ਯਾਚਿਤਾ ਤੇਨ ਤਨ੍ਵਙ੍ਗੀ ਮਾਲਾਂ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਾਙ੍ਗਨਾ । ਦਦੌ ਤਸ੍ਮੈ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀ ਸਾਦਰਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਦੀ ਮੰਗ 'ਤੇ, ਪਤਲੀ ਕਮਰ ਵਾਲੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆਧਰ ਔਰਤ ਨੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮ ਸਕੇ, ਮਾਲਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਤਾਮਾਦਾਯਾਤ੍ਮਨੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਰਿ ਸ੍ਤ੍ਰਜਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤਰੂਪਧृਕ੍ । ਕृਤ੍ਵਾ ਸ ਵਿਪ੍ਰੋ ਮੈਤ੍ਰਯ ਪਰਿਬਭ੍ਰਾਮ ਮੇਦਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ 'ਤੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨਮੱਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਘੁੰਮਦਾ ਰਿਹਾ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ।
ਸ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਮਾਯਾਨ੍ਤਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤੈਰਾਵਤਸ੍ਥਿਤਮ੍ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਾਧਿਪਤਿਂ ਦੇਵਂ ਸਹ ਦੇਵੈਃ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਦੇਵਤਾ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਐਰਾਵਤ 'ਤੇ ਸਵਾਰ, ਉਨਮੱਤ ਦਿੱਖ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖਿਆ।
ਤਾਮਾਤ੍ਮਨਃ ਸ ਸ਼ਿਰਸਃ ਸ੍ਤ੍ਰਜਮੁਨ੍ਮਤ੍ਤषਟੂਪਦਾਮ੍ । ਆਦਾਯਾਮਰਰਾਜਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪੋਨ੍ਮਤ੍ਤਵਨ੍ਮੁਨਿਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਉਨਮੱਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ, ਅਮਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾਮਰਾਰਾਜੇਨ ਸ੍ਤ੍ਰਗੈਰਾਵਤਮੂਰ੍ਦ੍ਧਨਿ । ਨ੍ਯਸ੍ਤਾ ਰਰਾਜ ਕੈਲਾਸਸ਼ਿਖਰੇ ਜਾਹ੍ਨਵੀ ਯਥਾ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀ ਤੋਂ ਮਾਲਾ ਲੈ ਕੇ ਆਇਰਾਵਤ ਦੀ ਮੱਥੇ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਵਹਿੰਦੀ ਗੰਗਾ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਮਦਾਨ੍ਧਕਾਰਿਤਾਕ੍ਸ਼ੋऽਸੌ ਗਨ੍ਧਾਕृष੍ਟੇਨ ਵਾਰਣਾਃ । ਕਰੇਣਾਘ੍ਰਾਯ ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਤਾਂ ਸ੍ਰਜਂ ਧਰਣੀਤਲੇ
ਮਦ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹਾਥੀ, ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਖਿੱਚਿਆ, ਆਪਣੀ ਸੂੰਡ ਨਾਲ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਸੁੰਘਿਆ ਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਸ਼੍ਚੁਕ੍ਰੋਧ ਭਗਵਾਤਨ੍ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਦੇਵਰਾਜਂ ਤਂ ਕ੍ਰੁ ਦ੍ਧਸ਼੍ਚੈਤਦੁਵਾਚ ਹ
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁर्वਾਸਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉੱਤੇ ਗੁੱਸਾ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।
ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਉਵਾਚ । ਐਸ਼੍ਵਰ੍ਯਮਤ੍ਤ ਦੁष੍ਟਾਤ੍ਮਨ੍ਨਤਿਸ੍ਤਬ੍ਧੋऽਸਿ ਵਾਸਵ । ਸ਼੍ਵਿਯੋ ਧਾਮ ਸ੍ਰਜਂ ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾਂ ਨਾਭਿਨਨ੍ਦਸਿ
ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਲਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਗ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਤੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।'
ਪ੍ਰਸਾਦ ਇਤਿ ਨੋਕ੍ਤਂ ਤੇ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍ । ਹਰ੍षੋਤੂਫੁਲ੍ਲਕਾਪੋਲੇਨ ਨ ਚਾਪਿ ਸ਼ਿਰਸਾ ਧृਤਾ
'ਤੂੰ “ਧੰਨਵਾਦ” ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਤੇਰੇ ਗਲ੍ਹਾ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਫੁੱਲ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤੇ ਤੂੰ ਮਾਲਾ ਮੱਥੇ ਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖੀ।'
ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਾਮਿਮਾਂ ਮਾਲਾਂ ਯਸ੍ਮਾਨ੍ਨ ਬਹੁ ਮਨ੍ਯਸੇ । ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸ਼੍ਰੀਰਤੋ ਮੂੜ੍ਹ ਵਿਨਾਸ਼ਮੁਪਯਾਸ੍ਯਤਿ
'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਮੂਰਖ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਮਾਂ ਮਨ੍ਯਤੇऽਨ੍ਯੈਃ ਸਦृਸ਼ਂ ਨ੍ਯੂਨਂ ਸ਼ਕ੍ਰ ਭਵਾਨ੍ ਦ੍ਰਿਜੈਃ । ਅਤੋऽਵਮਾਨਮਸ੍ਮਾਕਂ ਮਾਨਿਨਾ ਭਵਤਾ ਕृਤਮ੍
'ਇੰਦਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਾਂਗ ਜਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।'
ਮਦ੍ਦਤ੍ਤਾ ਭਵਤਾ ਯਸ੍ਮਾਤ੍ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾ ਮਾਲਾ ਮਹੀਤਲੇ । ਤਸ੍ਮਾਤ੍ ਪ੍ਰਨष੍ਟਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਤੇ ਭਵਤਿष੍ਯਤਿ
'ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਦਿੱਤੀ ਮਾਲਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।'
ਯਸ੍ਯ ਸਞ੍ਜਾਤਕੋਪਸ੍ਯ ਭਯਮੇਤਿ ਚਰਾਚਰਮ੍ । ਤਂ ਤ੍ਵਂ ਮਾਮਤਿਗਰ੍ਵੇਣਾ ਦੇਵਰਾਜਾਵਮਨ੍ਯਸੇ
'ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਅਤਿ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰਕੇ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਗੁੱਸਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਜੀਵ, ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ, ਡਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।'
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੋ ਵਾਰਣਸ੍ਕਨ੍ਧਾਦਵਤੀਰ੍ਯ੍ਯ ਤ੍ਵਰਾਨ੍ਵਿਤਃ । ਪ੍ਰਸਾਦਯਾਮਾਸ ਤਦਾ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਕਲ੍ਮषਮ੍
ਮਹਿੰਦਰ, ਹਾਥੀ ਦੀ ਪਿੱਠ ਤੋਂ ਜਲਦੀ ਉਤਰ ਕੇ, ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯਾਮਾਨਃ ਸ ਤਦਾ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਃ ਸਰਮ੍ । ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਵਾਚ ਸਹਸ੍ਰਾਕ੍ਸ਼ਂ ਦੁਰ੍ਵ੍ਵਾਸਾ ਮੁਨਿਸਤ੍ਤਮਃ
ਇੰਦਰ ਨੇ ਵੱਡੀ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ।
ਨਾਹਂ ਕृਪਾਲੁਹ੍ਟਦਯੋ ਨ ਚ ਮਾਂ ਭਜਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮਾ । ਅਨ੍ਯੇ ਤੇ ਮੁਨਯਃ ਸ਼ਕ੍ਰ ਦੁਰ੍ਵ੍ਵਾਸਸਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
'ਮੈਂ ਨਾ ਦਇਆਲੂ ਹਾਂ, ਨਾ ਹੀ ਮੈਰੇ ਵਿੱਚ ਨਰਮਤਾ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਮਾਫੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ; ਇੰਦਰ, ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ, ਦੁर्वਾਸਾ ਸਮਝ।'
ਗੌਤਮਾਦਿਬਿਰਨ੍ਯਸ੍ਤ੍ਵਂ ਗਰ੍ਵ੍ਵਮਾਪਾਦਿਤੋ ਮੁਧਾ । ਅਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਿਸਾਰਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦੁਰ੍ਵਾਸਸਮਵੇਹਿ ਮਾਮ੍
'ਤੂੰ ਗੌਤਮ ਤੇ ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਅਰਥ ਅਹੰਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ, ਦੁर्वਾਸਾ, ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਸਰੂਪ ਸਮਝ।'
ਵਸਿष੍ਠਾਦ੍ਯਦੈਯਾਸਾਰੈਃ ਸ੍ਤੋਤ੍ਰਂ ਕੁਰ੍ਵ੍ਵਦ੍ਭਿਰੁਜ੍ਵਕੈਃ । ਗਰ੍ਵ੍ਵ ਗਤੋऽਸਿ ਯੇਨੈਵਂ ਮਾਮਪ੍ਯਦ੍ਯਾਵਮਨ੍ਯਸੇ
'ਵਸੀਸ਼ਠ ਤੇ ਹੋਰ ਨਰਮ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਤਿ ਕਰਕੇ, ਤੂੰ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਜ੍ਵਲਜ੍ਜਟਾਕਲਾਪਸ੍ਯ ਭृਕੁਟੀਕੁਟਿਲਂ ਮੁਖਮ । ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼੍ਯ ਕਸ੍ਤ੍ਰਿਭੁਵਨੇ ਮਮ ਯੋ ਨ ਗਤੋ ਭਯਮ੍
'ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਜਲਦੇ ਜਟਾਂ ਤੇ ਭੰਨਵੀਂ ਭੌਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਣ ਹੈ ਜੋ ਡਰਿਆ ਨਹੀਂ?'
ਨਾਹਂ ਕ੍ਸ਼ਮਿष੍ਯੇ ਬਹੁਨਾ ਕਿਮੁਕ੍ਤਨ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ । ਵਿੜਮ੍ਬਨਾਮਿਮਾਂ ਭੂਯਃ ਕਰੋष੍ਯਨੁਨਯਾਤ੍ਮਿਕਾਮ੍
'ਮੈਂ ਮਾਫ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ; ਹੋਰ ਕੀ ਆਖਣਾ, ਇੰਦਰ? ਤੂੰ ਮੁੜ ਮੈਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਰਾਜੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।'
ਇਤ੍ਯੁਤ੍ਤਵਾ ਪ੍ਰਯਯੌ ਵਿਪ੍ਰੋ ਦੇਵਰਾਜੋऽਪਿ ਤਂ ਪੁਨਃ । ਆਰੁਹ੍ਮ ਰਾਵਤਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਨ੍ ਪ੍ਰਯਯਾਵਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮੁੜ ਆਇਰਾਵਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਅਮਰਾਵਤੀ ਵੱਲ ਲੌਟ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਂ ਸਸ਼ਕ੍ਰ ਭੁਵਨਤ੍ਰਯਮ੍ । ਮੈਤ੍ਰੈਯਾਸੀਦਪਧ੍ਵਸ੍ਤਂ ਸਂਕ੍ਸ਼ੀਣੌषਧਿਵੀਰੁਧਮ੍
ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ, ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਾਗ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜੀਆਂ ਤੇ ਪੌਦੇ ਸੁੱਕ ਗਏ।
ਨ ਯਜ੍ਞਾਃ ਸਂਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਤਨ੍ਤੇ ਨ ਤਪਸ੍ਯਨ੍ਤਿ ਤਾਪਸਾਃ । ਨ ਚ ਦਾਨਾਦਿਧਰ੍ਮषੁ ਮਨਸ਼੍ਚਕ੍ਰੇ ਤਦਾ ਜਨਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾ ਤਾਂ ਯਜਨ ਕਰੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਨਾ ਤਪਸੀ ਲੋਕ ਤਪ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਨ ਦਾਨ ਜਾਂ ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਕੰਮਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਲੱਗਦਾ।
ਨਿਸਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਕਲਾ ਲੋਕਾ ਲੋਭਾਦ੍ਯੁ ਪਹਤੇਨ੍ਦਿਰਿਯਾਃ । ਸ੍ਵਲ੍ਪੇऽਪਿ ਹਿ ਬਭੂਵੁਸ੍ਤੇ ਸਾਭਿਲਾषਾ ਦ੍ਰਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਜਿੰਦਗੀ ਖਤਮ ਹੋ ਚੁਕੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇੰਦ੍ਰਿਆਂ ਨੂੰ ਲਾਲਚ ਤੇ ਹੋਰ ਬੁਰਾਈਆਂ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ; ਓਹ ਸਭ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਗੱਲਾਂ ਲਈ ਵੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਉੱਚ ਜਨਮ ਵਾਲੇ।
ਯਤਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਤਤੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਂ ਭੂਤ੍ਯਨੁਸਾਰਿ ਚ । ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਾਣਾਂ ਕੁਤਃ ਸਤ੍ਵਂ ਵਿਨਾ ਤੇਨ ਗੁਣਾਃ ਕੁਤਃ
ਜਿੱਥੇ ਜਿੰਦਗੀ ਹੈ, ਉਥੇ ਹੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਜਿੰਦਗੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਿੰਦਗੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਗੁਣ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯਾਦ੍ਯਭਾਵਸ਼੍ਚ ਪੁਰੁषਾਣਾਂ ਗੁਣੌਰ੍ਵ੍ਵਿਨਾ । ਲਙ੍ਵਨੀਯਃ ਸਮਸ੍ਤਸ੍ਯ ਬਲਸ਼ੌਰ੍ਯ੍ਯ ਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਜਦ ਮਰਦਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਵਰਗੇ ਗੁਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਨਫ਼ਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਜਿਹੜਾ ਤਾਕਤ ਤੇ ਵੀਰਤਾ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਘਟਿਆ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਭਵਤ੍ਯਪਧ੍ਵਸ੍ਤਮਤਿਰ੍ਲਙੂਘਿਤਃ ਪ੍ਰਥਿਤਃ ਪੁਮਾਨ੍ ਏਵਮਤ੍ਯਨ੍ਤਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕੇ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਰ੍ਜ੍ਜਿਤੇ
ਜਦ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਰਦ ਦੀ ਮੱਤ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਤੇ ਬਦਨਾਮੀ ਵਿਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵਾਨ੍ ਪ੍ਰਤਿ ਬਲੋਦ੍ਯੋਗਂ ਚਕ੍ਰੁ ਰ੍ਦੈਤੇਯਦਾਨਵਾਃ । ਲੋਭਾਭਿਭੂਤਾ ਨਿਸ਼੍ਰੀਕਾ ਦੈਤ੍ਯਾਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ, ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਫਸੇ ਹੋਏ, ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਖਾਲੀ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਲੜਾਈ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਨ ਲੱਗੇ।
ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਵਿਹੀਨੈਰ੍ਨਿਃ ਸਤ੍ਤ੍ਵੈਰ੍ਦੇਵੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁ ਸ੍ਤਤੋ ਰਣਮ੍ । ਵਿਜਿਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਦੈਤ੍ਯ ਰਿਨ੍ਦ੍ਰਾਦ੍ਯਾਃ ਸ਼ਰਣਾਂ ਯਯੁਃ
ਫਿਰ, ਦੇਵਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋ ਕੇ ਲੜੇ; ਦੈਤਾਂ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਆਦਿਕ ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਆਸਰਾ ਲੱਭਿਆ।
ਪਿਤਾਮਹਂ ਮਹਾਭਾਗਂ ਹੁਤਾਸ਼ਨਪੁਰੋਗਮਾਃ । ਯਥਾਵਤ੍ ਕਥਿਤੇ ਦੇਵੈਰ੍ਬ੍ਰ ਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰਾਹ ਤਤਃ ਸੁਰਾਨ੍
ਅਗਨੀ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿਚ, ਸਭ ਦੇਵਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਿਤਾਮਾ ਬ੍ਰਹਮਾ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਦੱਸਿਆ; ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।