ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਆਰੁਹ੍ਮ ਰਾਵਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਯਯਾਵਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਇਰਾਵਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਲੌਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਂ ਸਸ਼ਕ੍ਰ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਮੈਤ੍ਰੈਯਾਸੀਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣੌषਧਿਵੀਰੁਧਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਸੁੱਕ ਗਏ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨ ਚ ਦਾਨਾਦਿਧਰ੍ਮषੁ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਜਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਯਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ।
ਨਿਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਲੋਭਾਦ੍ਯੁ ਪਹਤੇਨ੍ਦਿਰਿਯਾਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਿ ਹਿ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਾਭਿਲਾषਾ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਓਹ ਸਭ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਯਨੁਸਾਰਿ ਚ । ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਾਣਾਂ ਕੁਤਃ ਸਤ੍ਵਂ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਗੁਣਾਃ ਕੁਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਯਭਾਵਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਗੁਣੌਰ੍ਵ੍ਵਿਨਾ । ਲਙ੍ਵਨੀਯਃ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਦ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਰਗੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਘਟਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਤ੍ਯਪਧ੍ਵਸ੍ਤਮਤਿਰ੍ਲਙੂਘਿਤਃ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਏਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤੇ
ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਦ ਦੀ ਮੱਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਲੋਭਾਭਿਭੂਤਾ ਨਿਸ਼੍ਰੀਕਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਹੀਨੈਰ੍ਨਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁ ਸ੍ਤਤੋ ਰਣਮ੍ । ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯ ਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਣਾਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ; ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਿਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰ ਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਅਗਨੀ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਪਰਾਪਰੇਸ਼ਂ ਸ਼ਰਣਾਂ ਬ੍ਰਜਧ੍ਵਮਸੁਰਾਰ੍ਦ੍ਦਨਮ੍ । ਉਤ੍ਪਤ੍ਤਿਸ੍ਥਿਤਿਨਾਸ਼ਾਨਾਮਹੇਤੁਂ ਹੇਤੁਮੀਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਅਸੁਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ, ਪਾਲਣ ਤੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਤੇ ਮਾਲਕ, ਉਸ ਪ੍ਰਭੂ ਕੋਲ ਜਾਓ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤਿਪਤਿਂ ਵਿष੍ਣੁਮਨਨ੍ਤਮਪਰਾਜਿਤਮ੍ । ਪ੍ਰਧਾਨਪੁਂਸੋਰਜਯੋਃ ਕਾਰਣਂ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯ ਭੂਤਯੋਃ
ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਆਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਅਨੰਤ ਤੇ ਅਜੈ ਵਿਸ਼ਨੂ ਕੋਲ ਜਾਓ, ਜੋ ਪ੍ਰਧਾਨ ਤੇ ਪੁਰਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਣ-ਫਲ ਦੇ ਮੂਲ ਹਨ।
ਪ੍ਰਣਤਾਰ੍ਤ੍ਤਿਹਰਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸ ਵਃ ਸ਼੍ਰ ਯੋ ਵਿਧਾਸ੍ਯਤਿ । ਏਵਭੁਤਵਾ ਸੁਰਾਨ੍ ਸਰ੍ਵ੍ਵਾਨ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ । ਕ੍ਸ਼ੀਰੋਦਸ੍ਯੋਤ੍ਤਰੇ ਤੀਰਂ ਤੈਰੇਵ ਸਹਿਤੋ ਯਯੌ
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਆਪਣੇ ਆਸਰੇ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਲਾ ਦੇਵੇਗਾ; ਇੰਝ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੂਧ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਉੱਤਰਲੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਗਿਆ।
ਸ ਗਤ੍ਵਾ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵੈਃ ਸਮਵੇਤਃ ਪਿਤਾਮਹਃ । ਤੁष੍ਟਾਵ ਵਾਗੁਭਿਰਿष੍ਟਾਭਿਃ ਪਰਾਪਰਪਤਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ, ਪਿਤਾਮਾ ਉਥੇ ਗਿਆ ਤੇ ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਉੱਚ-ਨੀਵਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਹਰੀ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰੀ।
ਨਮਾਮ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ਮਨਨ੍ਤਮਜਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਲੋਕਧਾਮਧਰਾਧਾਰਮਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਭਦਿਨਮ੍
ਅਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਆਪਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਅਨੰਤ, ਅਜਨਮਾ, ਅਟੱਲ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਸਰੇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਅਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਤੇ ਅਭੇਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਨਾਰਾਯਣਮਣੀਯਾਂਸਮਸ਼ੇषਾਣਾਨਣੀਯਸਾਮ੍ । ਸਮਸ੍ਤਾਨਾਂ ਗਰਿष੍ਠਂ ਯਦੂ ਭੂਰਾਦੀਨਾਂ ਗਰੀਯਸਾਮ੍
ਅਸੀਂ ਨਾਰਾਇਣ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਕਾ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁੱਕਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਰ ਸਰ੍ਵ੍ਵ ਯਤਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਂ ਸਤੁਪੁਰਃਸਰਮ੍ । ਸਰ੍ਵ੍ਵਭੂਤਸ਼੍ਚ ਯੋ ਦੇਵਃ ਪਰਾਣਾਮਪਿ ਯਃ ਪਰਃ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਉੱਚ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚ ਹੈ—
ਪਰਃ ਪਰਸ੍ਮਾਤ੍ ਪੁਰੁषਾਤ੍ ਪਰਮਾਤ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਧृਕ੍ । ਯੋਗਿਭਿਸ਼੍ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਤੇ ਯੋऽਸੌ ਮੁਕ੍ਤਿਹੇਤੁਰ੍ਮ੍ਮੁਕ੍ਸ਼ੁਭਿਃ
ਜੋ ਪਰਮ ਪੁਰਸ਼ ਤੋਂ ਵੀ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮ ਆਤਮਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ ਮਨ ਵਿਚ ਧਿਆਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਚਾਹੁਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਹੈ—
ਸਤ੍ਤਾਦਯੋ ਨ ਸਨ੍ਤੀਸ਼ੇ ਯਤ੍ਰ ਚ ਪ੍ਰਾਕृਤਾ ਗੁਣਾਃ । ਸ ਸ਼ੁਦ੍ਧਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਸ਼ੁਦ੍ਧ ਭ੍ਯਃ ਪੁਮਾਨਾਦ੍ਯਃ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ
ਜਿਸ ਵਿਚ ਸਤਤਾ ਆਦਿਕ ਕੁਦਰਤੀ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ, ਆਦਿ ਪੁਰਖ—ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਕਲਾ - ਕਾष੍ਠਾ-ਨਿਮੇषਾਦਿਕਾਲਸੂਤ੍ਰਸ੍ਯ ਗੋਚਰੇ । ਯਸ੍ਯ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰ੍ਨ ਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਸ ਨੋ ਹਰਿਃ
ਹਰੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਕਲਾ, ਕਾਠਾ, ਨਿਮੇਸ਼ ਆਦਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਡੀ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੋ ਹਿ ਯਃ ਸ਼ੁਦ੍ਧੋऽਪ੍ਯੁਪਚਾਰਤਃ । ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਸ ਨੋ ਵਿष੍ਣੁਰਾਤ੍ਮਾ ਯਃ ਸਰ੍ਵ੍ਵਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜੋ ਪਰਮਾਤਮਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਯਃ ਕਾਰਣਞ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯ ਞ੍ਚ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਕਾਰਣਮ੍ । ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਾਪਿ ਚ ਯਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯ ਪ੍ਰਸੀਦਤੁ ਸ ਨੋ ਹਰਿਃ
ਜੋ ਕਾਰਨ ਵੀ ਹੈ ਤੇ ਫਲ ਵੀ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਫਲ ਦਾ ਵੀ ਫਲ ਹੈ, ਉਹ ਹਰੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ।
ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਕਾਰ੍ਯ੍ਯਸ਼੍ਯ ਯਃ ਕਾਰ੍ਯ੍ਯ ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯਸ੍ਯਾਪਿ ਯਃ ਸ੍ਵਯਮ੍ । ਤਤ੍ਕਾਰ੍ਯ੍ਯਕਾਰ੍ਯ੍ਯਭੂਤੋ ਯਸ੍ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਤਮ੍
ਜੋ ਫਲ ਦਾ ਫਲ ਤੇ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਫਲ ਦਾ ਫਲ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਾਰਨ ਤੇ ਫਲ ਦੋਵੇਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਕਾਰਣਾਂ ਕਾਰਣਸ੍ਯਾਪਿ ਤਸ੍ਯ ਕਾਂਰਣਕਾਰਣਮ੍ । ਤਤ੍ਕਾਰਣਾਨਾਂ ਹੇਤੁਂ ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਮ੍
ਜੋ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਕਾਰਨ ਦਾ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਰਨਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ।
ਭੋਕ੍ਤਾਰਂ ਭੋਜ੍ਯਭੂਤਞ੍ਜ ਸ੍ਤ੍ਰष੍ਟਾਰਂ ਸृਸ੍ਟਮੇਵ ਚ । ਕਾਰ੍ਯ੍ਯ ਕਰ੍ਮ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਤਂ ਪ੍ਰਣਤਾਃ ਸ੍ਮ ਪਰਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਭੋਗਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਭੋਗਣ ਯੋਗ ਵਸਤੂ ਹੈ, ਜੋ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ ਤੇ ਰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਕਰਮ ਤੇ ਫਲ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਦ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧ ਬੋਧਨਂ ਨਿਤ੍ਯਮਜਮਕ੍ਸ਼ਯਮਵ੍ਯਯਮ੍ । ਅਵ੍ਯਕ੍ਤਮਵਿਕਾਰਂ ਯਤ੍ ਤਦ੍ਰਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚੇਤਨਾ ਹੈ, ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ, ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਨਾਸ ਰਹਿਤ, ਅਟੱਲ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼, ਤੇ ਬਦਲਾਅ ਰਹਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਪਦ ਹੈ।
ਨ ਸ੍ਥੂਲਂ ਨ ਚ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਂ ਯਨ੍ਨ ਵਿਸ਼ੇषਣਗੋਚਰਮ੍ । ਤਤ੍ਪਦਂ ਪਰਮਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪ੍ਰਣਮਾਮਃ ਸਦਾਮਲਮ੍
ਜੋ ਨਾ ਮੋਟਾ ਹੈ, ਨਾ ਬਾਰੀਕ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਪਦ, ਜੋ ਸਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯਾਯੁਤਾਯੁਤਾਂਸ਼ਾਂਸ਼ੇ ਵਿਸ਼੍ਵਸ਼ਕ੍ਤਿਰਿਯਂ ਸ੍ਥਿਤਾ । ਪਰਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਵਰੂਪਂ ਯਤ੍ ਪ੍ਰਣਮਾਮਸ੍ਤਮਵ੍ਯਯਮ੍
ਜਿਸ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਇਕ ਛੋਟੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਟੱਲ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਦਾ ਰੂਪ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।
ਯਨ੍ਨ ਦੇਵਾ ਨ ਮੁਨਯੋ ਨ ਚਾਹਂ ਨ ਚ ਸ਼ਂਕਰਃ । ਜਾਨਨ੍ਤਿ ਪਰਮੇਸ਼ਸ੍ਯ ਤਦ੍ਰਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਪਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਵਤੇ ਜਾਣਦੇ, ਨਾ ਰਿਸ਼ੀ, ਨਾ ਮੈਂ, ਨਾ ਸ਼ੰਕਰ, ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ—
ਯਦੂ ਯੋਗਿਨਃ ਸਦੋਦੂਯੁਕ੍ਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਪਾਪਕ੍ਸ਼ਯੇऽਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਤਿ ਪ੍ਰਣਾਵੇ ਚਿਨ੍ਤ੍ਯਂ ਤਦ੍ਰਿष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਪਰਮ ਪਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੋਗੀ, ਜੋ ਸਦਾ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਪ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਨਾਸ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਓਮ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ—