ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਤੈਰਮਰੈਰ੍ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਦਮਾਹ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤੇਜਸੋ ਭਵਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਬृ ਹਣਮ੍ । ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਿਦ ਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਆਨੀਯ ਸਹਿਤਾ ਦਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸਕਲੌषਧੀਃ । ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍
ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਲੈ ਆਓ; ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਈ ਲਾਠੀ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ।
ਮਥ੍ਯਤਾਮਭृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਯੇ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਾਮਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਫਲਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਯੂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਥ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤੂ ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇऽਮृਤਮ੍
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਫਲ ਵੰਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉੱਪਜੇ—
ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰਾਸ਼੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਥ । ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵਿਦ੍ਰਿषਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
ਉਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਾਵਣਗੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ । ਸਨ੍ਧਾਨਮਸੁਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤੋऽਮृਤੇऽਭਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇਕ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨੌषਧੀਃ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵ-ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਰਾਬ੍ਧੀਪਯਸਿ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਾਮਲਤ੍ਵਿषਿ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਤਤੋ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਮੈਤ੍ਰੈਯ ਤਰਸਾਮृਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃਕृਤਾਃ । ਕृष੍ਣੇਨ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਕਾਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂਛ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਫਣਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸ- ਵਹ੍ਨਿਨਾਪਹਤਤ੍ਵਿषਃ । ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੁਵੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁ ਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼ਾਸ-ਵਾਯੁਨਾਸ੍ਤਬਲਾਹਕੈਃ ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਬਣੇ ਤੇ ਪੂਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਰੂਪੋ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਮਨ੍ਥਨਾਦ੍ਰੇ ਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਭ੍ਰਮਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ ਕੁੰਭੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਥਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਚਕਰ੍ष ਭੋਗਿਰਾਜਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇऽਪਰੇਣ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ; ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲਿਆ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ਯਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਂ ਬृਹਦੂਰੂਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਥਾਪਰੇਣ ਮੈਤ੍ਰਯ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਤੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਲਿਆ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਨਾਗਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾਪ੍ਯਾਯਿਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਪਬृਂ ਹਿਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵ-ਦਾਨਵੈਃ । ਹਵਿਰ੍ਧਾਮਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸੁਰਭੀ, ਜੋ ਹਵਨ ਲਈ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਦਾਨਵ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੋ ਦੇਵੀ ਮਦਾਧੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ
ਜਦੋਂ ਆਸਥਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?', ਤਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾਤੂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਦੂ ਵਾਸਯਨ੍ ਜਗਤ੍ । ਗਨ੍ਧੇਨ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਭੂਦੂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨਨ੍ਦਸ੍ਤਰੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ, ਸੁਗੰਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਤਿੰਨ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।
ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯ੍ਯਗੁਣੋਪੇਤਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰਸਾਂ ਗਣਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਧੇਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨੋ ਮੈਤ੍ਰਯ ਪਰਮਾਦ੍ਭੁਤਃ
ਸੁੰਦਰਤਾ, ਮਹਾਨਤਾ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਫਿਰ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦਾ ਅਜੋਬਾ ਸਮੂਹ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ਼ੀਤਾਂਸ਼ੁਰਭਵਜੂਜਗृਹੇ ਤ੍ਵਂ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰਃ । ਜਗृਹੁਸ਼੍ਚ ਵਿषਂ ਨਾਗਾਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਜ੍ਵ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮਹੇਸ਼ਵਰ, ਉਸਨੂੰ ਲਿਆ; ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵਿਸ਼ ਲਿਆ।
ਤਤੋ ਧਨ੍ਵਨ੍ਤਰਿਰ੍ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਵੇਤਾਮ੍ਬਰਧਰਸ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਵਿਭ੍ਰਤ੍ਕਮਣ੍ਡਲੁਂ ਪੁਰ੍ਣਮਮृਤਸ੍ਯ ਸਮੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਧਨਵੰਤਰੀ ਦੇਵਤਾ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਪੂਰਾ ਕਮੰਡਲ ਫੜ ਕੇ, ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲੈ ਕੇ ਆਪ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ।
ਤਤਃ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਨਸ੍ਕਾਸ੍ਤੇ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਦੈਤੇਯ-ਦਾਨਵਾਃ । ਬਭੂਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਮੁਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਠੀਕ ਹੋ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਤਤਃ ਸ੍ਫੁਰਤ੍ਕਾਨ੍ਤਿਮਤੀ ਵਿਕਾਸਿਕਮਲੇ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਦੇਵੀ ਪਯਸਸ੍ਤਸ੍ਮਾਦੁਤ੍ਥਿਤਾ ਭृਤਪਂਕਜਾ
ਫਿਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਰੌਣਕ ਨਾਲ, ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਖੜੀ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇਵੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ, ਕਮਲ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਨਾਲ, ਉਭਰ ਆਈ।
ਤਾਂ ਤੁष੍ਟੁ ਵੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਾ ਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼੍ਰੀਸੂਕ੍ਤੇਨੇ ਮਹਰ੍षਯਃ । ਵਿਸ਼ਾਵਸੁਮੁਖਾਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਗਨ੍ਧਰ੍ਵਾਃ ਪੁਰਤੋ ਜਗੁਃ
ਉੱਚੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ, ਸ਼੍ਰੀ ਦੇ ਸਤਕਤ ਗੀਤਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸਤਕਾਰੀ ਕੀਤੀ; ਵਿਸ਼ਾਵਸੁ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ ਗੰਧਰਵਾਂ ਨੇ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੀਤ ਗਾਏ।
ਘृਤਾਚੀਪ੍ਰਮੁਖਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ । ਗਙ੍ਗਾਦ੍ਯਾਃ ਸਰਿਤਸ੍ਤੋਯੈਃ ਸ੍ਨਾਨਾਰ੍ਥਮੁਪਤਸ੍ਥਿਰੇ
ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਵਿੱਚ, ਅਪਸਰਾ ਦੇ ਸਮੂਹ ਨੇ ਨਾਚਿਆ; ਗੰਗਾ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਨਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਲਈ ਆਈਆਂ।
ਦੀਗੂਗਜਾ ਹੇਮਪਾਤ੍ਰਸ੍ਥਮ੍ ਆਦਾਯ ਵਿਮਲਂ ਜਲਮ੍ । ਸ੍ਨਾਪਯਾਞ੍ਚਕ੍ਰਿਰੇ ਦੇਵੀਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਲੋਕਾਮਮ੍ਲਹੇਸ਼੍ਵਰੀਮ੍
ਚੌਂਕੀਆਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਲੈ ਕੇ, ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮਾਲਕਾ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਾਇਆ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦੋ ਰੁਪਧृਕ੍ ਤਸ੍ਯੈ ਮਾਲਾਮਮ੍ਲਾਨਪਙ੍ਕਜਾਮ੍ । ਦਦੌ ਵਿਭੂषਣਾਨ੍ਯਙ੍ਗ ਵਿਸ਼੍ਵਕਰ੍ਮਾ ਚਕਾਰ ਚ
ਕਸ਼ੀਰ ਸਾਗਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕਮਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਦਿੱਤੀ; ਵਿਸ਼ਵਕਰਮਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਲਈ ਗਹਿਣੇ ਬਣਾਏ।
ਦਿਵ੍ਯਮਾਲ੍ਯਾਮ੍ਬਰਧਰਾ ਸ੍ਨਾਤਾ ਭੂषਣਭੂषਿਤਾ । ਪਸ਼੍ਯਤਾਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਵਾਨਾਂ ਯਯੌ ਵਕ੍ਸ਼ਃਸ੍ਥਲਂ ਹਰੇਃ
ਦਿਵਿਆ ਮਾਲਾ ਤੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਹਰਿ ਦੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ।