ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਤਥਾਤ੍ਰੈਵ ਰਤਿਸ੍ਤਵ । ਤਤ੍ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਥਾਕਾਲਮਾਸ੍ਥੇਯਮਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ। ਆਪਣੇ ਸਹਾਰੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੇਂ, ਇੱਥੇ ਵੱਸ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥਾਖਿਲਂ ਦੂਤ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯੇਤਦਹਮਪ੍ਯੁਤ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੂਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰੋऽਯਂ ਯਾਦਵੈਰਨਿਬਰ੍ਹਿਤੈਃ । ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯੇਤਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਕਰਕੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਗृਹੀਤਮਂਭੋਧੇਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭੁਵਮ੍ । ਯਾਦਵਾਨੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਤਥਾऽਮਰੈਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਜਰਾਸਂਧਾਦਯੋ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਭਾਰਹੇਤਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃਕੁਮਾਰੋऽਪਿ ਯਦੂਨਾਂ ਨਾਪਚੀਯਤੇ
ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਦੇਤਂ ਸੁਮਹਾਭਾਰਮਵਤਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰਹਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਮਰਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤਾਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਦੇਵਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਦ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਦਿਵਵੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਰਾਜ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪ੍ਯਥੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਜਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨਾਹ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮਤਿਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਞ੍ਛਮਾਯੈषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਯਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਓ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਸ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਾਦਵਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਦ੍ਧਵੋ ਹਰਿਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ।
ਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਕੂਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਯਾ । ਯਦ੍ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਤਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦਿਵਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਵੈ ਕੁਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਮਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਚੈਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਪੋਵਨਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ.
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੁਕੁਰਾਂਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆਂਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪੀਣ-ਪਾਣੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪਿਬਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षੇਣ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਤਿਵਾਦੇਂਧਨੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕਲਹਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਖੀਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਈ.
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ੍ਵਂਸ੍ਵਂ ਵੈ ਭੁਂਜਤਾਂ ਤੇषਾਂ ਕਲਹਃ ਕਿਂਨਿਮਿਤ੍ਤਕਃ । ਸਂਘਰ੍षੋ ਵਾ ਦ੍ਵਿਜਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਮੈਤਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਦ ਉਹ ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣਾ-ਆਪਣਾ ਭੋਗ ਰਹੇ ਸੀ, ਝਗੜਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਤੇ ਹੋਇਆ? ਤੇ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੀ ਸੀ? ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ.
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਮृष੍ਟਂ ਮਦੀਯਮਨ੍ਨਂ ਤੇ ਨ ਮृष੍ਟਮਿਤਿ ਜਲ੍ਪਤਾਮ੍ । ਮृष੍ਟਾਮृष੍ਟਕਥਾ ਜਜ੍ਞੇ ਸਂਘਰ੍षਕਲਹੌ ਤਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਦ ਉਹ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਭੋਜਨ ਸੁਆਦਲਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਨਹੀਂ,' ਸੁਆਦਲੇ-ਅਸੁਆਦਲੇ ਦੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਝਗੜਾ ਪੈ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਵਾਦ ਤੇ ਲੜਾਈ ਹੋਈ.
ਤਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੋਨ੍ਯਮਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਕ੍ਰੋਧਸਂਰਕ੍ਤਲੋਚਨਾਃ । ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਤੇ ਤੁ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦੈਵਬਲਾਤ੍ਕृਤਾਃ
ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ.
ਕ੍ਸ਼ੀਣਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਸ਼੍ਚ ਜਗृਹੁਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਾਸਨ੍ਨਾਮਥੈਰਕਾਮ੍
ਜਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰ ਮੁੱਕ ਗਏ, ਜੋ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਉਹ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦੇ ਡੰਡੇ ਚੁੱਕ ਲਏ.
ਏਰਕਾ ਤੁ ਗृਹੀਤਾ ਵੈ ਵਜ੍ਰਭੂਤੇਵ ਲਕ੍ਸ਼੍ਯਤੇ । ਤਯਾ ਪਰਸ੍ਪਰਂ ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਸਂਪ੍ਰਹਾਰੇ ਸੁਦਾਰੁਣੇ
ਏਰਕਾ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਜਦ ਚੁੱਕੇ, ਵਜਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸਦੇ ਸਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮ੍ਨਸਾਂਬਪ੍ਰਮੁਖਾਃ ਕृਤਵਰ੍ਮਾਥ ਸਾਤ੍ਯਕਿਃ । ਅਨਿਰੁਦ੍ਧਾਦਯਸ਼੍ਚਾਨ੍ਯੇ ਪृਥੁਰ੍ਵਿਪृਥੁਰੇਵ ਚ
ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨ, ਸਾਂਬ, ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਸਾਤ੍ਯਕੀ, ਅਨਿਰੁੱਧ ਤੇ ਹੋਰ, ਪ੍ਰਥੁ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਥੁ ਵੀ,
ਚਾਰੁਵਰ੍ਮਾ ਚਾਰੁਕਸ਼੍ਚ ਤਥਾਕ੍ਰੂਰਾਦਯੋ ਦ੍ਵਿਜ । ਏਰਕਾਰੂਪਿਭਿਰ੍ਵਜ੍ਰੈਸ੍ਤੇ ਨਿਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਚਾਰੁਵਰਮਾ, ਚਾਰੁਕ ਤੇ ਅਕ੍ਰੂਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਏਰਕਾ ਦੇ ਵਜਰ-ਸਮਾਨ ਡੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਨਿਵਾਰਯਾਮਾਸ ਹਰਿਰ੍ਯਾਦਵਾਂਸ੍ਤੇ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਸਹਾਯਂ ਮੇਨਿਰੇਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਜਘ੍ਨੁਃ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਹਰੀ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਹ ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਏਰਕਾ ਘਾਹ ਦਾ ਸਾਥੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵੱਢਣ ਲੱਗ ਪਏ.
ਕृष੍ਣੋऽਪਿ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤੇषਾਮੇਰਕਾਮੁष੍ਟਿਮਾਦਦੇ । ਵਧਾਯ ਸੋਪਿ ਮੁਸਲਂ ਮੁष੍ਟਰ੍ਲੌਹਮਭੂਤ੍ਤਦਾ
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਵੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ, ਏਰਕਾ ਦਾ ਡੰਡਾ ਮੋਠੇ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ; ਨਾਸ਼ ਲਈ, ਉਹ ਡੰਡਾ ਲੋਹੇ ਦੀ ਗਦਾ ਬਣ ਗਿਆ.
ਜਘਾਨ ਤੇਨ ਨਿਸ਼੍ਸ਼੍षੋਆ!ਨ੍ਯਾਦਵਾਨਾਤਤਾਯਿਨਃ । ਜਘ੍ਨੁਸ੍ਤੇ ਸਹਸਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਤਥਾऽਨ੍ਯੇਪਿ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍
ਉਸ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਟ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਤੇ ਹੋਰ ਵੀ, ਜਦ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.