ਤਤੋ ਵਿਧ੍ਵਸਯਾਮਾਸ ਯਜ੍ਞਾਨਜ੍ਞਾਨਮੋਹਿਤਃ । ਬਿਬੇਦ ਸਾਧੁਮਰ੍ਯ੍ਯਾਦਾਂ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਚਕ੍ਰ ਚ ਦੇਹਿਨਾਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਅਗਿਆਨ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਯੱਗ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਚੰਗਿਆਈ ਦੀ ਹੱਦ ਲੰਘ ਗਈ, ਤੇ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ।
ਦਦਾਹ ਚ ਵਨੋਦ੍ਦੇਸ਼ਾਨ੍ ਪੁਰਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਤਰਾਣਿ ਚ । ਕ੍ਵਚਿਜ੍ਵ ਪਰ੍ਵ੍ਵਤਾਕ੍ਸ਼ੇਪੈਰ੍ਗ੍ਰਾਮਾਦੀਨ੍ ਸਮਚੂਣੋਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਜੰਗਲਾਂ, ਇਲਾਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਸਾੜ ਦਿੱਤੇ; ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜ ਸੁੱਟ ਕੇ ਪਿੰਡਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ੈਲਾਨੁਤੂਪਾਟ੍ਯ ਤੋਯੇषੁ ਮੁਮੋਚਾਮ੍ਬੁਨਿਧੌ ਤਥਾ । ਪੁਨਞ੍ਚਾਰ੍ਣਵਮਧ੍ਯਸ੍ਥਃ ਕ੍ਸ਼ੋਭਯਾਮਾਸ ਸਾਗਰਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਪੱਥਰ ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਉਖਾੜ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ। ਫਿਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਲਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤੇਨ ਵਿਕ੍ਸ਼ੋਭਿਤਸ਼੍ਵਾਬ੍ਧਿਰੁਦ੍ਰੇਲੋऽਜਾਯਤ ਦ੍ਰਿਜ । ਪ੍ਲਾਵਯਂਸ੍ਤੀਰਜਾਨ੍ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ ਪੁਰਾਦੀਨਤਿਵੇਗਵਾਨ੍ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਦੀ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ, ਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤੂਫਾਨ ਉਠਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੇ ਪਿੰਡ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਗਾ ਲਿਆ।
ਕਾਮਰੂਪੀ ਮਹਾਰੂਪਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸਂਸ੍ਥਾਨਸ਼ੇषਤਃ । ਲੁਣ੍ਠਨ੍ ਭ੍ਰਮਣਸਂਮਰ੍ਦ੍ਦੇਃ ਸਞ੍ਚੂਰ੍ਣਾਯਤਿ ਵਾਨਰਃ ।। ੫-੩੬-
ਉਹ ਵਾਨਰ ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ, ਲੁੱਟ-ਮਾਰ, ਘੁੰਮਣ ਤੇ ਟੱਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਕ-ਚੂਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵਿਪ੍ਰਕृਤਂ ਸਰ੍ਵ੍ਵਂ ਜਗਦੇਤਦੂਦੁਰਾਤ੍ਮਨਾ । ਨਿਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਵषਟੂਕਾਰਂ ਮੈਤ੍ਰੇਯਾਸੀਤ੍ ਸੁਦੁਃ ਖਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਉਸ ਦੀ ਉਤਾਵਲੀ ਕਾਰਵਾਈ ਨਾਲ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਉਲਟ-ਪੁਲਟ ਹੋ ਗਿਆ, ਪਾਠ-ਪੂਜਾ ਤੇ ਯਜਨ ਦੀਆਂ ਧੁਨੀਆਂ ਰੁੱਕ ਗਈਆਂ, ਤੇ ਸਭ ਪਾਸੇ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖ ਛਾ ਗਿਆ।
ਏਕਦਾ ਰੈਵਤੋਦ੍ਯਾਨੇ ਪਪੌ ਪਾਨਂ ਹਲਾਯੁਧਃ । ਰੇਵਤੀ ਚ ਮਹਾਭਾਗਾ ਤਥੈਵਾਨ੍ਯਾ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ।। ੫-੩੬-
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਰੈਵਤ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਹਲਾਯੁਧ ਨੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ। ਉਸ ਨਾਲ ਹੀ ਮਹਾਨ ਭਾਗ ਵਾਲੀ ਰੈਵਤੀ ਤੇ ਹੋਰ ਚੰਗੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੀਤੀ।
ਉਪਗੀਯਮਾਨੋ ਵਿਲਸਲ੍ਲਲਨਾਮੌਲਿਮਧ੍ਯਗਃ । ਰੇਮੇ ਯਦੁਵਰਸ਼੍ਵष੍ਠਃ ਕੁਵੇਰ ਇਵ ਮਨ੍ਦਰੇ ।। ੫-੩੬-
ਚਮਕਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਿਆਂ ਘੇਰੇ ਹੋਏ, ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਮੌਜਾਂ ਮਨਾਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਕੂਬੇਰ ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ ਵਾਨਰੋऽਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਸੀਰਿਣੋ ਹਲਮ੍ । ਮੁषਲਞ੍ਚ ਚਕਾਰਾਸ੍ਯ ਸਮ੍ਮੁਖ਼੍ਚ ਬਿੜਮ੍ਬਨਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਨਰ ਆਇਆ, ਸੀਰੀਣ ਦਾ ਹਲ ਫੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਹਲ ਤੇ ਗਦਾ ਦੋਵੇਂ ਉਸਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਘੁੰਮਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਥੈਵ ਯੋषਿਤਾਂ ਤਾਸਾਂ ਜਹਾਸਾਭਿਮੁਖਂ ਕਪਿਃ । ਪਾਨਪੂਰ੍ਣਾਸ਼੍ਵ ਕਰਕਾਂਸ਼੍ਵਿਕ੍ਸ਼ੇਪਾਹਤ੍ਯ ਵੈ ਤਦਾ ।। ੫-੩੬-
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਵਾਨਰ ਔਰਤਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਹੱਸਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿਚੋਂ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਜਾਮ ਵੱਜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਕੋਪਪਰੀਤਾਤ੍ਮਾ ਭਰ੍ਤੂਸਯਾਮਾਸ ਤਂ ਬਲਃ । ਤਥਾਪਿ ਤਮਵਜ੍ਞਾਯ ਚਕ੍ਰ ਕਿਲਕਿਲਾਧ੍ਵਨਿਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਰ ਵਾਨਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਖੜਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤਃ ਸਮੁਤ੍ਥਾਯ ਬਲੋ ਜਗ੍ਰਾਹ ਮੁषਲ ਰੁषਾ । ਸੋऽਪਿ ਸ਼ੈਲਸ਼ਿਲਾਂ ਭੀਮਾਂ ਜਗ੍ਰਾਹ ਪ੍ਲਵਗੋਤ੍ਤਮਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਬਲਦੇਵ ਉੱਠ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਗਦਾ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਧਰ ਵਾਨਰਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵੱਡੀ ਚਟਾਨ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚਿਕ੍ਸ਼ੇਪ ਚ ਸ ਤਾਂ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਾਂ ਮੁषਲੇਨ ਸਹਸ੍ਤ੍ਰਧਾ । ਬਿਭੇਦ ਯਾਦਵਸ਼੍ਵੇष੍ਠਃ ਸਾ ਪਪਾਤ ਮਹੀਤਲੇ ।। ੫-੩੬-
ਉਸ ਨੇ ਚਟਾਨ ਸੁੱਟੀ, ਪਰ ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗਦੇ ਨਾਲ ਉਸਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਟਾਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ।
ਆਪਤਨ੍ਮੁषਲਞ੍ਚਾਸੌ ਸਮੁਲ੍ਲਙ੍ਘਯ ਪ੍ਲਵਙ੍ਗਮਃ । ਵੇਗੇਨਾਗਮ੍ਯ ਰੋषੇਣ ਤਲੇਨੋਰਸ੍ਯਤਾੜਯਤ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਗਦਾ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗੀ, ਵਾਨਰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਛਲਾਂਗ ਲਾ ਗਿਆ, ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਆਪਣੀ ਹਥੇਲੀ ਨਾਲ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਸੀਨੇ ਉੱਤੇ ਵੱਜਿਆ।
ਤਤੋ ਬਲੇਨ ਕੋਪੇਨ ਮੁष੍ਟਿਨਾ ਮੂਦ੍ਧਿ ਤਾੜਿਤਃ । ਪਪਾਤ ਰੁਧਿਰੋਦੂਗਾਰੀ ਦ੍ਰਿਵਿਦਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਜੀਵਿਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ, ਬਲਦੇਵ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਮੁੱਕੇ ਨਾਲ ਉਸਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਘੁੰਮਾਇਆ। ਦ੍ਰਾਵਿੜ ਲਹੂ ਵਗਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ।
ਪਤਤਾ ਤਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਗਿਰੇਃ ਸ਼੍ਵृਙ੍ਗਮਦੀਰ੍ਯ੍ਯਤ । ਮੈਤ੍ਰੇਯ!ਸ਼ਤਧਾ ਵਜ੍ਰਿਵਜਣੇਵ ਹਿ ਤਾੜਿਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਜਦ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਦ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ ਵੀ ਟੁੱਟ ਗਈ, ਮੈਤ੍ਰੇਯਾ! ਜਿਵੇਂ ਵੱਜਰ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਵੱਜ ਪੈ ਕੇ ਸੌ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਪਵृष੍ਟਿਂ ਤਤੋ ਦੇਵਾ ਰਾਮਸ੍ਯੋਪਰਿ ਚਿਕ੍ਸ਼ਿਪੁਃ । ਪ੍ਰਸ਼ਸ਼ਂਸੁਸ੍ਤਥਾਭ੍ਯੇਤ੍ਯ ਸਾਧ੍ਵੇਤਤ੍ਤੇ ਮਹਤ੍ ਕृਤਮ੍ ।। ੫-੩੬-
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਰਾਮ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ, 'ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ।'
ਅਨੇਨ ਦੁष੍ਟਕਪਿਨਾ ਦੈਤ੍ਯਪਕ੍ਸ਼ੋਪਕਾਰਿਣਾ । ਜਗਨ੍ਨਿਰਾਕृਤਂ ਵੀਰ! ਦਿष੍ਟ੍ਯਾਸੌ ਕ੍ਸ਼ਯਮਾਗਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਮਾੜਾ ਵਾਨਰ, ਜੋ ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਨੇ ਜਗਤ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਵਿਰੋਧੀ! ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਹੁਣ ਇਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਦਿਵਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਦੇਵਾ ਹ੍ਟष੍ਟਾਃ ਸਗੁਹ੍ਯਕਾਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਖੁਸ਼ ਹੋਏ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕ ਸਵਰਗ ਵਲ ਪਰਤ ਗਏ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਬਲਦੇਵਸ੍ਯ ਧੀਮਤਃ । ਕਰ੍ਮ੍ਮਾਣ੍ਯਪਰਿਮੇਯਾਣਿ ਸ਼ੇषਸ੍ਯ ਧਰਣੀਬृਤਃ ।। ੫-੩੬-
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਭਾਰ ਨੂੰ ਝੱਲਣ ਵਾਲੇ ਬਲਦੇਵ ਦੇ ਅਣਗਿਣਤ ਤੇ ਅਣਮੁੱਲੇ ਕੰਮ ਕਹਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਏਵਂ ਦੈਤ੍ਯਵਧਂ ਕृष੍ਣੋ ਬਲਦੇਵ ਸਹਾਯਵਾਨ੍ । ਚਕ੍ਰੇ ਦੁष੍ਟਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ਾਨਾਂ ਤਥੈਵ ਜਗਤਃ ਕृਤੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਬਲਦੇਵ ਦੀ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਮੰਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਕ੍ਸ਼ਿਤੇਸ਼੍ਚ ਭਾਰਂ ਭਗਵਾਨ੍ਫਾਲ੍ਗੁਨੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ । ਆਵਤਾਰਯਾਮਾਸ ਵਿਭੁਸ੍ਸਮਸ੍ਤਾਕ੍ਸ਼ੋਹਿਣੀ ਵਧਾਤ੍
ਪਰਮਾਤਮਾ ਨੇ ਫਾਲਗੁਨ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਸਾਰੀ ਫੌਜਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਭਾਰਾਵਤਰਣਂ ਭੁਵੋ ਹਤ੍ਵਾऽਖਿਲਾਨ੍ਨृਪਾਨ੍ । ਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਵਿਪ੍ਰਾਣਾਮੁਪਸਂਹृਤਵਾਨ੍ਕੁਲਮ੍
ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦਾ ਭਾਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਬਹਾਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਉਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਦ੍ਵਾਰਕਾਂ ਕृष੍ਣਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਾਨੁष੍ਯਮਾਤ੍ਮਨਃ । ਸਾਂਸ਼ੋ ਵਿष੍ਣੁਮਯਂ ਸ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਮੁਨੇ ਨਿਜਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦਵਾਰਕਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ, ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਤੇ, ਹੇ ਮੁਨੀ, ਵਿਸ਼ਨੂ-ਮਈ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਠਿਕਾਣੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵਿਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਉਵਾਚ। ਸ ਵਿਪ੍ਰਸ਼ਾਪਵ੍ਯਾਜੇਨ ਸਂਜਹ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕੁਲਂ ਕਥਮ੍ । ਕਥਂ ਚ ਮਾਨੁषਂ ਦੇਹਮੁਤ੍ਸਸਰ੍ਜ ਜਨਾਰ੍ਦਨਃ
ਮੈਤ੍ਰੇਯ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਨਾਸ ਕਿਵੇਂ ਕੀਤਾ? ਤੇ ਜਨਾਰਦਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡਿਆ?
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਸ੍ਤਥਾ ਕਣ੍ਵੋ ਨਾਰਦਸ਼੍ਚ ਮਹਾਮੁਨਿਃ । ਪਿਂਡਾਰਕੇ ਮਹਾਤੀਰ੍ਥੇ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯਦੁਕੁਮਾਰਕੈਃ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤਰ, ਕਣਵ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਨਾਰਦ, ਜਦੋਂ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਪਿੰਡਾਰਕ ਤੀਰਥ ਤੇ ਵੇਖੇ,
ਤਤਸ੍ਤੇ ਯੌਵਨੋਨ੍ਮਤ੍ਤਾ ਭਾਵਿਕਾਰ੍ਯਪ੍ਰਚੋਦਿਤਾਃ । ਸਾਂਬਂ ਜਾਂਬਵਤੀਪੁਤ੍ਰਂ ਭੂषਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਂ ਯਥਾ
ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਦੇ ਗਰੂਰ ਵਿਚ ਤੇ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਜਾਮਬਵਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਾਂਬ ਨੂੰ ਔਰਤ ਵਾਂਗ ਸਜਾ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਸ਼੍ਰਿਤਾਸ੍ਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨੂਚੁਃ ਪ੍ਰਣਿਪਾਤਪੁਰਸ੍ਸਰਮ੍ । ਇਯਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਪੁਤ੍ਰਕਾਮਾ ਵੈ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੁੰਡੇ ਮੂੜ੍ਹਾ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਮੁਨੀਆਂ ਕੋਲ ਗਏ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ: 'ਇਹ ਔਰਤ ਪੁੱਤਰ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਦੱਸੋ ਇਹ ਕੀ ਜਣੇਗੀ?'
ਸ਼੍ਰੀਪਰਾਸ਼ਰ ਉਵਾਚ। ਦਿਵ੍ਯਜ੍ਞਾਨੋਪਪਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਲਬ੍ਧਾਃ ਕੁਮਾਰਕੈਃ । ਮੁਨਯਃ ਕੁਪਿਤਾਃ ਪ੍ਰੋਚੁਰ੍ਮੁਸਲਂ ਜਨਯਿष੍ਯਤਿ
ਸ਼੍ਰੀ ਪਰਾਸ਼ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਉਹ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਜਦ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਠੱਗ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, 'ਇਹ ਮੋਸਲਾ ਜਣੇਗੀ।'
ਸਰ੍ਵਯਾਦਵਸਂਹਾਰਕਾਰਣਂ ਭੁਵਨੋਤ੍ਤਰਮ੍ । ਯੇਨਾਖਿਲਕੁਲੋਤ੍ਸਾਦੋ ਯਾਦਵਾਨਾਂ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਮੋਸਲਾ ਸਾਰੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਮਿਟ ਜਾਵੇਗਾ।