ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਾਦਵਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਦ੍ਧਵੋ ਹਰਿਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ।
ਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਕੂਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਯਾ । ਯਦ੍ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਤਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦਿਵਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਵੈ ਕੁਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਮਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਚੈਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਪੋਵਨਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ.
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੁਕੁਰਾਂਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆਂਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪੀਣ-ਪਾਣੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪਿਬਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षੇਣ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਤਿਵਾਦੇਂਧਨੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕਲਹਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਖੀਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਈ.
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਵੈ ਭੁਂਜਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਲਹਃ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਕਃ । ਸਂਘਰ੍षੋ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਝਗੜਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ.
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਮृष੍ਟਂ ਮਦੀਯਮਨ੍ਨਂ ਤੇ ਨ ਮृष੍ਟਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ । ਮृष੍ਟਾਮृष੍ਟਕਥਾ ਜਜ੍ਞੇ ਸਂਘਰ੍षਕਲਹੌ ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ,' ਸੁਆਦਲੇ-ਅਸੁਆਦਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ.
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ.
ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਗृਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਮਥੈਰਕਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ.
ਏਰਕਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਵੈ ਵਜ੍ਰਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਏਰਕਾ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਜਦ ਚੁੱਕੇ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਂਬਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਵੀ,
ਚਾਰੁਵਰ੍ਮਾ ਚਾਰੁਕਸ਼੍ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਏਰਕਾਰੂਪਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਏਰਕਾ ਦੇ ਵਜਰ-ਸਮਾਨ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹਰਿਰ੍ਯਾਦਵਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤੇषਾਮੇਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮਾਦਦੇ । ਵਧਾਯ ਸੋਪਿ ਮੁਸਲਂ ਮੁष੍ਟਰ੍ਲੌਹਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਮੋਠੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਿਆ.
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍षੋਆ!ਨ੍ਯਾਦਵਾਨਾਤਤਾਯਿਨਃ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇਪਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯੇਨ ਜੈਤ੍ਰੋऽਸੌ ਚਕ੍ਰਿਣੋ ਰਥਃ । ਪਸ਼੍ਯਤੋ ਦਾਰੁਕਸ੍ਯਾਥ ਪ੍ਰਾਯਾਦਸ਼੍ਵੈਰ੍ਧृਤੋ ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਚਕਰਧਾਰੀ ਦਾ ਜਿੱਤੂ ਰਥ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ, ਦਾਰੁਕ ਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਚਕ੍ਰਂ ਗਦਾ ਤਥਾ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਂ ਤੂਣੀਸ਼ਂਖੋਸਿਰੇਵ ਚ । ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਹਰਿਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਗ੍ਮੁਰਾਦਿਤ੍ਯਵਰ੍ਤ੍ਤ੍ਮਨਾ
ਚਕਰ, ਗਦਾ, ਸ਼ਾਰੰਗ ਧਨੁ, ਤੂਣੀ, ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਮਕੁਟ, ਹਰੀ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਰਸਤੇ ਚਲੇ ਗਏ.
ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਨਾਭਵਤ੍ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਯਾਦਵਾਨਾਮਘਾਤਿਤਃ । ऋਤੇ ਕृष੍ਣਂ ਮਹਾਤ੍ਮਾਨਂ ਦਾਰੁਕਂ ਚ ਮਹਾਮੁਨੇ
ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਜਿੰਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਸਿਵਾਏ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਦਾਰੁਕ ਦੇ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ.
ਚਂਕ੍ਰਮ੍ਯਮਾਣੌ ਤੌ ਰਾਮਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮੂਲੇ ਕृਤਾਸਨਮ੍ । ਦਦृਸ਼ਾਤੇ ਮੁਖਾਚ੍ਚਾਸ੍ਯ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮਂਤਂ ਮਹੋਰਗਮ੍
ਜਦ ਉਹ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਬੈਠਾ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਅਜਗਰ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ.
ਨਿष੍ਕ੍ਰਮ੍ਯ ਸ ਮਖਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਮਹਾਭੋਗੋ ਭੁਜਂਗਮਃ । ਪ੍ਰਯਯਾਵਰ੍ਣਵਂ ਸਿਦ੍ਧੈਃ ਪੂਜ੍ਯਮਾਨਸ੍ਤਥੋਰਗੈਃ
ਉਹ ਵੱਡਾ ਸੱਪ ਯਜਨ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ।
ਤਤੋਰ੍ਘ੍ਯਮਾਦਾਯ ਤਦਾ ਜਲਧਿਸ੍ਸਂਮੁਖਂ ਯਯੌ । ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਤਤਸ੍ਤੋਯਂ ਪੂਜਿਤਃ ਪਨ੍ਨਗੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਫਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਨੇ ਉਹ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵੱਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਉੱਚੇ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਬਲਸ੍ਯ ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਦਾਰੁਕਂ ਪ੍ਰਾਹ ਕੇਸ਼ਵਃ । ਇਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਵਸੁਦੇਵੋਗ੍ਰਸੇਨਯੋਃ
ਬਲਰਾਮ ਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਾਰੂਕ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਦੱਸੋ।'
ਨਿਰ੍ਯਾਣਂ ਬਲਭਦ੍ਰ ਸ੍ਯ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਤਥਾ ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ । ਯੋਗੇ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾਹਮਪ੍ਯੇਤਤ੍ਪਰਿਤ੍ਯਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਕਲੇਵਰਮ੍
ਬਲਭਦਰ ਦਾ ਵਿਦਾ ਹੋਣਾ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੀ ਨਾਸ — ਮੈਂ ਵੀ ਯੋਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕ ਕੇ ਇਹ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿਆਂਗਾ।
ਵਾਚ੍ਯਸ਼੍ਚ ਦ੍ਵਾਰਕਾਵਾਸੀ ਜਨਸ੍ਸਰ੍ਵਸ੍ਤਥਾਹੁਕਃ । ਯਥੇਮਾਂ ਨਗਰੀਂ ਸਰ੍ਵਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ
ਦਵਾਰਕਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਆਹੁਕ ਨੂੰ ਵੀ ਆਖੋ: 'ਸਮੁੰਦਰ ਇਹ ਸਾਰੀ ਨਗਰੀ ਡੁਬੋ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਭਵਦ੍ਭਿਸ੍ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼੍ਯੋ ਹ੍ਯਰ੍ਜੁਨਾਗਮਃ । ਨ ਸ੍ਥੇਯਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਮਧ੍ਯੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤੇ ਤਤ੍ਰ ਪਾਂਡਵੇ
ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ; ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਥੋਂ ਚਲਾ ਜਾਵੇ, ਦਵਾਰਕਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰਹੋ।