ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਫਣਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸ- ਵਹ੍ਨਿਨਾਪਹਤਤ੍ਵਿषਃ । ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੁਵੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁ ਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼ਾਸ-ਵਾਯੁਨਾਸ੍ਤਬਲਾਹਕੈਃ ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਬਣੇ ਤੇ ਪੂਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਰੂਪੋ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਮਨ੍ਥਨਾਦ੍ਰੇ ਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਭ੍ਰਮਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ ਕੁੰਭੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਥਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਚਕਰ੍ष ਭੋਗਿਰਾਜਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇऽਪਰੇਣ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ; ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲਿਆ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ਯਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਂ ਬृਹਦੂਰੂਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਥਾਪਰੇਣ ਮੈਤ੍ਰਯ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਤੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਲਿਆ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਨਾਗਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾਪ੍ਯਾਯਿਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਪਬृਂ ਹਿਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵ-ਦਾਨਵੈਃ । ਹਵਿਰ੍ਧਾਮਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸੁਰਭੀ, ਜੋ ਹਵਨ ਲਈ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਦਾਨਵ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੋ ਦੇਵੀ ਮਦਾਧੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ
ਜਦੋਂ ਆਸਥਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?', ਤਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾਤੂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਦੂ ਵਾਸਯਨ੍ ਜਗਤ੍ । ਗਨ੍ਧੇਨ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਭੂਦੂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨਨ੍ਦਸ੍ਤਰੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ, ਸੁਗੰਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਤਿੰਨ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮੈਤ੍ਰਯ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਸਮੂਹ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਜੂਜਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਵਿषਂ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਜ੍ਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਿਆ; ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਸ਼ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਪੁਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਕਮੰਡਲ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਦੈਤੇਯ-ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮੁਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਭृਤਪਂਕਜਾ
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਭਰ ਆਈ।
ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁ ਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨੇ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਵਿਸ਼ਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਤਕਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਾਵਸੁ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਨਾਚਿਆ; ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਦੀਗੂਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਾਮਮ੍ਲਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਚੌਂਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਰੁਪਧृਕ੍ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਙ੍ਗ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਚ
ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯਯੌ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਯਾਵਲੋਕਿਤਾ ਦੇਵਾ ਹਰਿਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਸ੍ਥਯਾ । ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਮੈਤ੍ਰਯ ਸਹਸਾ ਪਰਾਂ ਨਿਰ੍ਵृਤਿਮਾਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਹਰਿ ਦੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲ ਵੇਖੀ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖੁਸ਼ੀ ਮਿਲੀ।
ਉਦ੍ਰਗਂ ਪਰਮਂ ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਵਿष੍ਣੁਪਰਾਙੂਮੁਖਾਃ । ਤ੍ਯਕ੍ਤਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਾ ਮਹਾਭਾਗ ਵਿਪ੍ਰਚਿਤ੍ਤਿਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਵਲੋਂ ਛੱਡੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਵਲੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜੇ ਹੋਏ, ਵਿਪ੍ਰਚਿੱਤੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਉਲਝਣ ਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੇ ਜਗृਹੁਰ੍ਦ੍ਦੈਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਕਰੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਮਹਾਵੀਰ੍ਯ੍ਯਾ ਯਤ੍ਰਾਸ੍ਤੇ ਤਦੂ ਦ੍ਰਿਜਾਮृਤਮ੍
ਫਿਰ ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਕਮੰਡਲ ਲੈ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਸੀ ਜੋ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।
ਮਾਯਯਾ ਲੋਭਯਿਤ੍ਵਾ ਤਾਨ੍ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰੀਰੂਪਮਾਸ੍ਥਿਤਃ । ਦਾਨਵੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦਾਦਾਯ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਿਭੁਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਨੇ ਮਾਇਆ ਨਾਲ, ਔਰਤ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਦੈਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਭਾਇਆ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਪਪੁਃ ਸੁਰਗਣਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ੍ਤਤ੍ ਤਦਾਮृਤਮ੍ । ਉਦ੍ਯਤਾਯੁਧਨਿਸ੍ਤ੍ਰਿਂਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯਾਸ੍ਤਾਂਸ਼੍ਵ ਸਮਭ੍ਯਯੁਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਲਿਆ; ਦੈਤਾਂ, ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਦੌੜੇ।
ਪੀਤੇऽਮृਤੇ ਚ ਬਲਿਭਿਰ੍ਦੇਵੈਰ੍ਦੈਤ੍ਯਚਮੁਸ੍ਤਦਾ । ਵਧ੍ਯਮਾਨਾ ਦਿਸ਼ੋ ਭੇਜੇ ਪਾਤਾਲਂ ਤੁ ਵਿਵੇਸ਼ ਵੈ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀ ਕੇ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ, ਦੈਤਾਂ ਦੀ ਫੌਜ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਭੱਜ ਗਈ, ਆਖਰ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਈ।
ਤਦਾ ਦੇਵਾ ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਙ੍ਰ੍ਵਚਕ੍ਰਗਦਾਭृਤਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਯਥਾਪੂਰ੍ਵਮ੍ ਆਸ਼ਾਸਤ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਾ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੰਖ, ਚਕਰ ਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਭਵਨ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਭਾਃ ਸੂਰ੍ਯ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ । ਜ੍ਯੋਤੀਂषਿ ਚ ਯਥਾਮਾਰ੍ਗ ਪ੍ਰਯਯੁਰ੍ਮੁ ਨਿਸਤ੍ਤਮ
ਫਿਰ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਮੁੜ ਪਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਰਾਹ ਤੇ ਚਲਿਆ; ਤਾਰੇ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲ ਪਏ।
ਜਜ੍ਵਾਲ ਭਗਵਾਂਸ਼੍ਵੋਜ੍ਵ ਸ਼੍ਵੌਰੁਦੀਪ੍ਤਿਰ੍ਵ੍ਵਿਭਾਵਸੁਃ । ਧਰ੍ਮ੍ਮੇ ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਾਨਾਂ ਤਦਾ ਮਤਿਰਜਾਯਤ
ਭਗਵਾਨ ਅੱਗ ਨੇ ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕਿਆ; ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਜਾਗਿਆ।
ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਞ੍ਚ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਜੁष੍ਟਂ ਬਭੂਵ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮ । ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼੍ਵ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਃ ਪੁਨਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨਜਾਯਤ
ਤਿੰਨ ਲੋਕ, ਸ਼੍ਰੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੁਖੀ, ਮੁੜ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਹੋ ਗਿਆ।