਸੁਖਮ੍ । ਦੇਵਿ ਤ੍ਵਦੂਦृष੍ਟਿਦृष੍ਟਾਨਾਂ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲ ਭਮ੍
ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਰਾਜ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਤੇ ਸੁਖ, ਹੇ ਮਾਤਾ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਤੇਰੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਿਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਂ ਮਾਤਾ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਦੇਵਦਵੋ ਹਰਿਃ ਪਿਤਾ । ਤ੍ਵਯੈਤਦ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਾਦ੍ਯ ਜਗਦੂਵ੍ਯਾਪ੍ਤਂ ਚਰਾਚਰਮ੍
ਤੂੰ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਹਰੀ, ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਦੇਵ, ਪਿਤਾ ਹੈ। ਤੇਰੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੱਜ ਇਹ ਚਲਦਾ ਤੇ ਅਚਲ ਜਗਤ ਪੂਰਾ ਵਿਆਪਤ ਹੈ।