ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੁ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਂਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੋਸਲਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਦੁਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸਲਮਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮਕਾਰਯਤ੍ । ਜਜ੍ਞੇ ਤਦੇਰਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਪਿਸਵਾ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚੂਰਨ, ਜੋ ਮੋਸਲੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੋਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾਦਵੈਃ । ਖਂਡਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਤ੍ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਪੀਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਦਪ੍ਯਂਬੁਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਾਲਿਭਿਃ । ਘਾਤਿਤਸ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਦ ਮੱਛੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਨਿਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯੇਵਮਹਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਗਵਨ੍ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਵਾਯੂ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਵਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਮਰੁਦਾਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਿਭੋ
ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਹ ਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਇੱਥੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵੋ ਭਾਰੋऽਵਤਾਰਿਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਨਾਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਭਵਂਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸਦਾ
ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ।
ਤਦਤੀਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਾ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆਂ।
ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਤਥਾਤ੍ਰੈਵ ਰਤਿਸ੍ਤਵ । ਤਤ੍ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਥਾਕਾਲਮਾਸ੍ਥੇਯਮਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ। ਆਪਣੇ ਸਹਾਰੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੇਂ, ਇੱਥੇ ਵੱਸ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥਾਖਿਲਂ ਦੂਤ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯੇਤਦਹਮਪ੍ਯੁਤ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੂਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰੋऽਯਂ ਯਾਦਵੈਰਨਿਬਰ੍ਹਿਤੈਃ । ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯੇਤਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਕਰਕੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਗृਹੀਤਮਂਭੋਧੇਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭੁਵਮ੍ । ਯਾਦਵਾਨੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਤਥਾऽਮਰੈਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਜਰਾਸਂਧਾਦਯੋ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਭਾਰਹੇਤਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃਕੁਮਾਰੋऽਪਿ ਯਦੂਨਾਂ ਨਾਪਚੀਯਤੇ
ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਦੇਤਂ ਸੁਮਹਾਭਾਰਮਵਤਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰਹਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਮਰਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤਾਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਦੇਵਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਦ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਦਿਵਵੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਰਾਜ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪ੍ਯਥੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਜਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨਾਹ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮਤਿਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਞ੍ਛਮਾਯੈषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਯਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਓ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਸ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੇ ਤੁ ਕृष੍ਣੇਨ ਯਾਦਵਪ੍ਰਵਰਸ੍ਤਤਃ । ਮਹਾਭਾਗਵਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੋਦ੍ਧਵੋ ਹਰਿਮ੍
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜਦ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਮਹਾਨ ਭਗਤ ਉਧਵ ਨੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ।
ਭਗਵਨ੍ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਤਦਾਜ੍ਞਾਪਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍ । ਮਨ੍ਯੇ ਕੁਲਮਿਦਂ ਸਰ੍ਵਂ ਭਗਵਾਨ੍ਸਂਹਰਿष੍ਯਤਿ
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਗਵਾਨ ਇਹ ਸਾਰਾ ਵੰਸ਼ ਜਲਦੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਣਗੇ।
ਨਾਸ਼ਾਯਾਸ੍ਯ ਨਿਮਿਤ੍ਤਾਨਿ ਕੁਲਸ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤ ਲਕ੍ਸ਼ਯੇ
ਹੇ ਅਚ੍ਯੁਤ, ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਸ ਕੂਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੈਦਾ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸਮੁਤ੍ਥਯਾ । ਯਦ੍ਬਦਰ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਂ ਪੁਣ੍ਯਂ ਗਂਧਮਾਦਨਪਰ੍ਵਤੇ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨੇ ਤਤ੍ਪਵਿਤ੍ਰਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਦਿਵਵੀ ਰਾਹੀਂ, ਗੰਧਮਾਦਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਦਰੀ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਮਨਾ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਤਤ੍ਰ ਸਿਦ੍ਧਿਮਵਾਪ੍ਸ੍ਯਸਿ । ਅਹਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਹ੍ਯੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਵੈ ਕੁਲਮ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਂਗਾ। ਮੈਂ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਚ ਮਯਾ ਤ੍ਯਕ੍ਤਾਂ ਸਮੁਦ੍ਰ ਃ! ਪ੍ਲਾਵਯਿष੍ਯਤਿ । ਮਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਚੈਕਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤੁ ਭਯਾਨ੍ਮਤ੍ਤੋ ਜਲਾਸ਼ਯੇ । ਤਤ੍ਰ ਸਨ੍ਨਿਹਿਤਸ਼੍ਚਾਹਂ ਭਕ੍ਤਾਨਾਂ ਹਿਤਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਦੁਆਰਕਾ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਹੇ ਸਮੁੰਦਰ, ਤੂੰ ਇਸਨੂੰ ਡੁੱਬਾ ਦੇਵੀਂ। ਮੇਰੇ ਘਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਸਾਰਾ ਪਿੰਡ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮੇਰੇ ਭਗਤਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਵੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯੈਨਂ ਜਗਾਮਾਸ਼ੁ ਤਪੋਵਨਮ੍ । ਨਰਨਾਰਾਯਣਸ੍ਥਾਨਂ ਕੇਸ਼ਵੇਨਾਨੁਮੋਦਿਤਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਜਲਦੀ ਤਪੋਵਨ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਰ ਤੇ ਨਾਰਾਇਣ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਕੇਸ਼ਵ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ.
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯਾਦਵਾਸ੍ਸਰ੍ਵੇ ਰਥਾਨਾਰੁਹ੍ਯ ਸ਼ੀਘ੍ਰਗਾਨ੍ । ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਪ੍ਰਯਯੁਸ੍ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕृष੍ਣਰਾਮਾਦਿਭਿਰ੍ਦ੍ਵਿਜ
ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵ ਤੇਜ਼ ਚੜ੍ਹਦੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਰਾਮ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ.
ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਸਮਨੁਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਕੁਕੁਰਾਂਧਕਵृष੍ਣਯਃ । ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤਤ੍ਰ ਮਹਾਪਾਨਂ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਚੋਦਿਤਾਃ
ਪ੍ਰਭਾਸਾ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਕੁਕੁਰ, ਆਂਧਕ ਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਨਾ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਪੀਣ-ਪਾਣੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ.
ਪਿਬਤਾਂ ਤਤ੍ਰ ਚੈਤੇषਾਂ ਸਂਘਰ੍षੇਣ ਪਰਸ੍ਪਰਮ੍ । ਅਤਿਵਾਦੇਂਧਨੋ ਜਜ੍ਞੇ ਕਲਹਾਗ੍ਨਿਃ ਕ੍ਸ਼ਯਾਵਹਃ
ਉਥੇ ਪੀਣ ਸਮੇਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਝਗੜਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਵਧੇਰੇ ਸ਼ੇਖੀਬਾਜ਼ੀ ਕਰਕੇ, ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠੀ, ਜੋ ਨਾਸ਼ ਲਿਆਈ.