ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਵੈ ਭੁਂਜਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਲਹਃ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਕਃ । ਸਂਘਰ੍षੋ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਝਗੜਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ.
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਮृष੍ਟਂ ਮਦੀਯਮਨ੍ਨਂ ਤੇ ਨ ਮृष੍ਟਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ । ਮृष੍ਟਾਮृष੍ਟਕਥਾ ਜਜ੍ਞੇ ਸਂਘਰ੍षਕਲਹੌ ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ,' ਸੁਆਦਲੇ-ਅਸੁਆਦਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ.
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ.
ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਗृਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਮਥੈਰਕਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ.
ਏਰਕਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਵੈ ਵਜ੍ਰਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਏਰਕਾ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਜਦ ਚੁੱਕੇ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਂਬਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਵੀ,
ਚਾਰੁਵਰ੍ਮਾ ਚਾਰੁਕਸ਼੍ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਏਰਕਾਰੂਪਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਏਰਕਾ ਦੇ ਵਜਰ-ਸਮਾਨ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹਰਿਰ੍ਯਾਦਵਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤੇषਾਮੇਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮਾਦਦੇ । ਵਧਾਯ ਸੋਪਿ ਮੁਸਲਂ ਮੁष੍ਟਰ੍ਲੌਹਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਮੋਠੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਿਆ.
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍षੋਆ!ਨ੍ਯਾਦਵਾਨਾਤਤਾਯਿਨਃ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇਪਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਯਾਦਸ਼੍ਵੈਰ੍ਧृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੀਸ਼ਂਖੋਸਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ.
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਾਦਵਾਨਾਮਘਾਤਿਤਃ । ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ.
ਚਂਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਕृਤਾਸਨਮ੍ । ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਪ੍ਰਯਯਾਵਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਯਜਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੋਗੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਹਮਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਦਾ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ — ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਸ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾਹੁਕਃ । ਯਥੇਮਾਂ ਨਗਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖੋ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾਗਮਃ । ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਂਡਵੇ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ।
ਤੇਨੈਵ ਸਹ ਗਂਤਵ੍ਯਂ ਯਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਕੌਰਵਃ
ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾਓ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕੌਰਵ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗਤ੍ਵਾ ਚ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕੌਂਤੇਯਮਰ੍ਜੁਨਂ ਵਚਨਾਨ੍ਮਮ । ਪਾਲਨੀਯਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਜਨੋऽਯਂ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਃ
ਉਸ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੇਰੇ ਵਚਨ ਆਖੋ: 'ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਸਹਾਰੇ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।'
ਤ੍ਵਮਰ੍ਜੁਨੇਨ ਸਹਿਤੋ ਦ੍ਵਾਰਵਤ੍ਯਾਂ ਤਥਾ ਜਨਮ੍ । ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਯਾਦਿ ਵਜ੍ਰਸ਼੍ਚ ਯਦੁਰਾਜੋ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਤੂੰ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ; ਵਜ੍ਰ ਜਾ ਕੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣੇਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਦਾਰੁਕਃ ਕृष੍ਣਂ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਪੁਨਃਪੁਨਃ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਚ ਬਹੁਸ਼ਃ ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਾਯਾਦ੍ਯਥੋਦਿਤਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਆਖਣ ਤੇ, ਦਾਰੂਕ ਨੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਬਹੁਤ ਵਾਰੀ ਚੌਂਕਾ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖੇ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲ ਪਿਆ।
ਸ ਚ ਗਤ੍ਵਾ ਤਦਾਚष੍ਟ ਦ੍ਵਾਰਕਾਯਾਂ ਤਥਾऽਰ੍ਜੁਨਮ੍ । ਆਨਿਨਾਯ ਮਹਾਬੁਦ੍ਧਿਰ੍ਵਜ੍ਰਂ ਚਕ੍ਰੇ ਤਥਾ ਨृਪਮ੍
ਉਹ ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲਾ ਵਜ੍ਰ ਰਾਜਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪਿ ਗੋਵਿਂਦੋ ਵਾਸੁਦੇਵਾਤ੍ਮਕਂ ਪਰਮ੍ । ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਤ੍ਮਨਿ ਸਮਾਰੋਪ੍ਯ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇष੍ਵਧਾਰਯਤ੍ । ਨਿष੍ਪ੍ਰਪਂਚੇ ਮਹਾਭਾਗ ਸਂਯੋਜ੍ਯਾਤ੍ਮਾਨਮਾਤ੍ਮਨਿ । ਤੁਰ੍ਯਾਵਸ੍ਥਸਲੀਲਂ ਚ ਸ਼੍ਤੋਏ!ਸ੍ਮ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਃ
ਭਗਵਾਨ ਗੋਵਿੰਦ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਸੁਦੇਵ ਹੈ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮ ਬ੍ਰਹਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾਇਆ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ; ਵੱਡੇ ਭਾਗ ਵਾਲੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ, ਚੌਥੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪੁਰੁਸ਼ ਨੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।
ਸਂਮਾਨਯਨ੍ਦ੍ਵਿਜਵਚੋ ਦੁਰ੍ਵਾਸਾ ਯਦੁਵਾਚ ਹ । ਯੋਗਯੁਕ੍ਤੋऽਭਵਤ੍ਪਾਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਾਨੁਨਿ ਸਤ੍ਤਮ
ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵ ਨੇ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਲਗ ਕੇ ਆਪਣਾ ਪੈਰ ਗੋਡੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਹੇ ਉੱਤਮ।
ਆਯਯੌ ਸ ਜਰਾਨਾਮ ਤਦਾ ਤਤ੍ਰ ਸ ਲੁਬ੍ਧਕਃ । ਮੁਸਲਾਵਸ਼ੇषਲੋਹੈਕਸਾਯਕਨ੍ਯਸ੍ਤਤੋਮਰਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਰਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮੂਸਲ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ਦੀ ਇਕ ਹੀ ਤੀਰ ਸੀ।
ਸ ਤਤ੍ਪਾਦਂ ਮृਗਾਕਾਰਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯਾਰਾਦਵਸ੍ਥਿਤਃ । ਤਲੇ ਵਿਵ੍ਯਾਧ ਤੇਨੈਵ ਤੋਮਰੇਣ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮ
ਉਸ ਨੇ ਪੈਰ ਨੂੰ ਹਿਰਣ ਦੀ ਆਕৃতি ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਸੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਵੱਜਾ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਦਦृਸ਼ੋ! ਤਤ੍ਰ ਚਦੁਰ੍ਬਾਹੁਧਰਂ ਨਰਮ੍ । ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਚੈਵੈਨਂ ਪ੍ਰਸੀਦੇਤਿ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਥੇ ਚਾਰ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰ ਕੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੀ।