ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਯਾਦਸ਼੍ਵੈਰ੍ਧृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੀਸ਼ਂਖੋਸਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ.
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਾਦਵਾਨਾਮਘਾਤਿਤਃ । ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ.
ਚਂਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਕृਤਾਸਨਮ੍ । ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਪ੍ਰਯਯਾਵਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਯਜਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੋਗੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਹਮਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਦਾ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ — ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਸ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾਹੁਕਃ । ਯਥੇਮਾਂ ਨਗਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖੋ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾਗਮਃ । ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਂਡਵੇ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ।
ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਕੌਰਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੌਂਤੇਯਮਰ੍ਜੁਨਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਪਾਲਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਆਖੋ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਜਨਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਦਿ ਵਜ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਦੁਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਵਜ੍ਰ ਜਾ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਰੁਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾਚष੍ਟ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਜ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਵਜ੍ਰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਧਾਰਯਤ੍ । ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਤੁਰ੍ਯਾਵਸ੍ਥਸਲੀਲਂ ਚ ਸ਼੍ਤੋਏ!ਸ੍ਮ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ; ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ, ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸਂਮਾਨਯਨ੍ਦ੍ਵਿਜਵਚੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਯਦੁਵਾਚ ਹ । ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਨੁਨਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਆਯਯੌ ਸ ਜਰਾਨਾਮ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਮੁਸਲਾਵਸ਼ੇषਲੋਹੈਕਸਾਯਕਨ੍ਯਸ੍ਤਤੋਮਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੂਸਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੀ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਮृਗਾਕਾਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰਾਦਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਲੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੇਨੈਵ ਤੋਮਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਕৃতি ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੋ! ਤਤ੍ਰ ਚਦੁਰ੍ਬਾਹੁਧਰਂ ਨਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਚੈਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ।
ਅਜਾਨਤਾ ਕृਤਮਿਦਂ ਮਯਾ ਹਰਿਣਸ਼ਂਕਯਾ । ਕ੍ਸ਼ਮ੍ਯਤਾਂ ਮਮ ਪਾਪੇਨ ਦਗ੍ਧਂ ਮਾਂ ਤ੍ਰਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
'ਮੈਂ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਿਰਣ ਸਮਝ ਕੇ ਇਹ ਕਰ ਬੈਠਾ; ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਾਫ ਕਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਤਤਸ੍ਤਂ ਭਗਵਾਨਾਹ ਨ ਤੇਸ੍ਤੁ ਭਯਮਣ੍ਵਪਿ । ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਲੁਬ੍ਧ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਸੁਰਾਸ੍ਪਦਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਤੇਰੇ ਲਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵੀ ਡਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਹੇ ਸ਼ਿਕਾਰੀ, ਤੂੰ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸਤੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਜਾ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਵਿਮਾਨਮਾਗਤਂ ਸਦ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਵਾਕ੍ਯਸਮਨਂਤਰਮ੍ । ਆਰੁਹ੍ਯ ਪ੍ਰਯਯੌ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਲੁਬ੍ਧਕਸ੍ਤਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਉਹ ਬਚਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਵਿਹੰਗਮ ਰਥ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਭਗਵਾਨ੍ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਭੂਤੇऽਵ੍ਯਯੇਚਿਂਤ੍ਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਮਯੇऽਮਲੇ
ਉਹ ਦੇ ਚਲੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮ ਦੀ ਅਵਿਨਾਸੀ, ਅਕਲਪਨੀ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ-ਮਈ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਅਜਨ੍ਮਨ੍ਯਮਰੇ ਵਿष੍ਣਾਵਪ੍ਰਮੇਯੇऽਖਿਲਾਤ੍ਮਨਿ । ਤਤ੍ਯਾਜ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮਤੀਤ੍ਯ ਤ੍ਰਿਵਿਧਾਂ ਗਤਿਮ੍
ਅਮਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਰਹਿਤ, ਅਪਾਰ, ਸਭ ਦਾ ਆਤਮਾ ਵਿਣੂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਤੀ ਤੋਂ ਉਪਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।