ਏਵ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਭਗਵਾਞ੍ਛਰਙ੍ਵਚਕ੍ਰਧੂਕ੍ । ਜਗਾਮ ਦਰ੍ਸ਼ਨਂ ਤੇषਾਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ ਅਤੇ ਚਕਰ ਲੈ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤੇ ਤਦਾ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਰ੍ਙ੍ਵਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍ । ਅਪੂਰ੍ਵ੍ਵਰੂਪਸਂਸ੍ਥਾਨਂ ਤੇਜਸਾਂ ਰਾਸ਼ਿਮੂਰ੍ਜ੍ਜਿਤਮ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨੁ, ਚਕਰ ਅਤੇ ਗਦਾ ਨਾਲ, ਅਜੋਕੇ ਰੂਪ ਤੇ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ।
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੋਭਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ । ਤੁष੍ਟੁਵੁਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਂ ਪਿਤਾਮਹਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤੇ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਵਡਿਆਈ ਦਿੱਤੀ।
ਨਮੋ ਨਮੋऽਵਿਸ਼ੇषਸ੍ਤ੍ਵਂ ਤ੍ਵਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਤ੍ਵਂ ਪਿਨਾਕਧृਕ੍ । ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਮਗ੍ਰਿਃ ਪਵਨੋ ਵਰੁਣਃ ਸਵਿਤਾ ਯਮਃ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ! ਤੂੰ ਅਦਵੈਤ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਪਿਨਾਕ ਧਾਰੀ (ਸ਼ਿਵ) ਹੈਂ, ਤੂੰ ਇੰਦਰ, ਅਗਨਿ, ਪਵਨ, ਵਰੁਣ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਯਮ ਹੈਂ।
ਵਸਵੋ ਮਰੁਤਃ ਸਾਧ੍ਯਾ ਵਿਸ਼੍ਵੇ ਦੇਵਗਣਾ ਭਵਾਨ੍ । ਯੋऽਯਂ ਤਵਾਗਤੋ ਦੇਵ ਸਮੀਪਂ ਦੇਵਤਾਗਣਃ
ਤੂੰ ਵਸੁ, ਮਰੁਤ, ਸਾਧਿਆ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਹੈਂ; ਇਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਈ ਹੈ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਸ ਤ੍ਵਮੇਵ ਜਗਤ੍ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਗਤੋ ਭਵਾਨ੍ । ਤ੍ਵਂ ਯਜ੍ਞਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵषਟੂਕਾਰਸ੍ਤ੍ਵਮੋਙ੍ਕਰਃ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਃ
ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਰੇ ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਹਰ ਥਾਂ ਵਿਆਪਕ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਯਜਨ ਹੈਂ, 'ਵਸ਼ਟ' ਉਚਾਰਣ ਹੈਂ, 'ਓਮ' ਹੈਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਹੈਂ।
ਵੇਦ੍ਯਾਵੇਦ੍ਯਞ੍ਚ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤ੍ਵਨ੍ਮਯਞ੍ਚਾਖਿਲਂ ਜਗਤ੍ । ਤ੍ਵਾਮਤ੍ਰ ਸ਼ਰਣਾਂ ਵਿष੍ਣੋ ਪ੍ਰਯਾਤਾ ਦੈਤ੍ਯਨਿਰ੍ਜ੍ਜਿਤਾਃ
ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਜਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੋਵੇਂ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈਂ; ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੇ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਦੈਤਿਆਂ ਤੋਂ ਹਾਰ ਕੇ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਆਏ ਹਾਂ।
ਵਯਂ ਪ੍ਰਸੀਦ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਂਸ੍ਤੇਜਸ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਯਸ੍ਵ ਨਃ । ਤਾਵਦਰ੍ਤ੍ਤਿਸ੍ਤਥਾ ਵਾਞ੍ਛਾ ਤਾਵਨ੍ਮੋਹਸ੍ਤਥਾਸੁਖਮ੍
ਹੇ ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਸਾਨੂੰ ਦਇਆ ਕਰ; ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਡੀ ਤਾਕਤ ਵਧਾ। ਸਾਡਾ ਦੁੱਖ, ਇੱਛਾ, ਭੁਲੇਖਾ ਤੇ ਦੁਖ ਸਿਰਫ਼ ਤਦ ਤੱਕ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੇ।
ਯਾਵਨ੍ਨਾਯਾਤਿ ਸ਼ਰਣਂ ਤ੍ਵਾਮਸ਼ੇषਾਘਨਾਸ਼ਨਮ੍ । ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਪਨ੍ਨਾਨਾਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਨਃ
ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਸ਼ਰਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਦਇਆਲੂ, surrendered ਹੋਏ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕਿਰਪਾ ਦਿਖਾ।
ਤੇਜਸਾਂ ਨਾਥ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਸ੍ਵਸ਼ਤ੍ਤ੍ਯਾਪ੍ਯਾਯਨਂ ਕੁਰੁ
ਹੇ ਸਾਰੇ ਤੇਜ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਾਪਸ ਕਰ।
ਏਵਂ ਸਂਸ੍ਤੂਯਮਾਨਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਣਤੈਰਮਰੈਰ੍ਹਰਿਃ । ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਦृष੍ਟਿਰ੍ਭਗਵਾਨਿਦਮਾਹ ਸ ਵਿਸ਼੍ਵਕृਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਵਡਿਆਈ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਹਰੀ, ਜਗਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ, ਦਇਆ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।
ਤੇਜਸੋ ਭਵਤਾਂ ਦੇਵਾਃ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯੁਪਬृ ਹਣਮ੍ । ਵਦਾਮ੍ਯਹਂ ਯਤ੍ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਤਦਿਦ ਸੁਰਾਃ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ ਮੁੜ ਵਧਾ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਆਨੀਯ ਸਹਿਤਾ ਦਤ੍ਯੈਃ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਸਕਲੌषਧੀਃ । ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਾਸੁਕਿਮ੍
ਸਭ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦੈਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦੁੱਧ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ 'ਚ ਲੈ ਆਓ; ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲਈ ਲਾਠੀ ਬਣਾਓ ਅਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸੀ ਬਣਾਓ।
ਮਥ੍ਯਤਾਮਭृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਸਹਾਯੇ ਮਯ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤੇ । ਸਾਮਪੂਰ੍ਵ੍ਵਞ੍ਚ ਦੈਤੇਯਾਸ੍ਤਤ੍ਰ ਸਾਹਾਯ੍ਯਕਰ੍ਮਣਿ
ਦੇਵਤੇ, ਮੇਰੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ; ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ।
ਸਾਮਾਨ੍ਯਫਲਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਯੂਯਂ ਵਾਚ੍ਯਾ ਭਵਿष੍ਯਥ ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਚ ਤਤ੍ਰਾਬ੍ਧੌ ਯਤੂ ਸਮੁਤ੍ਪਦ੍ਯਤੇऽਮृਤਮ੍
ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮ ਫਲ ਵੰਡਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦ ਸਮੁੰਦਰ ਮਥਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਅਮ੍ਰਿਤ ਉੱਪਜੇ—
ਤਤ੍ਪਾਨਾਦ੍ ਬਲਿਨੋ ਯੂਯਮਮਰਾਸ਼੍ਵ ਭਵਿष੍ਯਥ । ਤਥਾ ਚਾਹਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਯਥਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਵਿਦ੍ਰਿषਃ । ਨ ਪ੍ਰਾਪ੍ਸ੍ਯਨ੍ਤ੍ਯਮृਤਂ ਦੇਵਾਃ ਕੇਵਲਂ ਕ੍ਲੇਸ਼ਭਾਗਿਨਃ
ਉਸ ਅਮ੍ਰਿਤ ਨੂੰ ਪੀ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਦੇਵਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਅਮਰ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ; ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤੀਆਂ ਨਹੀਂ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪਾਵਣਗੇ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਮਿਹਨਤ ਮਿਲੇਗੀ।
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਏਵ ਤਤਃ ਸੁਰਾਃ । ਸਨ੍ਧਾਨਮਸੁਰੈਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਯਤ੍ਨਵਨ੍ਤੋऽਮृਤੇऽਭਵਨ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸੁਆਮੀ ਵੱਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਕੇ ਇਕ ਸਾਂਝ ਬਣਾਈ ਅਤੇ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਨਾਨੌषਧੀਃ ਸਮਾਨੀਯ ਦੇਵ-ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤ੍ਵਾ ਕ੍ਸ਼ਿਰਾਬ੍ਧੀਪਯਸਿ ਸ਼ਰਦਭ੍ਰਾਮਲਤ੍ਵਿषਿ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਕੇ, ਦੇਵਤੇ, ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਰਦ ਰੁੱਤ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਤੇ ਲਤਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨ੍ਥਾਨਂ ਮਨ੍ਦਰਂ ਨੇਤ੍ਰਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਸੁਕਿਮ੍ । ਤਤੋ ਮਥਿਤੁਮਾਰਬ੍ਧਾ ਮੈਤ੍ਰੈਯ ਤਰਸਾਮृਤਮ੍
ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਮਥਣ ਵਾਲਾ ਡੰਡਾ ਤੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਰੱਸਾ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਲਈ ਜੋਰ-ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਵਿਬੁਧਾਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੇ ਯਤਃ ਪੁਚ੍ਛਂ ਤਤਃਕृਤਾਃ । ਕृष੍ਣੇਨ ਵਾਸੁਕੇਰ੍ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵਕਾਯੇ ਨਿਵੇਸ਼ਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਪੂਛ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਨਾਲ ਦੈਤ ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਰੱਖੇ ਗਏ।
ਤੇ ਤਸ੍ਯ ਫਣਨਿਃ ਸ਼੍ਵਾਸ- ਵਹ੍ਨਿਨਾਪਹਤਤ੍ਵਿषਃ । ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋऽਸੁਰਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਬਭੁਵੁਰਮਿਤਦ੍ਯੁ ਤੇ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਫਣਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਅਸੁਰਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਏ।
ਤੇਨੈਵ ਮੁਖਨਿਃਸ਼ਾਸ-ਵਾਯੁਨਾਸ੍ਤਬਲਾਹਕੈਃ ਪੁਚ੍ਛਪ੍ਰਦੇਸ਼ੇ ਵਰ੍षਦ੍ਭਿਸ੍ਤਥਾ ਚਾਪ੍ਯਾਯਿਤਾਃ ਸੁਰਾਃ
ਵਾਸੁਕੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਮੋਟੇ ਬੱਦਲ ਬਣੇ ਤੇ ਪੂਛ ਵਾਲੇ ਪਾਸੇ ਮੀਂਹ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੇਵਤੇ ਤਾਜ਼ਾ ਹੋ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਮਧ੍ਯੇ ਭਗਵਾਨ੍ ਕੂਰ੍ਮ੍ਮਰੂਪੋ ਸ੍ਵਯਂ ਹਰਿਃ । ਮਨ੍ਥਨਾਦ੍ਰੇ ਰਧਿष੍ਠਾਨਂ ਭ੍ਰਮਤੋऽਭੂਨ੍ਮਹਾਮੁਨੇ
ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਭਗਵਾਨ ਹਰੀ ਆਪ ਕੁੰਭੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਥਣ ਵਾਲੇ ਪਹਾੜ ਦਾ ਆਧਾਰ ਬਣੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ।
ਰੂਪੇਣਾਨ੍ਯੇਨ ਦੇਵਾਨਾਂ ਮਧ੍ਯੇ ਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਃ । ਚਕਰ੍ष ਭੋਗਿਰਾਜਾਨਂ ਦੈਤ੍ਯਮਧ੍ਯੇऽਪਰੇਣ ਚ
ਦੇਵਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਕਰਾ ਤੇ ਗਦਾ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਖਿੱਚਿਆ; ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਵਿਚ ਹੋਰ ਰੂਪ ਲਿਆ।
ਉਪਰ੍ਯ੍ਯਕ੍ਰਾਨ੍ਤਵਾਨ੍ ਸ਼ੈਲਂ ਬृਹਦੂਰੂਪੇਣ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਤਥਾਪਰੇਣ ਮੈਤ੍ਰਯ ਯਨ੍ਨ ਦृष੍ਟਂ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਵੱਡੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਕੇਸ਼ਵ ਨੇ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਉਪਰੋਂ ਸੰਭਾਲਿਆ; ਤੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਹੋਰ ਅਜਿਹਾ ਰੂਪ ਲਿਆ ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਜਸਾ ਨਾਗਰਾਜਾਨਂ ਤਥਾਪ੍ਯਾਯਿਤਵਾਨ੍ ਹਰਿਃ । ਅਨ੍ਯੇਨ ਤੇਜਸਾ ਦੇਵਾਨ੍ ਉਪਬृਂ ਹਿਤਵਾਨ੍ ਵਿਭੁਃ
ਹਰੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਤਾਜ਼ਾ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਹੋਰ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕੀਤਾ।
ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰਾਬ੍ਧੌ ਦੇਵ-ਦਾਨਵੈਃ । ਹਵਿਰ੍ਧਾਮਾਭਵਤ੍ ਪੂਰ੍ਵ੍ਵ ਸੁਰਭਿਃ ਸੁਰਪੂਜਿਤਾ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥ ਰਹੇ ਸਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਸੁਰਭੀ, ਜੋ ਹਵਨ ਲਈ ਦਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।
ਜਗ੍ਮੁਰ੍ਮ੍ਮੁਦਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਦਾਨਵਾਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ । ਵ੍ਯਾਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਚੇਤਸਸ਼੍ਚੈਵ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤਿਮਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਾਃ
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਦਾਨਵ ਵੀ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ; ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨ ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈਆਂ।
ਕਿਮੇਤਦਿਤਿ ਸਦ੍ਧਾਨਾਂ ਦਿਵਿ ਚਿਨ੍ਤਯਤਾਂ ਤਤਃ । ਬਭੂਵ ਵਾਰੁਣੋ ਦੇਵੀ ਮਦਾਧੂਰ੍ਣਿਤਲੋਚਨਾ
ਜਦੋਂ ਆਸਥਾ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੋਚ ਰਹੇ ਸਨ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ?', ਤਾਂ ਵਾਰੁਣੀ ਦੇਵੀ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮਦਿ ਨਾਲ ਘੁੰਮ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਕृਤਾਵਰ੍ਤ੍ਤਾਤੂ ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਾਦੂ ਵਾਸਯਨ੍ ਜਗਤ੍ । ਗਨ੍ਧੇਨ ਪਾਰਿਜਾਤੋऽਭੂਦੂ ਦੇਵਸ੍ਤ੍ਰੀਨਨ੍ਦਸ੍ਤਰੁਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੀ ਘੁੰਮਣ ਤੋਂ, ਸੁਗੰਧ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਈ, ਤੇ ਪਾਰਿਜਾਤ, ਤਿੰਨ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਵਾਲਾ ਦਿਵਿਆ ਰੁੱਖ, ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ।