ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਵਤਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਸ੍ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋਹਿਣੀ ਵਧਾਤ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ਕੁਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨੇ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ । ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਪਿਂਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੇਖੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਸਾਂਬਂ ਜਾਂਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍ । ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਵੈ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਮੂੜ੍ਹਾ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਕੁਮਾਰਕੈਃ । ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਮੁਸਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਮੋਸਲਾ ਜਣੇਗੀ।'
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਹਾਰਕਾਰਣਂ ਭੁਵਨੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੁ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਂਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੋਸਲਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਦੁਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸਲਮਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮਕਾਰਯਤ੍ । ਜਜ੍ਞੇ ਤਦੇਰਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਪਿਸਵਾ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚੂਰਨ, ਜੋ ਮੋਸਲੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੋਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾਦਵੈਃ । ਖਂਡਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਤ੍ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਪੀਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਦਪ੍ਯਂਬੁਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਾਲਿਭਿਃ । ਘਾਤਿਤਸ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਦ ਮੱਛੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਨਿਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯੇਵਮਹਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਗਵਨ੍ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਵਾਯੂ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਵਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਮਰੁਦਾਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਿਭੋ
ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਹ ਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਇੱਥੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵੋ ਭਾਰੋऽਵਤਾਰਿਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਨਾਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਭਵਂਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸਦਾ
ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ।
ਤਦਤੀਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਾ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆਂ।
ਦੇਵੈਰ੍ਵਿਜ੍ਞਾਪ੍ਯਤੇ ਦੇਵ ਤਥਾਤ੍ਰੈਵ ਰਤਿਸ੍ਤਵ । ਤਤ੍ਸ੍ਥੀਯਤਾਂ ਯਥਾਕਾਲਮਾਸ੍ਥੇਯਮਨੁਜੀਵਿਭਿਃ
ਦੇਵਤੇ ਅਰਜ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਇੱਥੇ ਹੀ ਰਹਿ। ਆਪਣੇ ਸਹਾਰੇ ਜੀਊਣ ਵਾਲਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਜਿਵੇਂ ਠੀਕ ਸਮਝੇਂ, ਇੱਥੇ ਵੱਸ।
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨੁਵਾਚ। ਯਤ੍ਤ੍ਵਮਾਤ੍ਥਾਖਿਲਂ ਦੂਤ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯੇਤਦਹਮਪ੍ਯੁਤ । ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧ ਏਵ ਹਿ ਮਯਾ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸ਼੍ਰੀਭਗਵਾਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਦੂਤ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਵੀ ਸਭ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਭੁਵੋ ਨਾਦ੍ਯਾਪਿ ਭਾਰੋऽਯਂ ਯਾਦਵੈਰਨਿਬਰ੍ਹਿਤੈਃ । ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਕਰੋਮ੍ਯੇਤਤ੍ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੇਣ ਸਤ੍ਵਰਃ
ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਯਾਦਵਾਂ ਕਰਕੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਇਹ ਭਾਰ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹਟਾ ਦੇਵਾਂਗਾ।
ਯਥਾ ਗृਹੀਤਮਂਭੋਧੇਰ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾਹਂ ਦ੍ਵਾਰਕਾਭੁਵਮ੍ । ਯਾਦਵਾਨੁਪਸਂਹृਤ੍ਯ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾਲਯਮ੍
ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਦੁਆਰਕਾ ਲੈ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸਾਈ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂਗਾ।
ਮਨੁष੍ਯਦੇਹਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਸਂਕਰ੍षਣਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਪ੍ਰਾਪ੍ਤ ਏਵਾਸ੍ਮਿ ਮਂਤਵ੍ਯੋ ਦੇਵੇਂਦ੍ਰੇ ਣ ਤਥਾऽਮਰੈਃ
ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸੰਕਰਸ਼ਣ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਹੋਰ ਅਮਰ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਨਹੀਂ।
ਜਰਾਸਂਧਾਦਯੋ ਯੇऽਨ੍ਯੇ ਨਿਹਤਾ ਭਾਰਹੇਤਵਃ । ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ੍ਤੇਭ੍ਯਃਕੁਮਾਰੋऽਪਿ ਯਦੂਨਾਂ ਨਾਪਚੀਯਤੇ
ਜਰਾਸੰਧ ਆਦਿਕ, ਜਿਹੜੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸਨ, ਮਾਰੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਪਰ ਯਾਦਵਾਂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ।
ਤਦੇਤਂ ਸੁਮਹਾਭਾਰਮਵਤਾਰ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਰਹਮ੍ । ਯਾਸ੍ਯਾਮ੍ਯਮਰਲੋਕਸ੍ਯ ਪਾਲਨਾਯ ਬ੍ਰਵੀਹਿ ਤਾਨ੍
ਇਸ ਵੱਡੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਅਮਰ ਲੋਕ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਉੱਥੇ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦੇ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤੋ ਵਾਸੁਦੇਵੇਨ ਦੇਵਦੂਤਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਤਮ੍ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਦਿਵ੍ਯਯਾ ਗਤ੍ਯਾ ਦੇਵਰਾਜਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਜਦ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ, ਤਦ ਦੇਵਦੂਤ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਮੈਤ੍ਰੇਯ, ਦਿਵਵੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਦੇਵਰਾਜ ਕੋਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਭਗਵਾਨਪ੍ਯਥੋਤ੍ਪਾਤਾਨ੍ਦਿਵ੍ਯਭੌਮਾਂਤਰਿਕ੍ਸ਼ਜਾਨ੍ । ਦਦਰ੍ਸ਼ ਦ੍ਵਾਰਕਾਪੁਰ੍ਯ੍ਯਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਾਯ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਫਿਰ ਭਗਵਾਨ ਨੇ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਧਰਤੀ, ਆਕਾਸ਼ ਤੇ ਦੁਆਰਕਾ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਨਾਸ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ।
ਤਾਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਾਦਵਾਨਾਹ ਪਸ਼੍ਯਧ੍ਵਮਤਿਦਾਰੁਣਾਨ੍ । ਮਹੋਤ੍ਪਾਤਾਞ੍ਛਮਾਯੈषਾਂ ਪ੍ਰਭਾਸਂ ਯਾਮ ਮਾ ਚਿਰਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇਹ ਬਹੁਤ ਭਿਆਨਕ ਅਪਸ਼ਕੁਨ ਵੇਖੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਭਲੇ ਲਈ, ਆਓ ਜਲਦੀ ਪ੍ਰਭਾਸ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ।'