ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਰ੍ਤੂਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਲਃ । ਤਥਾਪਿ ਤਮਵਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬਲੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁषਲ ਰੁषਾ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਉੱਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਧਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁषਲੇਨ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ । ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਵੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਚਟਾਨ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਟਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਪਤਨ੍ਮੁषਲਞ੍ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ । ਵੇਗੇਨਾਗਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾੜਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਗਦਾ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਦ੍ਧਿ ਤਾੜਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦੂਗਾਰੀ ਦ੍ਰਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਜੀਵਿਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼੍ਵृਙ੍ਗਮਦੀਰ੍ਯ੍ਯਤ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜਣੇਵ ਹਿ ਤਾੜਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜ ਪੈ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵੇਤਤ੍ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਜਗਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ! ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਮਾੜਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁਣ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਹ੍ਟष੍ਟਾਃ ਸਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਸਵਰਗ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣ੍ਯਪਰਿਮੇਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਬृਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਕੰਮ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਵਤਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਸ੍ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋਹਿਣੀ ਵਧਾਤ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ਕੁਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨੇ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ । ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਪਿਂਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੇਖੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਸਾਂਬਂ ਜਾਂਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍ । ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਵੈ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਮੂੜ੍ਹਾ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਕੁਮਾਰਕੈਃ । ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਮੁਸਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਮੋਸਲਾ ਜਣੇਗੀ।'
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਹਾਰਕਾਰਣਂ ਭੁਵਨੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਕੁਮਾਰਾਸ੍ਤੁ ਆਚਚਕ੍ਸ਼ੁਰ੍ਯਥਾਤਥਮ੍ । ਉਗ੍ਰਸੇਨਾਯ ਮੁਸਲਂ ਜਜ੍ਞੇ ਸਾਂਬਸ੍ਯ ਚੋਦਰਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੂੰ ਸੱਚ-ਸੱਚ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ; ਸਾਂਬ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਮੋਸਲਾ ਜੰਮਿਆ।
ਤਦੁਗ੍ਰਸੇਨੋ ਮੁਸਲਮਯਸ਼੍ਚੂਰ੍ਣਮਕਾਰਯਤ੍ । ਜਜ੍ਞੇ ਤਦੇਰਕਾਚੂਰ੍ਣਂ ਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਤੈਰ੍ਮਹੋਦਧੌ
ਉਗ੍ਰਸੇਨ ਨੇ ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਪਿਸਵਾ ਕੇ ਚੂਰਨ ਬਣਵਾ ਦਿੱਤਾ; ਉਹ ਚੂਰਨ, ਜੋ ਮੋਸਲੇ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਮੁਸਲਸ੍ਯਾਥ ਲੋਹਸ੍ਯ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ੍ਯ ਤੁ ਯਾਦਵੈਃ । ਖਂਡਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਸ਼ੇषਂ ਤੁ ਤਤੋ ਯਤ੍ਤੋਮਰਾਕृਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੀ ਤੇ ਯਾਦਵਾਂ ਨੇ ਪੀਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ, ਜੋ ਭਾਲੇ ਦੀ ਨੋਕ ਵਰਗਾ ਸੀ।
ਤਦਪ੍ਯਂਬੁਨਿਧੌ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਂ ਮਤ੍ਸ੍ਯੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਜਾਲਿਭਿਃ । ਘਾਤਿਤਸ੍ਯੋਦਰਾਤ੍ਤਸ੍ਯ ਲੁਬ੍ਧੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਤਜ੍ਜਰਾਃ
ਉਹ ਟੁਕੜਾ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਇਕ ਮੱਛੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜਾਲੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ; ਜਦ ਮੱਛੀ ਮਾਰੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਇਕ ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਨੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੇਟ ਵਿਚੋਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।
ਵਿਜ੍ਞਾਤਪਰਮਾਰ੍ਥੋਪਿ ਭਗਵਾਨ੍ਮਧੁਸੂਦਨਃ । ਨੈਚ੍ਛਤ੍ਤਦਨ੍ਯਥਾ ਕਰ੍ਤ੍ਤੁਂ ਵਿਧਿਨਾ ਯਤ੍ਸਮੀਹਿਤਮ੍
ਭਾਵੇਂ ਭਗਵਾਨ ਮਧੁਸੂਦਨ ਸਭ ਕੁਝ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਜੋ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਨਿਧਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚਾਹਿਆ ਨਹੀਂ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਵਾਯੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਤ੍ਯਾਹ ਕੇਸ਼ਵਮ੍ । ਰਹਸ੍ਯੇਵਮਹਂ ਦੂਤਃ ਪ੍ਰਹਿਤੋ ਭਗਵਨ੍ਸੁਰੈਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਵਾਯੂ ਕੇਸ਼ਵ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ: 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਭੇਜਿਆ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਰਾਜ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।'
ਵਸ੍ਵਸ਼੍ਵਿਮਰੁਦਾਦਿਤ੍ਯਰੁਦ੍ਰ ਸਾਧ੍ਯਾਦਿਭਿਸ੍ਸਹ । ਵਿਜ੍ਞਾਪਯਤਿ ਸ਼ਕ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਤਦਿਦਂ ਸ਼੍ਰੂਯਤਾਂ ਵਿਭੋ
ਵਸੂ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਮਰੁਤ, ਆਦਿਤ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸਾਧਿਆ ਆਦਿਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਦੇ ਹਨ; ਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣੋ।
ਭਾਰਾਵਤਰਣਾਰ੍ਥਾਯ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਭਗਵਾਨਵਤੀਰ੍ਣੋਤ੍ਰ ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੈਸ੍ਸਹ ਚੋਦਿਤਃ
ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾਉਣ ਲਈ, ਭਗਵਾਨ ਇੱਥੇ ਸੋ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਾਲ ਉਤਰੇ।
ਦੁਰ੍ਵृਤ੍ਤਾ ਨਿਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਭੁਵੋ ਭਾਰੋऽਵਤਾਰਿਤਃ । ਤ੍ਵਯਾ ਮਨਾਥਾਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ਾ ਭਵਂਤੁ ਤ੍ਰਿਦਿਵੇ ਸਦਾ
ਦੁਸ਼ਟ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਹਟ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਦੇਵਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਸਦਾ ਸੁੱਖ ਨਾਲ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ।
ਤਦਤੀਤਂ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਵਰ੍षਾਣਾਮਧਿਕਂ ਸ਼ਤਮ੍ । ਇਦਾਨੀਂ ਗਮ੍ਯਤਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੋ ਭਵਤਾ ਯਦਿ ਰੋਚਤੇ
ਹੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਹੁਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਿਆਂ।